Τα βασικά σημεία του άρθρου
- Η Rasa Stonyte ένιωθε υγιής και δραστήρια όταν ένα εξόγκωμα στο στήθος οδήγησε στη διάγνωση μιας σπάνιας και επιθετικής μορφής καρκίνου του μαστού.
- Μετά από έξι μήνες απαιτητικών θεραπειών υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή, καθώς ο γενετικός έλεγχος επιβεβαίωσε ότι είναι φορέας της μετάλλαξης του γονιδίου BRCA1.
- Σήμερα βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους ύφεσης χωρίς ενδείξεις νόσου, στέλνοντας μήνυμα ελπίδας και υπογραμμίζοντας τη σημασία της πρόληψης και της άσκησης.
Όταν άκουσε τον γιατρό να της λέει ότι έχει καρκίνο, η πρώτη της σκέψη ήταν πως επρόκειτο για ένα κακόγουστο αστείο. Η Rasa Stonyte, ένιωθε υγιής και ήταν ιδιαίτερα δραστήρια, όταν ένα εξόγκωμα στο στήθος της οδήγησε σε μια διάγνωση που της άλλαξε τη ζωή. Οι γιατροί εντόπισαν μια σπάνια και επιθετική μορφή καρκίνου του μαστού. Ακολούθησαν έξι μήνες απαιτητικών θεραπειών και μια διπλή μαστεκτομή. Σήμερα, έχοντας ενημερωθεί ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις νόσου, θέλει να στείλει ένα μήνυμα ελπίδας: υπάρχει ζωή μετά τον καρκίνο.
Το σημάδι που αρχικά δεν θεωρήθηκε ανησυχητικό και η διάγνωση μιας σπάνιας μορφής καρκίνου
Η Rasa Stonyte, 38 ετών σήμερα, διευθύντρια διεθνών μετεγκαταστάσεων που ζει στο Flintshire της Ουαλίας, παρατήρησε για πρώτη φορά ένα εξόγκωμα στο στήθος της στα μέσα Φεβρουαρίου του 2025. Ένας γενικός γιατρός (GP) στις 4 Μαρτίου της είπε ότι πιθανότατα «δεν ήταν κάτι ανησυχητικό». Ωστόσο, τρεις εβδομάδες αργότερα πήγε για επανέλεγχο με υπερηχογράφημα στο Νοσοκομείο Glan Clwyd, όπου υποβλήθηκε σε βιοψία την ίδια κιόλας ημέρα.
Την 1η Απριλίου του ίδιου έτους, η Rasa έμεινε άναυδη όταν ενημερώθηκε ότι έπασχε από τριπλά αρνητικό διηθητικό μεταπλαστικό πορογενές καρκίνωμα με πλακώδη διαφοροποίηση — μια σπάνια και επιθετική μορφή που αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 1% των συνολικών περιστατικών καρκίνου του μαστού.
Δύο εβδομάδες αργότερα, η γυναίκα ξεκίνησε μια δύσκολη θεραπεία διάρκειας έξι μηνών, η οποία περιλάμβανε ανοσοθεραπεία και χημειοθεραπεία. Στη συνέχεια, τον Οκτώβριο του 2025, υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή, καθώς ο γενετικός έλεγχος στον οποίο υποβλήθηκε επιβεβαίωσε ότι είναι φορέας της μετάλλαξης του γονιδίου BRCA1, η οποία αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης διαφόρων μορφών καρκίνου.
«Υπάρχει ζωή μετά τον καρκίνο»
Σήμερα, η Rasa δηλώνει ότι βρίσκεται σε κατάσταση «πλήρους ύφεσης». Από την πρώτη στιγμή είχε στο πλευρό της τον αρραβωνιαστικό της, William McManus, 47 ετών, καθώς και τους γονείς της, οι οποίοι ταξίδεψαν από τη Λιθουανία για να τη φροντίσουν.
«Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι ούτε δυνατή, ούτε ιδιαίτερη, ούτε διαφορετική από οποιονδήποτε άλλο», δήλωσε η γυναίκα. «Απλώς δεν είχα άλλη επιλογή — και κάθε ασθενής με καρκίνο θα σας πει ακριβώς το ίδιο: αν θέλεις να ζήσεις, δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Θέλω όμως να δείξω ότι υπάρχει ζωή μετά τον καρκίνο, και μπορεί να είναι μια πραγματικά όμορφη ζωή».
Η ίδια αποδίδει τη θετική έκβαση της υγείας της στους επαγγελματίες υγείας —συμπεριλαμβανομένων των νοσηλευτών του Νοσοκομείου Glan Clwyd, τους οποίους αποκαλεί «πραγματικούς αγγέλους»— αλλά και στη διατήρηση της σωματικής της δραστηριότητας.
Η σημασία της πρόληψης και της έγκαιρης διάγνωσης
Η Rasa ήταν πάντα πολύ δραστήρια και λάτρευε τη φύση, πραγματοποιώντας συχνά πεζοπορίες και ορειβασία στο βουνό μαζί με τον σύντροφό της και τα δύο σκυλιά τους (Hungarian Vizsla). Έχοντας οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού από την γιαγιά της, γνώριζε καλά τη σημασία του τακτικού προληπτικού ελέγχου. Μάλιστα, πριν από περίπου πέντε χρόνια, ένας γυναικολογικός έλεγχος είχε εντοπίσει ορισμένα εξογκώματα, τα οποία αποδείχθηκαν καλοήθη και υποχώρησαν στην πορεία.
Έτσι, όταν στα μέσα Φεβρουαρίου του 2025 παρατήρησε ένα νέο εξόγκωμα στο στήθος, υπέθεσε ότι δεν ήταν κάτι σοβαρό. Μετά την παραπομπή από τον γιατρό της, η νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο την πίεσε να κάνει βιοψία μαστού την ίδια ημέρα.
«Περίμενα ότι όλα θα ήταν εντάξει, οπότε εκείνη τη στιγμή χτύπησε καμπανάκι κινδύνου. Πανικοβλήθηκα επειδή έχω ακραία φοβία με τις ενέσεις και τις βελόνες», περιγράφει η Rasa. «Η νοσηλεύτρια προσπάθησε να με ηρεμήσει. Κάναμε μια μεγάλη συζήτηση και με έπεισε να κάνω τη βιοψία. Ευτυχώς που το έκανε, γιατί αν έφευγα από το νοσοκομείο εκείνη την ημέρα, δεν είμαι σίγουρη αν θα επέστρεφα λόγω του άγχους μου».
Όταν η γυναίκα έλαβε τα αποτελέσματα της βιοψίας είχε στο πλευρό της τον σύντροφό της, William. Ο ογκολόγος της είπε χαρακτηριστικά: «Λυπάμαι πολύ, αλλά είναι καρκίνος». Επειδή ήταν Πρωταπριλιά, η πρώτη ακαριαία σκέψη της Rasa ήταν: «Μήπως είναι κάποιου είδους αστείο;»
Όπως περιγράφει η ίδια, ξέσπασε αμέσως σε κλάμματα και τα πάντα γύρω της θόλωσαν. Ο σύντροφός της ανέλαβε να κάνει τις απαραίτητες ερωτήσεις στον γιατρό σχετικά με τη διάγνωση, την πρόγνωση και τα επόμενα βήματα της θεραπείας.
Η σκληρή μάχη με τις χημειοθεραπείες και τις παρενέργειες
Μέσα σε μόλις δύο εβδομάδες από τη διάγνωση, η Rasa ξεκίνησε έναν τρίμηνο κύκλο χημειοθεραπείας. Η διαδικασία αυτή ήταν ιδιαίτερα στρεσογόνος για την ίδια λόγω του εντόνου φόβου που είχε για τις βελόνες, ενώ ήρθε αντιμέτωπη με έντονες παρενέργειες όπως έντονη κόπωση, ζάλη και αλωπεκία (απώλεια μαλλιών).
Παράλληλα, υποβλήθηκε σε ενέσιμη ανοσοθεραπεία που χορηγούσε η ίδια στον εαυτό της —μια εμπειρία που περιγράφει ως «απολύτως φρικτή», καθώς της προκαλούσε οξείς πόνους σε όλο το σώμα για μέρες.
«Ένιωθα απίστευτη εξάντληση, εμφάνισα στοματικά έλκη (αφθώδη στοματίτιδα) και έχασα όλες τις τρίχες του σώματός μου, ακόμα και τις βλεφαρίδες και τα φρύδια μου. Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψω το συναισθήματα, αλλά ένιωθα σαν να πέθαινε καθετί ζωντανό μέσα μου».
Μετάλλαξη γονιδίου BRCA1 και διπλή μαστεκτομή
Ολοκληρώνοντας αυτό το εξάμηνο ταξίδι θεραπείας για τον καρκίνο, ο γενετικός έλεγχος στον οποίο υποβλήθηκε έδειξε ότι φέρει τη γονιδιακή μετάλλαξη BRCA1. Για να μειώσει δραστικά τις πιθανότητες υποτροπής, πήρε τη γενναία απόφαση να προχωρήσει σε διπλή μαστεκτομή στις 23 Οκτωβρίου.
Η Rasa επέλεξε να μην προχωρήσει σε αποκατάσταση στήθους, καθώς επιθυμούσε να επιστρέψει στους φυσιολογικούς της ρυθμούς όσο το δυνατόν γρηγορότερα, αποφεύγοντας παράλληλα τυχόν επιπλοκές.
«Η τοποθέτηση ενθεμάτων θα ήταν μια πολύ μακρά και επώδυνη διαδικασία», εξηγεί. «Είμαι απόλυτα ευτυχισμένη με την απόφασή μου. Νιώθω ένα αίσθημα ελευθερίας τώρα που το στήθος μου είναι επίπεδο (flat)».
Η θεραπεία και η σημασία της σωματικής άσκησης
Μετά το χειρουργείο, στις αρχές Νοεμβρίου 2025, ήρθαν τα ευχάριστα νέα: δεν υπήρχαν πλέον ενδείξεις νόσου (NED – No Evidence of Disease). «Ήταν μια σπουδαία ημέρα. Νιώθω πραγματικά ευτυχισμένη και ευγνώμων. Ζω μια καλύτερη ζωή από πριν, αν και ο φόβος και η ανησυχία δεν σταματούν ποτέ εντελώς».
Για να ενισχύσει τις πιθανότητες επιβίωσης και ανάρρωσης, η Rasa εστιάζει στη σωματική δραστηριότητα. Παρά τους πόνους στα όστα που επιμένουν ως παρενέργεια των θεραπειών, βγάζει βόλτα τους σκύλους της και κάνει πεζοπορία στο βουνό.
«Νιώθω ελεύθερη, ευτυχισμένη και δυνατή όταν κάνω ορειβασία. Από τη στιγμή που με βοηθά ψυχολογικά, λειτουργεί ευεργετικά και στο σώμα μου. Σίγουρα νιώθω πιο ζωντανή όταν βρίσκομαι στη φύση».
Η Dr. Sophie Ketchen, διευθύντρια έρευνας στον οργανισμό Breast Cancer UK, δήλωσε στο PA Real Life: «Μελέτες δείχνουν ότι τα άτομα με τη μεγαλύτερη σωματική δραστηριότητα μετά τη διάγνωση καρκίνου του μαστού έχουν 30% έως 40% χαμηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας από τη νόσο σε σύγκριση με όσους είναι λιγότερο δραστήριοι. Ορισμένα στοιχεία υποδηλώνουν επίσης ότι η άσκηση μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο υποτροπής».
Η δύναμη της ευαισθητοποίησης
Η Rasa θεωρεί καθήκον της να μοιράζεται την ιστορία της για την ενίσχυση της πρόληψης: «Όταν άρχισα να μιλώ ανοιχτά για όλα αυτά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μια πρώην συνάδελφός μου επικοινώνησε μαζί μου. Μου είπε ότι χάρη στη δική μου δημοσιοποίηση αποφάσισε να κάνει αυτοεξέταση μαστού, με αποτέλεσμα να διαγνωστεί εγκαίρως με καρκίνο του μαστού. Θέλω απλώς να δείξω σε άλλους ανθρώπους που περνούν το ίδιο, ότι υπάρχει ζωή και μετά τον καρκίνο».
