Στον καναπέ της εκπομπής της Μαρίας Ηλιάκη και του Κρατερού Κατσούλη, «Νωρίς – Νωρίς», κάθισε η Χριστίνα Κοντοβά την Πέμπτη 14 Μαΐου. Ανάμεσα σε άλλα, η γνωστή σχεδιάστρια μόδας αναφέρθηκε στο γεγονός πως μιλάει ανοιχτά για την οικογένεια που έχει δημιουργήσει, ενώ περιέγραψε και το πόσο την άλλαξαν οι 13 μήνες που έζησε στην Αφρική, προκειμένου να υιοθετήσει την κόρη της, Έιντα.
Μιλώντας με τους δύο παρουσιαστές, η Χριστίνα Κοντοβά είπε πως: «Εγώ δεν το βιώνω έτσι όπως το βλέπει ο κόσμος, σίγουρα. Γιατί πολλές φορές έρχονται και μου λένε “συγχαρητήρια”. Εγώ δεν το βιώνω έτσι, γιατί εγώ βιώνω τη δική μου ζωή. Είναι μία κανονικότητα για εμένα αυτό, δεν είναι: “Α θα υιοθετήσω παιδί, από πού;”».
Αμέσως μετά, η σχεδιάστρια εξήγησε ότι: «Πολλές φορές ζορίζομαι στο πόσο το “φέρνω” και πόσο ανοιχτά το “φέρνω”. Γιατί λέω: “Εντάξει, πόσες φορές θα το πω; Εγώ το θεωρώ κανονικό. Πόσες φορές θα το εξηγήσω;”. Από την άλλη, καταλαβαίνω και απόλυτα ότι ναι, δεν είναι κάτι συνηθισμένο στην Ελλάδα, και γενικά. Δεν είναι και πολύ συνηθισμένο να το συζητάς, να είναι κανονικό. Να καταλαβαίνεις ότι είναι άλλη μία μορφή οικογένειας».
«”Έχασα” όρια, “βρήκα” όρια»
«Αυτό που κάνω εγώ σίγουρα, είναι να ζω τη ζωή μου έτσι όπως ακριβώς θέλω, και να το δείχνω κιόλας. Τώρα το αν έχει η κοινωνία “σπυριά”, ε θα τα καθαρίσουμε, δεν πειράζει. Μου αρέσει όμως που η ιστορία η δική μου και της Έιντα, φέρνει κάτι πιο αισιόδοξο ίσως, στην δημιουργία οικογένειας», πρόσθεσε.
Συνεχίζοντας, εξομολογήθηκε πως: «Έμεινα 13 μήνες στην Αφρική. Στους οποίους το πρώτο εξάμηνο γύρισα τρεις φορές, από τρεις-τέσσερις εβδομάδες, και το τελευταίο δεν γύρισα καθόλου. Εγώ γύρισα μια άλλη. Το παιδί μου μια χαρά, όλοι οι άλλοι ήταν στη θέση τους, και εγώ ήμουν ένας άλλος άνθρωπος, που έπρεπε να συστηθώ ξανά όχι μόνο στον κόσμο, και σε εμένα την ίδια.
Ποια είμαι, τι θέλω να κάνω, πόσες ώρες θέλω να δουλεύω, με ποιους θέλω να κάνω παρέα. Σε εμένα τουλάχιστον άλλαξαν πάρα πολλά. Φαντάσου ότι έλλειπα και αυτό το διάστημα, και ήταν και το διάστημα του κορονοϊού, που ο κόσμος είχε βγει ξανά από το σπίτι του, και ήταν όλα λίγο διαφορετικά. “Έχασα” όρια, “βρήκα” όρια».