Τα βασικά σημεία του άρθρου
- Η Έλενα Χαραλαμπούδη, καλεσμένη στην εκπομπή «Νωρίς – Νωρίς», τόνισε τη σημασία οι άνθρωποι του θεάματος να μοιράζονται όχι μόνο τις επιτυχίες, αλλά και τις αποτυχίες τους.
- Η ηθοποιός ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «Το πρόβλημα με τον χώρο μας, είναι ότι… μετράμε τις επιτυχίες, και δεν μετράμε τις αποτυχίες. Γνωστοποιούμε τις επιτυχίες, και δεν γνωστοποιούμε τις αποτυχίες».
- «Φαντάσου έναν κόσμο, που μοιραζόμαστε τις αποτυχίες μας. Θα ήταν πολύ καλύτερος. Εννοώ ότι θα ήταν πολύ πιο ισορροπημένος», είπε η Έλενα Χαραλαμπούδη.
Καλεσμένη στο «Νωρίς – Νωρίς» ήταν η Έλενα Χαραλαμπούδη, το πρωί της Δευτέρας 6 Ιουλίου. Η ταλαντούχα ηθοποιός, στη διάρκεια της συνέντευξης που παραχώρησε στη Μαρία Ηλιάκη, μίλησε και για το πόσο σημαντικό είναι οι άνθρωποι στον κόσμο του θεάματος, να μην μοιράζονται μόνο τις επιτυχίες τους, αλλά και τις αποτυχίες τους.
Ανάμεσα σε άλλα, η Έλενα Χαραλαμπούδη είπε στη συνέντευξή της πως: «Νομίζω ότι αυτό που έχει σημασία εν τέλει, είναι να κάνεις κάτι με ειλικρίνεια, να έχεις γνώση αυτού που κάνεις, δηλαδή να πεις ότι κάποια πράγματα μπορεί να τα κάνω γιατί θέλω να κερδίσω κάτι άλλο από αυτό. Δηλαδή να κερδίσω μία άλλη εμπειρία. Να βρεθώ, ας πούμε, με κάποια κείμενα που δεν έχω βρεθεί. Να δοκιμαστώ σε κάποια πράγματα, που δεν έχω δοκιμαστεί. Κάθε καλλιτέχνης θέλει να κάνει πράγματα, όπως και κάθε εργαζόμενος, να δοκιμαστεί σε πράγματα. Που μπορεί να πάνε καλά, μπορεί και να μην πάνε. Μπορεί να πετύχει, μπορεί να αποτύχει».
«Το πρόβλημα με τον χώρο μας, είναι ότι όταν ξαφνικά βρεθούμε σε μία δουλειά, κάνουμε ότι ξεχνάμε το προηγούμενο, που δεν είχαμε. Δηλαδή ότι ας πούμε μετράμε τις επιτυχίες, και δεν μετράμε τις αποτυχίες. Γνωστοποιούμε τις επιτυχίες, και δεν γνωστοποιούμε τις αποτυχίες», πρόσθεσε.
Ακόμα, ανέφερε ότι: «Φαντάσου έναν κόσμο, που μοιραζόμαστε τις αποτυχίες μας. Θα ήταν πολύ καλύτερος. Εννοώ ότι θα ήταν πολύ πιο ισορροπημένος. Μιλάω τώρα για την τηλεόραση, για το θέαμα, για τους ηθοποιούς, έτσι είναι και η πραγματική ζωή. Ένας άνθρωπος, ο οποίος πάει να ζητήσει μια δουλειά αυτή τη στιγμή σε μια εταιρεία ας πούμε, με άλλους 1500 υποψηφίους, και δεν τον παίρνει, πώς αισθάνεται όταν ανοίγει την τηλεόραση, τα περιοδικά, και βλέπει όλο αυτό το πράγμα; Το οποίο είναι πλασματικό».