Για την σχέση του με την σύζυγό του, Άσπα, την καλλιτεχνική δημιουργία, τη γνώμη του για την ελληνική πολιτική σκηνή και την Αριστερά αλλά και το ελληνικό τραγούδι είχε μιλήσει, μεταξύ άλλων, την 28η Οκτωβρίου 2002 στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω» και τον Νίκο Χατζηνικολάου ο Διονύσης Σαββόπουλος που πέθανε την Τρίτη 21 Οκτωβρίου σε ηλικία 81 ετών.
Στην εκπομπή, που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό MEGA, ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε αποκαλύψει ότι την ίδια ημέρα είχε επέτειο γάμου. «Παντρευτήκαμε ακριβώς 28η Οκτωβρίου, την ημέρα του ‘Όχι’ εγώ είπα το ‘ναι’. Είναι 35 χρόνια», είχε πει.
Στο υλικό, το οποίο προέρχεται από το προσωπικό αρχείο του Νίκου Χατζηνικολάου, είχε μιλήσει για την σύζυγό του, το πώς γνωρίστηκαν αλλά και τα δύο αγόρια που απέκτησαν. «Η σχέση μου με την Άσπα το σπίτι, νιώθω ευγνωμοσύνη και για την Άσπα και για τα παιδιά με στήριξαν δηλαδή. Αυτό οπωσδήποτε έχει ένα μεγάλο αποτέλεσμα πάνω στην δημιουργία. Δεν ξέρω πώς θα ήταν τα πράγματα χωρίς αυτούς», είχε αναφέρει ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Είχε περιγράψει την σύζυγό του ως εξής: «Μοντελάκι, αφελής, πεισματάρα, γενναιόδωρη, αφοσιωμένη, κομψή, όμορφη».
Στην συνέχεια είχε αναφερθεί στο γιατί δεν διεκδίκησε την δημαρχία της Θεσσαλονίκης. «Σκέφτηκα μετά που να μπλέξω με τα σκατά, τώρα με συγχωρείτε για την έκφραση. (…) Να το πω πιο κομψά. Το σκέφτηκα. Δεν είναι ότι δεν το σκέφτηκα όταν άρχισαν και το έλεγαν και το συζητούσαν εκεί πέρα οι παρέες και τα καφενεία δηλαδή. Σκέφτηκα καλύτερα δεν εκπροσωπώ την πόλη με τον τρόπο που γνωρίζω του ανθρώπου δηλαδή που γράφει τραγούδια», είχε πει ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Μάλιστα είχε αναφερθεί και για την γιορτή της 28ης Οκτωβρίου. «Εκτός από τις εποποιίες που γίνονται μια και έξω, όπως είναι το Αλβανικό έπος αναμφισβήτητα, μία εποποιία μέσα σε λίγους μήνες δηλαδή αυτές οι μάχες κ.τ.λ. Εκτός από αυτές τις εποποιίες στην ζωή ενός έθνους έχουμε και εποποιίες οι οποίες γράφονται λίγο-λίγο, λίγο-λίγο επί δεκαετίες. Δεκαετίες τώρα λοιπόν υπάρχουν επιχειρηματίες, υπάρχουν καλλιτέχνες, υπάρχουν πολιτικοί, υπάρχουν νέα ζευγάρια, άνθρωποι οι οποίοι προσπαθούν τι πράγμα; Προσπαθούν να γίνουμε σύγχρονη χώρα, σύγχρονοι άνθρωποι χωρίς να χάσουμε την ψυχή μας. Πρόκειται για εποποιία και νομίζω ότι αυτό είναι το νόημα της γιορτής αν θέλουμε να βγάλουμε ένα νόημα για σήμερα. Το νόημα σήμερα είναι πώς θα γίνουν χώρα μοντέρνα, χώρα σύγχρονη χωρίς απεμπολήσουμε τον εαυτό μας. Δεν θέλουμε να γίνουμε ένα ανθυπο-Βέλγιο. Δεν μας φτάνει στους Έλληνες αυτό. Θέλουμε αυτό που είμαστε να γίνει σύγχρονο. Είναι δύσκολο. Δεν ξέρω μπορεί και να μην γίνεται», είχε εξηγήσει.
«Δεν αξιώθηκα ποτέ καλής και θετικής κριτικής από αριστερό φύλλο»
Επιπλέον είχε σχολιάσει τα πολιτικά πρόσωπα της εποχής και είχε χαρακτηρίσει τον Κώστα Καραμανλή «χρυσό παιδί το οποίο δεν τολμά. Αυτό είναι». Για τον τότε Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη είχε πει «είναι καλός ο Σημίτης. Είναι σχετικά καλός. (…) Είναι ένας πολύτιμος λογιστής. Γιατί σε έναν λαό συναισθηματικό σαν τους Έλληνες χρειάζεται κάποια στιγμή και ένας άνθρωπους του ένα και ένα κάνουν δύο. Αυτό είναι εντελώς απαραίτητο να πούμε. Είναι ένας λογιστής, ένας πολύτιμος λογιστής».
Σε ερώτηση για την Αριστερά εκείνης της περιόδου ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε υποστηρίξει «η γνώμη μου είναι ότι έχει κολλήσει, ότι δεν μπορεί να βρει δημιουργική διέξοδο, ότι οι εποχές έχουν αλλάξει πάρα πολύ. Πρέπει να το λάβει υπόψη της. Ξέρετε όταν θυμάμαι τα παλιά, διαδηλώσεις, αστυνομία που δέρνει ε λέω αριστερός είμαι. Τι άλλο είμαι; (…)».
Ερωτηθείς αν το ένιωθε ακόμη αυτό είχε απαντήσει: «Ναι το νιώθω με την ανάμνηση όμως καταλάβατε κύριε Χατζηνικολάου; Γιατί κατά τα άλλα μέσα στο θολό τοπίο που υπάρχει πια, γιατί δυστυχώς πια δεν υπάρχει η αστυνομία για να σε κάνει να αισθανθείς αριστερός. Τα χρόνια εκείνα ακόμη κι αν δεν το’ ξέρες πως είσαι αριστερός στο έλεγε η αστυνομία: ‘Είσαι αριστερός τελεία και παύλα’. Τώρα δυστυχώς δεν υπάρχει αυτή η αστυνομία».
«Δεν αξιώθηκα ποτέ καλής και θετικής κριτικής από αριστερό φύλλο κύριε Χατζηνικολάου, όλα αυτά τα χρόνια. Όμως ήταν αρκετά πονηρούτσικοι. Όταν γινόταν συζήτηση και δημόσιες σχέσεις: ‘οι καλλιτέχνες είναι μαζί μας, ο Γιάννης Ρίτσος, ο κύριος τάδε, τάδε και ο Διονύσης Σαββόπουλος. Το ξεχνάγανε όμως μετά εις την κριτική. Βρίσκανε ότι τα αυτά τα πράγματα που φτιάχνω είναι λιγάκι, πως να σας πω, μικροαστικά, έτσι λίγο ατομικίστικα, προσωπικά. Μόνο πράκτορα του εχθρού δεν με ονόμασαν μολονότι και τέτοιοι υπαινιγμοί έγιναν κατά καιρούς. Την αγαπώ την Αριστερά. Της έχω δώσει τα καλύτερα μου χρόνια», είχε πει ο Διονύσης Σαββόπουλος.
«Είπα ‘όχι’ στο σταριλίκι»
Παράλληλα είχε χαρακτηρίσει τον Μάνο Χατζηδάκι τον «βασιλιά της τέχνης μας. Είναι ο καλύτερος όλων». Είχε αποκαλύψει ότι στις συναυλίες του ντρεπόταν πολύ όταν στο κοινό βρίσκονταν δικοί του άνθρωποι.
«Ξέρετε ντρέπομαι πάρα πολύ όταν από κάτω είναι οι δικοί μου άνθρωποι, γενικώς όταν είναι πολύ δικοί μου, είναι η γυναίκα μου, όταν είναι τα παιδιά μου. Δεν ξέρω ένα περίεργο πράγμα. Γιατί θυμάμαι ότι δεν είμαι αυτό ακριβώς αλλά είμαι κάποιος με παντόφλες που βαριέται ή που περιμένει και χτυπάει την πόρτα του μπάνιο ‘άντε θέλω να μπω’ και αυτό μου χαλάει την σκηνοθεσία εκείνη την στιγμή. Με επηρεάζει πάρα πολύ. Αυτό πρέπει να είναι, ότι με ξέρουν καλά. Δηλαδή ντρέπομαι απέναντι σε ανθρώπους που με ξέρουν πάρα πολύ καλά. Δεν έχω ελευθερωθεί ακόμη από αυτό», είχε πει ο Διονύσης Σαββόπουλος.
«Μέσα μου η Ελλάδα είναι ύψιστη αισθητική αξία, η μεγαλύτερη αλλά μέσα μου, μέσα μας. Δεν είναι ακριβώς έτσι τριγύρω να είμαστε μια ωραία χώρα, μοντέρνα χώρα, σεβαστή, δημιουργική προπαντός», είχε σημειώσει.
Σε ερώτηση ποια ήταν τα «όχι» που είχε πει ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε απαντήσει: «Είπα ‘όχι’ στο σταριλίκι. Βάδισα με το πρόσωπο μου. Ο καθένας έχει τη δική του προσωπικότητα και με την προσωπικότητά μου, αυτή την όποια, θέλησα να είμαι δημιουργικός, να βρω τον τρόπο μου, να μάθω κι εγώ τον εαυτό μου μέσα από την δουλειά. Το σταριλίκι δεν βοηθάει σε αυτό. Είπα ‘όχι’ σε αυτό. Επίσης είπα ‘όχι’ σε αυτό το βόλεμα του αριστερού διανοουμένου που είναι λίγο πολύ καλός με όλους και έχει μία συνέπεια εντός εισαγωγικών».
Τότε είχε επιλέξει να κλείσει την εκπομπή τραγουδώντας τους στίχους του τραγουδιού «εγώ θα σ’αγαπώ και μην σε νοιάζει».
