Η βέρα υποτίθεται ότι συμβολίζει την αγάπη και την απόλυτη δέσμευση προς τον σύντροφο. Εσείς πως θα νιώθατε αν ο σύζυγός σας σταματούσε να φοράει αυτό το σύμβολο και σας έλεγε πως σκέφτεται τον χωρισμό;
Μια γυναίκα έχει περάσει τα τελευταία έξι χρόνια παντρεμένη με τον σύζυγό της και, μόλις πριν από λίγο περισσότερο από δύο μήνες, πέρασε τον έβδομο μήνα της εγκυμοσύνης της.
“Νιώθω ενοχή και θλίψη”
Την ίδια ακριβώς περίοδο, ο σύζυγός της ξύπνησε ένα πρωί και αποφάσισε να σταματήσει να φορά τη βέρα του. Φυσικά, εκείνη προσπάθησε να φτάσει στην ουσία του τι είχε συμβεί.
«Αφού τον πίεσα να μου το πει, παραδέχτηκε ότι δεν ήξερε αν ήθελε να μείνει μαζί μου ή να με αφήσει, και ότι δεν ήταν χαρούμενος όταν του είπα πως είμαι έγκυος στο δεύτερο παιδί μας», ανέφερε η γυναίκα.
«Τώρα που απομένουν λίγες μόλις εβδομάδες μέχρι να γεννήσω, μου είπε ότι δεν βλέπει μέλλον μαζί μου, ότι θέλει να πάρει τις καλύτερες αποφάσεις για τα “παιδιά” μας — ενώ ήδη έχουμε ένα υπέροχο δίχρονο παιδί και ετοιμαζόμαστε να αποκτήσουμε ακόμη ένα αγοράκι… Νιώθω τρομερά ένοχη για όλη τη θλίψη που έχει βιώσει αυτό το μωρό».
Η ίδια έχει ικετεύσει τον σύζυγό της να μη φύγει τις τελευταίες εβδομάδες, κάτι που την κάνει να νιώθει εξουθενωμένη και απελπισμένη.
Είναι ψυχολογικά καταπονημένη και γεμάτη αγωνία για το τι επιφυλάσσει το μέλλον.
Το να χρειαστεί να βιώσει έναν ακόμη τοκετό ολομόναχη της προκαλεί τρόμο.
Παράλληλα, είχε ήδη δυσκολευτεί πολύ με το πρώτο της παιδί και την επιλόχεια περίοδο, μετά από επείγουσα καισαρική τομή.
«Εκείνος υποστηρίζει ότι πρέπει να το ξεπεράσουμε χωριστά για να μπορέσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι, αλλά είναι ξεκάθαρο για μένα ότι έχει αποστασιοποιηθεί εδώ και μήνες και δεν θέλει πλέον να είναι μέρος της ζωής μου», δήλωσε.
«Πώς θα τον καλέσω στην αίθουσα τοκετού, όταν δεν αντέχει ούτε να βρίσκεται κοντά μου ή να μου μιλήσει;
Ισχυρίζεται ότι παίρνει όλες αυτές τις αποφάσεις “για τα αγόρια μας”. Και εγώ δεν είμαι καν μέρος αυτής της εξίσωσης».
Στην καρδιά της, η ίδια συνειδητοποιεί ότι πρέπει να εγκαταλείψει κάθε ελπίδα πως τα πράγματα με τον σύζυγό της θα φτιάξουν τελικά, ειδικά αφού εκείνος έχει πει και κάνει μέσα στους τελευταίους δύο μήνες πράγματα που εκείνη θεωρεί ασυγχώρητα.
“Μετά τον τοκετό με περιμένει περισσότερη θλίψη”
Έτσι, είναι πλέον ολομόναχη, ενώ ο σύζυγός της δεν έχει ζητήσει ούτε μία φορά να νιώσει το μωρό να κλωτσάει μέσα στην κοιλιά της.
Δεν είχε ποτέ φανταστεί ότι η δεύτερη εγκυμοσύνη της θα εξελισσόταν έτσι, ούτε ότι θα βρισκόταν αντιμέτωπη με μια τόσο απότομη απομάκρυνση και με την προοπτική να μεγαλώσει μόνη της το παιδί της.
Έχει περάσει τόσα πολλά μαζί του και στάθηκε στο πλευρό του σε κάθε δυσκολία για σχεδόν μια δεκαετία.
Όμως πλέον, όπως περιγράφει, ζουν σαν συγκάτοικοι στο ίδιο σπίτι, ακολουθώντας ο καθένας ξεχωριστή ζωή.
«Ξέρω ότι μετά τον τοκετό θα πονέσω ακόμα περισσότερο, αν ήδη τώρα νιώθω έτσι — να αισθάνομαι ότι δεν υπάρχω μέσα στο ίδιο μου το σπίτι ή για τον άνθρωπο που πίστευα ότι θα με αγαπά για πάντα», συνέχισε.
“Δεν μπορώ να το περάσω μόνη μου”
«Αλλά θα χρειαστώ κάποιον να με βοηθήσει με το δίχρονο παιδί μας, και μόνο η σκέψη ότι θα χάσω χρόνο με το πρώτο μου μωρό επειδή θα πρέπει να φροντίζω ένα νεογέννητο με διαλύει ήδη.
Τώρα εκείνο θα είναι με τον πατέρα του αντί να είμαστε όλοι μαζί σαν οικογένεια».
«Πώς απλά προχωράς παρακάτω και σταματάς να πενθείς την οικογένεια που νόμιζες ότι θα έχεις μεγαλώνοντας…;» συνεχίζει.
«Έχω κάπως ένα υποστηρικτικό περιβάλλον, αλλά τέσσερις εβδομάδες πριν τη γέννα, νιώθω τόση ντροπή που πρέπει να πω στην οικογένεια και τους φίλους μου τι συμβαίνει και ότι ο ίδιος μου ο σύζυγος δεν θέλει πια να είναι μαζί μου, ενώ ετοιμάζομαι να φέρω στον κόσμο ένα ακόμη παιδί».
Η γυναίκα δηλώνει ότι νιώθει ταπεινωμένη, μόνη και συναισθηματικά καταβεβλημένη.
Όσο κι αν τη βαραίνει η ντροπή, τονίζει πως το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα είναι να μιλήσει στους δικούς της ανθρώπους για να λάβει τη στήριξη που χρειάζεται απεγνωσμένα αυτή τη στιγμή — υπενθυμίζοντας ότι δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο θα έπρεπε να νιώθει ντροπή.
Στη συνέχεια, θα πρέπει να ζητήσει από κάποιο άλλο μέλος της οικογένειάς της να είναι παρόν μαζί της στην αίθουσα τοκετού, όχι ο σύζυγός της.
Εκείνος, όπως αναφέρεται, έχει χάσει πλέον αυτή την ευκαιρία.
Ο σύζυγός της έχει, χωρίς αμφιβολία, απομακρυνθεί και η ίδια θα πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο διαζυγίου.
Επίσης, θα μπορούσε να τον ζητήσει να φύγει από το σπίτι, καθώς η συμβίωση μαζί του επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση.