Τα βασικά σημεία του άρθρου
- Ο Φοίβος Δεληβοριάς αποχαιρέτησε τον Γιώργο Μαζωνάκη με μια συγκλονιστική ανάρτηση που «γκρεμίζει» τα ψεύτικα τείχη ανάμεσα στο λαϊκό και στο έντεχνο τραγούδι.
- Ο τραγουδοποιός υπογράμμισε πως ο Μαζωνάκης δεν είχε «καμιά σχέση με το έδαφος», περιγράφοντας την έντονη, αντισυμβατική καλλιτεχνική του φύση ως πηγή του χαρίσματός του.
- Ο Γιώργος Μαζωνάκης «το τάμα του το έκανε στη νύχτα» με αγάπη και βαθιά ανάγκη, και «θα μείνει για πάντα αναμμένο κεράκι στον μεγάλο, σκοτεινό ουρανό».
Τον Γιώργο Μαζωνάκη αποχαιρέτησε με μια συγκλονιστικού περιεχομένου ανάρτηση ο Φοίβος Δεληβοριάς, αναφερόμενος στην προσωπικότητα, το καλλιτεχνικό αποτύπωμα και τη μοναδική σχέση του τραγουδιστή με τη μουσική και τη νυχτερινή ζωή. Πρόκειται για ένα βαθιά προσωπικό και σπαρακτικό αντίο του τραγουδοποιού που «γκρεμίζει» τα ψεύτικα τείχη ανάμεσα στο λαϊκό και στο έντεχνο τραγούδι.
Ο τραγουδοποιός με το φανατικό κοινό, περιέγραψε αρχικά το σοκ που ένιωσε στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του, γράφοντας πως «μου έφυγε η γη κάτω απ’ τα πόδια» και πως χρειάστηκε χρόνος για να συνειδητοποιήσει την απώλεια.
Ανατρέχοντας στις φορές που συνεργάστηκε με τον Γιώργο Μαζωνάκη ή βρέθηκαν μαζί, ο Φοίβος Δεληβοριάς υπογράμμισε πως ο τραγουδιστής ήταν ένας άνθρωπος που δεν είχε «καμιά σχέση με το έδαφος». Με αυτή τη φράση περιέγραψε την έντονη, αντισυμβατική και απρόβλεπτη καλλιτεχνική του φύση, την οποία θεωρεί βασική πηγή του χαρίσματός του.
Όπως σημείωσε, αυτή η ιδιαιτερότητα ήταν που επέτρεψε στον Μαζωνάκη να παραμείνει μακριά από τη στασιμότητα, την ηχητική ομοιομορφία και την επανάληψη που, σύμφωνα με τον ίδιο, έχουν χαρακτηρίσει σημαντικό μέρος του σύγχρονου λαϊκού τραγουδιού.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στον τρόπο με τον οποίο ο Γιώργος Μαζωνάκης προετοιμαζόταν πριν από τις ηχογραφήσεις. Όπως αποκάλυψε, λίγο πριν μπει στο στούντιο έλεγε μια προσωπική του προσευχή.
Ο Φοίβος Δεληβοριάς στάθηκε επίσης στην ικανότητα του Μαζωνάκη να μεταμορφώνει τα τραγούδια που ερμήνευε. Ακόμη και όταν, όπως ανέφερε, ένας στιχουργός δεν είχε καταφέρει να του δώσει κάτι πραγματικά σημαντικό, ο τραγουδιστής μπορούσε να το απογειώσει με την ερμηνεία του.
«Εκείνος του έδινε φτερά, το ανέβαζε κατ’ ευθείαν στο στερέωμα», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια, ο τραγουδοποιός περιέγραψε και την άλλη πλευρά αυτής της έντονης προσωπικότητας. Όπως σημείωσε, ένας άνθρωπος που ζει τόσο έντονα είναι αναπόφευκτο να κινείται κοντά στο όριο, με την πραγματικότητα να μοιάζει πολλές φορές γεμάτη «τρύπες» και κάθε εμφάνιση στη σκηνή να εμπεριέχει ένα στοιχείο ρίσκου.
Για τον Φοίβο Δεληβοριά, ωστόσο, ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε επιλέξει συνειδητά αυτόν τον δρόμο. Δεν ήταν, όπως υποστήριξε, ένας άνθρωπος που θα δεχόταν εύκολες ερμηνείες ή εκ των υστέρων εξιδανίκευση της ζωής του.
Με αυτό το σκεπτικό, ο τραγουδοποιός υπογράμμισε πως ο Μαζωνάκης δεν θα ανεχόταν ούτε «μια μελούρα», ούτε «ένα ψήγμα ηρωοποίησης», αλλά ούτε και ένα εύκολο κατηγορώ για τη «σκληρή και βρώμικη ζωή της νύχτας».
Κλείνοντας την ανάρτησή του, ο Φοίβος Δεληβοριάς αναφέρθηκε στη βαθιά σχέση του Γιώργου Μαζωνάκη με τη νύχτα και το τραγούδι.
«Κάθε άνθρωπος τάζει τη ζωή του κάπου. Ο Γιώργος το τάμα του το έκανε στη νύχτα», έγραψε, τονίζοντας πως ο τραγουδιστής υπηρέτησε αυτή την επιλογή με μεγάλη αγάπη και βαθιά ανάγκη.
«Θα μείνει για πάντα αναμμένο κεράκι στον μεγάλο, σκοτεινό ουρανό», ήταν τα λόγια με τα οποία ολοκλήρωσε το συγκινητικό του μήνυμα για τον Γιώργο Μαζωνάκη.
Ολόκληρη η ανάρτηση του Φοίβου Δεληβοριά
«Μου έφυγε η γη κάτω απ’τα πόδια. Την αισθάνθηκα κανονικά να φεύγει. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να σκεφτώ πως όσες φορές δουλέψαμε ή βρεθήκαμε παρέα, δεν υπήρχε καθόλου γη από κάτω μας. Ο Γιώργος δεν είχε καμιά σχέση με το έδαφος κι αυτό ήταν η πηγή του τεράστιου χαρίσματός του, το στοιχείο που τον κράτησε ως το τέλος μακριά από τη βαρεμάρα, την ηχητική ομοιομορφία, τη στιχουργική ρομποτική που έχει αντικαταστήσει το λαϊκό τραγούδι – πολύ πριν το ΑΙ. Λίγο πριν μπει στο στούντιο έλεγε μια μικρή, ολόδική του, προσευχή. Και ακόμα κι αν ένας στιχουργός δεν είχε καταφέρει να του δώσει κάτι σημαντικό, εκείνος του έδινε φτερά, το ανέβαζε κατ’ευθείαν στο στερέωμα. Όποιος άνθρωπος είναι έτσι, βέβαια, είναι φυσικό να γεμίζει την πραγματικότητα με τρύπες, κάθε βήμα του να είναι δίπλα στο κενό, κάθε βόλτα του στο πάλκο να είναι ένα πιθανό γκρεμοτσάκισμα.
Ο Γιώργος όμως την επιλογή του την είχε κάνει. Όχι μόνο θα μας έπαιρνε μαζί στην πτήση του , αλλά και θα την κερνούσε εξ ολοκλήρου ο ίδιος, αν ποτέ γινότανε πτώση. Δεν θα ανεχόταν λοιπόν ούτε μια μελούρα, ούτε ένα ψήγμα ηρωοποίησης, ούτε ένα εκ του ασφαλούς κατηγορώ για την «σκληρή και βρώμικη ζωή της νύχτας». Κάθε άνθρωπος τάζει τη ζωή του κάπου. Ο Γιώργος το τάμα του το έκανε στη νύχτα. Και το έκανε με τόση αγάπη και τόση βαθειά ανάγκη, που θα μείνει για πάντα αναμμένο κεράκι στον μεγάλο, σκοτεινό ουρανό.