Πώς αποδείκνυαν τη δύναμή τους οι άνθρωποι στην αγγλική ύπαιθρο πριν από εκατοντάδες χρόνια;
Η απάντηση βρίσκεται σε ένα παραδοσιακό, αλλά σχεδόν ξεχασμένο άθλημα που βασιζόταν αποκλειστικά στα δώρα της φύσης.
Μια νέα προσπάθεια εντοπισμού αυτών των αρχαίων αντικειμένων φέρνει ξανά στο φως τις δοκιμασίες που συγκινούσαν τους προγόνους μας.
Ένας αγρότης, ο οποίος βρήκε πέντε πέτρες που πιστεύει ότι είναι αρχαίες πέτρες άρσης, δήλωσε ότι η αναζήτησή τους «τιμά την καταγωγή του από την Κάμπρια».
Ο Calum Stott συνεργάστηκε με αρχαιολόγους και άλλους λάτρεις του είδους για να εντοπίσει πέτρες που εικάζεται ότι χρησιμοποιούνταν στην παραδοσιακή πρακτική της άρσης πετρών.
Ορισμένες από αυτές βρέθηκαν στο Στόουν Ρέιζ (Stone Raise) της Κάμπρια και στο Ντένστον (Denston) του Σάφολκ (Suffolk).
Το «άθλημα» της εργατικής τάξης του Μεσαίωνα
Η αρχαιολόγος Carley Noga δήλωσε ότι η πρακτική αυτή αποτελούσε ένα κατόρθωμα δύναμης για τους ανθρώπους της εργατικής τάξης, το οποίο λάμβανε χώρα σε κοινοτικούς χώρους, όπως τα προαύλια των εκκλησιών, κατά τα τέλη των μεσαιωνικών χρόνων.
Η Noga ανέφερε ότι οι πέντε πέτρες «χρησιμοποιούνταν κατά πάσα πιθανότητα για άρση», με βάση την έρευνα του Stott που περιλάμβανε τοπικές γνώσεις, τη λαογραφία, καθώς και το γεγονός ότι είχαν ένα πολύ χαρακτηριστικό μέγεθος και σχήμα.
«Υπάρχουν πολύ λίγα γραπτά κείμενα για την άρση πετρών, αλλά αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι συνήθως συνέβαινε στα προαύλια των εκκλησιών», δήλωσε ο Stott, ο οποίος ζει κοντά στο Tebay.
Πολλοί άνθρωποι πήγαιναν στην ενορία τις Κυριακές και οι νεαροί άνδρες προκαλούσαν ο ένας τον άλλον, ανέφερε.
«Για κάποιες από αυτές τις πέτρες υπάρχουν γραπτές αναφορές από τα τέλη του 1700 έως τα τέλη του 1800, όπου και αναφέρεται ως μια παράδοση που αργοπεθαίνει». Η Noga σημείωσε ότι, επειδή η συγκεκριμένη δραστηριότητα αφορούσε κυρίως ανθρώπους της εργατικής τάξης, οι καταγραφές σπάνια έφταναν στα επίσημα αρχεία.
Δοκιμασία ρώμης: Όταν ένας βράχος έκρινε την ανδρική δύναμη
«Ήταν επίσης γνωστές ως “πέτρες της ανδρείας” (manhood stones), επειδή δοκίμαζαν τη δύναμη και σηματοδοτούσαν το πέρασμα στην ενηλικίωση», δήλωσε η Noga. Ο Stott ανέφερε ότι ήταν το «μυστήριο, η λαογραφία και η έρευνα» γύρω από το θέμα που τον μάγεψαν, διαδικασία η οποία περιλάμβανε το «ξεσκόνισμα» αρχείων και συζητήσεις με άλλους αγρότες, καθώς και με τοπικούς γυναικείους συλλόγους.
«Μάθαμε για μια πέτρα κοντά στο Μπρίστολ (Bristol) μέσα από ένα ιατρικό περιοδικό που εκδόθηκε το 1900, το οποίο ανέφερε ότι ένας άνδρας είχε τραυματιστεί σοβαρά σηκώνοντάς την», είπε ο Stott.
Ο 35χρονος πρόσθεσε ότι αυτό που σήμερα μπορεί να μοιάζει με μια «ταπεινή, ασήμαντη πέτρα», κάποτε ίσως αποτελούσε «το κεντρικό σημείο αναφοράς μιας ολόκληρης κοινότητας… που ένωνε τους ανθρώπους και δοκίμαζε τις δυνάμεις τους».
Ο αγρότης δήλωσε ότι εμπνεύστηκε από τον συναθλητή του David Keohan, ο οποίος «πέρασε τα τελευταία πέντε χρόνια φέρνοντας στο φως μια χαμένη κουλτούρα στην Ιρλανδία, η οποία μέχρι πρότινος ήταν άγνωστη». Ο Stott ανέφερε ότι «μαγεύτηκε αμέσως» και άρχισε να ερευνά για πέτρες στην Κάμπρια και στα Σύνορα (The Borders).
«Η οικογένειά μου ζούσε πάντα εδώ στην Κάμπρια, ανατρέχοντας πολλές γενιές στο παρελθόν», δήλωσε ο Stott, προσθέτοντας ότι αυτός είναι ένας «σπουδαίος τρόπος να τιμήσει το παρελθόν», σηκώνοντας «πιθανώς την ίδια πέτρα που σήκωναν και οι πρόγονοί του».
Με τη βοήθεια ενός αγρότη και διαβάζοντας βιβλία, ο Stott βρήκε επίσης μια πέτρα στην Κάμπρια, η οποία ζύγιζε 114 κιλά και υποτίθεται ότι χρησιμοποιούνταν σε αγώνες. «Γνωρίζουμε ότι ο βουλευτής του Carlisle, ο Richard Barwise, ο οποίος πέθανε το 1648, ήταν αθλητής άρσης πετρών», δήλωσε. «Ο θρύλος λέει ότι ήταν ένας θεόρατος άνδρας, τον οποίο φοβούνταν πολλοί, ο οποίος κουβαλούσε αυτή την πέτρα στο ένα του χέρι και τη γυναίκα του στο άλλο».
Από τις παραδοσιακές παμπ στα χαραγμένα βάρη των βράχων
Ο Stott δήλωσε ότι έχει εντοπίσει και άλλες πέτρες στο Μέινστοουν (Mainstone) του Σροπσάιρ (Shropshire), στο Ντένστον (Denston) του Σάφολκ (Suffolk), στο Έλισλαντ (Ellisland) του Ντάμφρις (Dumfries) και στο Λόντον (Lonton) του Κάουντι Ντάραμ (County Durham).
Η Noga, η οποία εργάζεται στην εταιρεία «CFA Archaeology», ανέφερε ότι υπήρχαν βασικά στοιχεία, όπως το γεγονός ότι οι πέτρες βρέθηκαν σε τοποθεσίες που διέθεταν κοινοτικούς χώρους —όπως προαύλια εκκλησιών και παμπ— για εκατοντάδες χρόνια.
Άλλες είχαν τοποθετηθεί σε «ενδιαφέροντα σημεία που μοιάζουν εσκεμμένα επιλεγμένα» ή μερικές φορές είχαν το βάρος τους χαραγμένο πάνω τους, σημείωσε η Noga. Ο Stott ζήτησε από τους ανθρώπους που επιθυμούν να σηκώσουν τέτοιες πέτρες να το κάνουν υπό την επίβλεψη κάποιου έμπειρου ατόμου και να σέβονται τις κοινότητες στις οποίες βρίσκονται αυτά τα αντικείμενα.