Τα βασικά σημεία του άρθρου
- Ο Σταμάτης Κραουνάκης, στην «Ώρα Ελλάδος», μίλησε για την υπόθεση του Νίκου Καρβέλα και της Άννας Βίσση, περιγράφοντας τη γνωριμία του με τους δύο καλλιτέχνες το μακρινό 1982.
- Είχε αρνηθεί να γράψει για την Άννα Βίσση, με τον Νίκο Καρβέλα να απαντά: «Καλά, θα της γράψω εγώ», με τον συνθέτη να δηλώνει: «Ίσως λοιπόν να ήμουνα και ένα φυτίλι για να ξεκινήσει να της γράφει».
- Για την τρέχουσα κατάσταση, ο Σταμάτης Κραουνάκης εκτιμά ότι «θα τα βρούνε» και εκφράζει την αντίθεσή του στο να «παίζονται τόσα εκατομμύρια δια βοής, μπροστά στα μάτια του ταλαιπωρημένου κόσμου».
Στην «Ώρα Ελλάδος» με τον Μάνο Νιφλή και τον Γιάννη Κολοκυθά, μίλησε ο Σταμάτης Κραουνάκης το πρωί της Πέμπτης 8 Οκτωβρίου. Ο σπουδαίος συνθέτης και στιχουργός, στη διάρκεια της παρουσίας του στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή του OPEN, μίλησε και για την υπόθεση του Νίκου Καρβέλα και της Άννας Βίσση. Μάλιστα, περιέγραψε και την γνωριμία του με τους δύο καλλιτέχνες, το μακρινό 1982.
Πριν από 44 χρόνια κυκλοφόρησε ο δίσκος της Χριστιάνας «Σαριμπιντάμ…Θα πει τρελαίνομαι», σε μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη και στίχους του ίδιου και της Λίνας Νικολακοπούλου. Το ίδιο έτος, ο Νίκος Καρβέλας και η Άννα Βίσση επισκέφτηκαν τον καταξιωμένο συνθέτη και στιχουργό, με σκοπό να γράψει για την αγαπημένη ερμηνεύτρια.
«Ίσως να ήμουνα και ένα φυτίλι»
Περιγράφοντας την γνωριμία τους, ο Σταμάτης Κραουνάκης ανέφερε: «Τα παιδιά αυτά εγώ τα ξέρω από το 1982, όταν ακόμα ο Νίκος δεν έγραφε για την Άννα. Ας την πω την ιστορία, ίσως έχει ενδιαφέρον. Είχα κάνει εγώ έναν δίσκο με την Χριστιάνα τότε και είχαν έρθει να με βρούνε για να γράψω για την Άννα.
Εγώ παρά τη νεότητά μου και το θράσος, είχα πει νομίζω ότι δεν θα της είμαι χρήσιμος. Αυτός θυμωμένος κάπως, είπε: “Καλά, θα της γράψω εγώ”. Ίσως λοιπόν να ήμουνα και ένα φυτίλι για να ξεκινήσει να της γράφει».
Επιπλέον, ο καλλιτέχνης είπε πως: «Αυτή τη στιγμή μιλάμε για δύο πλάσματα, τα οποία υπήρξαν ζευγάρι, υπήρξαν ερωτευμένοι, είχαν οικογένεια. Νομίζω ότι θα τα βρούνε. Δεν υπάρχει λόγος αυτή τη στιγμή στο πονεμένο μεροκάματο, να παίζονται τόσα εκατομμύρια δια βοής, μπροστά στα μάτια του ταλαιπωρημένου κόσμου. Εκεί εγώ έχω θέμα».
