Το εθνικό ιστορικό μουσείο της Ρουμανίας, ανακοίνωσε την ανακάλυψη ενός ανεκτίμητου θησαυρού, στη διάρκεια της ετήσιας ανασκαφικής αποστολής στην αρχαία ελληνική Ιστρίη.
Η Ιστρίη ήταν αποικία του Ίστρου και αργότερα η ρωμαϊκή επαρχία στη Δακία, στην περίοδο της Ηγεμονίας (Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία).
Το εύρημα, το οποίο οι αρμόδιοι φορείς χαρακτηρίζουν ως εξαιρετικό, ανακαλύφθηκε στον τομέα έρευνας που είναι γνωστός ως Poarta Mare (Μεγάλη Πύλη), μια περιοχή που έχει υποβληθεί σε αναλυτικές μελέτες μιας αφοσιωμένης ομάδας του μουσείου Βουκουρεστίου από το 2000.
Στη διάρκεια των ανασκαφών, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τα καρβουνοποιημένα ευρήματα μιας άλλοτε πολυτελούς ρωμαϊκής οικίας (domus), την οποία είχε καταστρέψει πυρκαγιά πριν από σχεδόν δεκαοχτώ αιώνες.
Μέσα στη δομή αυτή και ανάμεσα στις στάχτες και τα ερείπια ενός καθαρά ορισμένου και χρονολογήσιμου αρχαιολογικού στρώματος, ανακαλύφθηκε το σύνολο των τεχνουργημάτων.
Ο θησαυρός αποτελείται από ένα σύνολο πάνω από σαράντα νομισμάτων και αρκετών αρχαίων κοσμημάτων με πολύτιμα μέταλλα, η ταυτοποίηση και αναλυτική μελέτη των οποίων θα διεξαχθεί μέσα στους επόμενους μήνες.
Το πλαίσιο της ανακάλυψης προσδίδει στα αντικείμενα αυτά την αληθινή ιστορική τους αξία.
Οι συνθήκες στις οποίες ανακαλύφθηκαν, μαρτυρούν αδιαμφισβήτητα πως τα κομμάτια αρχικά, φυλάσσονταν σε ένα ξύλινο σεντούκι το οποίο, λόγω των ακραίων θερμοκρασιών της φωτιάς, έλιωσε και στερεοποιήθηκε, διατηρώντας το ισχνό μεταλλικό περίγραμμα του oρθογώνιου σεντουκιού.
Το μοιραίο συμβάν ήταν μια οικιακή καταστροφή που ξέσπασε κάποια στιγμή από τα μέσα του 2ου και τα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ. στερώντας την ευκαιρία από τους ιδιοκτήτες να διασώσουν τα πιο πολύτιμα αντικείμενά τους και σφραγίζοντας την μοίρα τους μέχρι την ανακάλυψή τους, στην πρόσφατη αρχαιολογική αποστολή.
Οι προκαταρκτικές αναλύσεις του περιβάλλοντος, υποδηλώνουν πως η οικία ανήκε σε κάποια οικογένεια υψηλής κοινωνικής στάθμης και μεγάλης δύναμης, μιας τοπικής ελίτ που ήταν ενταγμένη στον κοινωνικό – οικονομικό ιστό της Ρωμαϊκής Ιστρίας.
Η μεγαλοπρεπής φύση της οικίας επαληθεύεται από την παρουσία πεζοδρομίων από ασβεστόλιθο και την εμφανή υιοθέτηση του ρωμαϊκού αρχιτεκτονικού ρυθμού.
Σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα
Τα αρχαιολογικά ευρήματα που ανακαλύφθηκαν στο ίδιο στρωματογραφικό επίπεδο, περιλαμβάνουν επιγραφές, διαφόρων ειδών κεραμικά – από αποθηκευτικά αγγεία και αμφορείς μέχρι πολυτελή κομμάτια και καθημερινά αντικείμενα, σκεύη φτιαγμένα από χαλκό, σίδηρο, γυαλί και πέτρα, προσφέρουν εξαιρετικά πλούσια υλική καταγραφή για την ανασύνθεση μιας συγκεκριμένης στιγμής της ζωής στην αρχαία πόλη στο απόγειο της Αυτοκρατορίας.
Το ευρύτερο πλαίσιο κάνει την ανακάλυψη σημαντική και μια καλά διατηρημένη μαρτυρία. Το ερευνητικό πρόγραμμα που οδήγησε σε αυτή την ανακάλυψη, εντάσσεται σε μια μακραίωνη επιστημονική παράδοση.
Τα αρχαιολογικά έργα στον εκτενή χώρο της Ἰστρίης, έχουν ξεκινήσει από το μακρινό 1914, και εξακολουθούν αδιάλειπτες μέχρι σήμερα, με τη συμμετοχή σημαντικών ινστιτούτων υπό τη γενική διεύθυνση του αρχαιολογικού ινστιτούτου του Βουκουρεστίου, “Vasile Pârvan”.
Η διεπιστημονική συνεργασία, περιλαμβάνει το αρχαιολογικό μουσείο της Κωνστάντζα, του τμήματος ιστορίας του πανεπιστημίου της Βουδαπέστης και του πανεπιστημίου Ovidius της Κωνστάντζα.
Μέσα στη γενική αυτή σύμπραξη, το εθνικό ιστορικό μουσείο της Ρουμανίας, έχει τη διοίκηση του δικού του τομέα ανασκαφών, με μια σταθερή ομάδα που απαρτίζεται από τους αρχαιολόγους Adela Bâltâc, Paul Damian, Virgil Apostol, και Eugen Paraschiv-Grigore, και για είκοσι πέντε χρόνια, είναι αυτοχρηματοδοτούμενο.
Ο κύριος στόχος της εργασίας του ήταν η αναλυτική μελέτη της πρώιμης Ρωμαϊκής εποχής στην Ιστρίη, ένας σκοπός που έχει αποδώσει σημαντικά αποτελέσματα.
Τα πορίσματα της μεθοδολογικής έρευνας που διαρκεί για είκοσι πέντε χρόνια, κατατάσσεται ανάμεσα στα πιο σημαντικά στην πρόσφατη αρχαιολογία της Ρουμανίας, παρέχοντας απίστευτο πλούτο επιστημονικών δεδομένων και συνθέτοντας μια όλο και πιο συμπαγή και λεπτομερή εικόνα της φυσιογνωμίας της πόλης στη διάρκεια της περιόδου αυτής.
Όλο αυτό το διάστημα, η ομάδα του μουσείου έχει καταφέρει να φέρει στο φως και να καταγράψει μια πλήρη στρωματογραφική αλληλουχία που εκτείνεται από την Ύστερη Ελληνιστική περίοδο, ειδικά το 1ου αιώνα π.Χ., μέχρι τα τελευταία επίπεδα της κατοίκησης να αντιστοιχούν στην πρώιμη Ρωμαϊκή περίοδο, μεταξύ του 4ου και του 6ου αιώνα μ.Χ.
Ανάμεσα στις δομές που ανακαλύφθηκαν και αναλύθηκαν, σήμερα υπάρχουν νέοι τομείς δύο δρόμων που ήδη ήταν γνωστοί από προγενέστερη μελέτη, ολόκληρη της διάταξη ενός μέχρι πρότινος, άγνωστου δρόμου, τρία μεγάλα κτίρια παρακείμενα στις οδικές αυτές αρτηρίες, όπως και ένα περίπλοκο σύστημα αστικών υποδομών που περιλαμβάνουν κανάλια για τη συλλογή των αποχετευτικών υδάτων, αγωγούς για την παροχή πόσιμου νερού, ένα πηγάδι και έναν κλίβανο.
Ο θησαυρός έχει ανασυρθεί και διασφαλιστεί και μεταφέρθηκε στο εργαστήριο αποκατάστασης του εθνικού ιστορικού μουσείου της Ρουμανίας, στο Βουκουρέστι, όπου θα ενταχθεί στην μόνιμη συλλογή της εθνικής πολιτιστικής κληρονομιάς.
Η φύση και η εγγενής αξία της μάλλον θα την κατατάξουν στην κατηγορία του “Θησαυρού” το υψηλότερο επίπεδο νομικής προστασίας στο οποίο μπορεί να καταταγεί ένας πολιτιστικό αντικείμενο στη Ρουμανία.
Η διαδικασία που ξεκινά τώρα, είναι εξονυχιστική – όπως μια ανασκαφή.
Περιλαμβάνει την εκτεταμένη πρώτη φάση της έρευνας, του καθαρισμού, της αποκατάστασης και της διαφύλαξης όλων των στοιχείων που απαρτίζουν τη συλλογή.
Μετά τη σταθεροποίηση και της προσεκτικής μελέτης των μετάλλων, τα νομίσματα και τα κοσμήματα που δεν κατάφερε να διασώσει ένας Ρωμαίος πολίτης από τις φλόγες, θα μπορέσουν να εκτεθούν, σε προκαταρκτική βάση στο κοινό και στη διεθνή επιστημονική κοινότητα.
Το μουσείο θα ανακοινώσει σύντομα την ημερομηνία που οι επισκέπτες θα μπορούν να θαυμάζουν την εξαιρετική αυτή συλλογή – αποκορυφώνοντας ένα ταξίδι αιώνων από το εσωτερικό ενός καμένου κιβωτίου στις εκθέσεις της ιστορίας.
