Δεν μπαίνει στο μετρό, δεν αντέχει τον θόρυβο, δεν ξεχνά και νιώθει έτοιμη να σταθεί ενώπιον του δικαστηρίου στις 23 Μαρτίου για να καταθέσει τη μαρτυρία της για εκείνη την αποφράδα νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023. Η Μαρία Λαζαρίδου από τη Θεσσαλονίκη ταξίδευε με την μόλις 6,5 μηνών κόρη της κι ήταν επιβάτιδα στο 3ο βαγόνι της μοιραίας αμαξοστοιχίας που συγκρούστηκε με το εμπορικό στα Τέμπη.
57 νεκροί, δεκάδες τραυματίες, μια ολόκληρη χώρα σε σοκ. Και η Μαρία Λαζαρίδου αυτόπτης μάρτυρας σε μια αδιανόητη τραγωδία. Τα είδε και τα έζησε όλα στον υπερθετικό βαθμό. Τρία πανέμορφα κορίτσια που έμοιαζαν μεταξύ τους, εξαφανίστηκαν στο λεπτό, μια άλλη εξίσου όμορφη κοπέλα που έβλεπε ταινία στην αγκαλιά του αγαπημένου της επίσης δεν υπάρχει… Ο φόβος του θανάτου έδωσε τη θέση του στον θυμό, ο θυμός έγινε ενοχές και σήμερα τρία χρόνια μετά εντυπώθηκε βαθιά μέσα της η επιθυμία «να μην ξεχαστεί».
«Πλέον συνειδητοποιώ ότι συνέβη»
«Πλέον συνειδητοποιώ ότι συνέβη. Ο χρόνος απαλύνει τα αισθήματα. Στην αρχή είχα τον φόβο του θανάτου. Μετά αυτό έγινε θυμός. Θυμός για όσα έλεγε καθένας και όσα μετέδιδαν σχετικοί και άσχετοι, αλλά και θυμός γιατί κανείς δεν αναλάμβανε την ευθύνη για ό,τι έγινε», λέει στη Voria η Μαρία Λαζαρίδου. Κι έπειτα όλο αυτό έγινε ενοχές. «Ενοχές γιατί εγώ έζησα και η κοπέλα δίπλα μου όχι. Ενοχές γιατί εγώ ήμουν κοντά στα 30 και είχα αποκτήσει παιδί, άρα είχα εκπληρώσει ένα μέρος των ονείρων μου κι εκείνη ήταν 20 και δεν είχε ζήσει ακόμη τη ζωή της. Το έριχνα πάνω μου όλο αυτό. Γιατί πήγα αυτή την εκδρομή;».
Η Μαρία Λαζαρίδου αποφάσισε να ταξιδέψει στα Τρίκαλα, όπου ζούσε η αδελφή της για να περάσει μαζί της το τριήμερο της Αποκριάς. Δεν το είχε σχεδιάσει. Λίγες μέρες πριν κι αφού έμαθε πως θα πήγαινε η μητέρα της, σκέφτηκε να κάνει κι η ίδια με την κόρη της αυτό το ταξίδι. Επιβιβάστηκαν οι τρεις τους στο τρένο της επιστροφής. Λίγο πριν τα Τέμπη η 6,5 μηνών κόρη της άρχισε να κλαίει και η νεαρή μητέρα ετοίμασε γάλα. «Την ώρα που έβαζα το μπιμπερό στο στόμα της μικρής, έγινε η σύγκρουση».
Και μετά σκοτάδι. Κενό. Άνοιξε τα μάτια της κι ήταν πεσμένη στον διάδρομο. Καπνός και φωτιά γύρω της, πάνω της, δίπλα της. Άνθρωποι τσιρίζουν, άλλοι δεν ακούγονται καν. Η μητέρα της δίπλα της, η κόρη της άφαντη. Ουρλιάζει το όνομά της. «Το μωρό μου» και ξανά «Το μωρό μου». Το μωρό την ακούει και κλαίει. Αντιλαμβάνεται ότι έχει πέσει κάτω από ένα κάθισμα. Χωράει μόνο το χέρι της και δεν μπορεί να βγάλει το παιδί. Ο Μιχάλης, «ένα αγόρι με κίτρινη μπλούζα» την καθησυχάζει, «θα την βρούμε». Η μητέρα της τραβάει το κοριτσάκι και το βγάζει.
Από κει και πέρα ο χρόνος κύλησε γρήγορα. Η Μαρία Λαζαρίδου αγκαλιά με την κόρη της βγήκαν από το τρένο, η ίδια ήταν χτυπημένη και αίματα έτρεχαν από το πρόσωπό της. Την βοήθησαν άλλοι επιβάτες, η Ζωή της έδωσε το μπουφάν της για να σκεπάσει τη μικρή, ένας άντρας την κατέβασε στα χέρια από τον συρμό, πέφτει και σηκώνεται κι ύστερα ξαναπέφτει και ξανασηκώνεται. Φτάνει στο νοσοκομείο και κρυώνει. Η μικρή έχει κάταγμα στο κεφάλι. Είναι κατάμαυρη από τη φωτιά, γεμάτη σκόνη και έχει μικρά μικρά γυαλάκια σε όλο το κεφάλι και θραύσματα στα μάτια.
«Νιώθω ότι έζησα για να ζήσει το παιδί μου»
«Χρειάστηκε να περάσουν 2,5 χρόνια για να πω σήμερα πως είμαι καλά. Νιώθω ότι έζησα για να ζήσει το παιδί μου. Αν δεν υπήρχε η μικρή, δεν ξέρω αν θα είχα βγει από το τρένο γιατί εγώ φοβάμαι τα ύψη, φοβάμαι το σκοτάδι. Και τώρα μιλάω για να μην ξεχαστεί αυτό που συνέβη, για να φτάσει όλο αυτό στους υπεύθυνους και να μπορέσουν έτσι να νιώσουν τι βιώσαμε, για να συναισθανθούν ίσως για λίγα λεπτά πώς είναι να χάνεις το παιδί σου ή να συνεχίσουν να κουνούν το δάχτυλο θεωρώντας ότι είναι ανώτεροι από τους πολίτες αυτής της χώρας», λέει.
Το πρώτο διάστημα δεν έβλεπε τηλεόραση, δεν ήθελε να μαθαίνει ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, δεν το άντεχε. Πολύ αργότερα επικοινώνησε με τον Σύλλογο Ατόμων Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών, της είπαν πως θα την καλούσαν εκείνοι, πράγμα που δεν έγινε. Καιρό μετά της έστειλαν mail για να συμπληρώσει τα στοιχεία της για την εγγραφή και να καταβάλει τη συνδρομή, αλλά δεν προχώρησε τη διαδικασία.
Χρειάζεται μερικά λεπτά για να απαντήσει στην ερώτηση αν πιστεύει στη Δικαιοσύνη. «Δεν είμαι σίγουρη. Ίσως γίνει κάτι για να υπάρξει δικαίωση για τόσα θύματα. Ελπίζω και εύχομαι να τιμωρηθούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι. Το χρωστάμε όλοι σε αυτούς που δεν είναι μαζί μας, αλλά κυρίως δεν πρέπει να ξεχάσουμε…. Ναι, ο χρόνος βοηθάει κι εγώ περιμένω πότε θα βγω από όλο αυτό… Ίσως εμείς που το ζήσαμε να μην βγούμε ποτέ… αλλά πάλι δεν ξέρω».
Σήμερα, τρία χρόνια μετά η Μαρία Λαζαρίδου στέκεται πιο σταθερά στα πόδια της. Θέλει να συναντήσει τους γονείς και άλλων παιδιών που έχασαν τη ζωή τους στην τραγωδία. Αύριο θα κατέβει στην πορεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και τον Μάρτιο έχει κληθεί στη δίκη ως μάρτυρας προς υποστήριξη της κατηγορίας. Στο αμφιθέατρο του ΤΕΙ Λάρισας θα σταθεί για πρώτη φορά ενώπιον της Δικαιοσύνης και θα μιλήσει δημόσια -κανείς ως σήμερα δεν της ζήτησε κατάθεση- για όσα έζησε. «Όσα νιώθω δεν είναι μόνο δικό μου βίωμα. Ήμασταν πολλοί που προσπαθούμε να βγούμε από αυτό, αλλά κανείς ούτε από μας ούτε από σας δεν πρέπει να ξεχάσει. Να μην ξεχάσουμε, αυτό μόνο θέλω να φωνάξω».
