Κινητή γιορτή είναι εκείνη του Αγίου Γεωργίου ανάλογα με την ημερομηνία που πέφτει το Πάσχα. Μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της Ορθοδοξίας με πολλά έθιμα ανά την Ελλάδα, για το 2026, η μνήμη του Αγίου Γεωργίου τιμάται την Πέμπτη, 23 Απριλίου.
Σε αντίθεση με άλλες χρονιές, όπου η γιορτή μετατίθεται λόγω σύμπτωσης με τη Μεγάλη Εβδομάδα ή το Πάσχα, φέτος δεν προκύπτει τέτοια ανάγκη, καθώς το Πάσχα έχει ήδη προηγηθεί.
Πότε μετατίθεται η γιορτή του Αγίου Γεωργίου
Όταν η ημέρα της εορτής συμπίπτει με τη Μεγάλη Εβδομάδα ή το Πάσχα, η Εκκλησία μεταθέτει τον εορτασμό για τη Δευτέρα του Πάσχα, ώστε να διατηρηθεί η κατανυκτική ατμόσφαιρα των ημερών του Θείου Πάθους.
Το 2027, η γιορτή του Αγίου Γεωργίου μετατίθεται λόγω του Πάσχα και θα εορταστεί τη Δευτέρα 3 Μαΐου 2027.
Τα έθιμα
Στο Όλβιο Ξάνθης αναβιώνει το έθιμο των πεχλιβάνηδων. Νεαροί παλαιστές (πεχλιβάνηδες), φορώντας δερμάτινο παντελόνι και αλειμμένοι με λάδι, επιδίδονται σ ’ένα είδος ελληνορωμαϊκής πάλης, ιδιαίτερα δημοφιλούς στην Τουρκία. Νικητής αναδεικνύεται αυτός που θα βάλει πλάτη τον αντίπαλό του ή θα του κατεβάσει το παντελόνι. Το έθιμο λέγεται ότι αναπαριστά τη μάχη του Αγίου Γεωργίου με τον δράκο και ήρθε στην Ελλάδα από τους πρόσφυγες της Κωνσταντινούπολης.
Το έθιμο των πεχλιβάνηδων αναβιώνει και στην Ανθή Σερρών. Οι ρίζες του, εδώ, βρίσκονται στα χρόνια της τουρκοκρατίας, όταν τα θαρραλέα παλληκάρια του χωριού, παίρνοντας την ευλογία από τον Αη-Γιώργη, πάλευαν με τα πρωτοπαλίκαρα των Τούρκων και κατάφερναν επιδεικνύοντας δύναμη και θάρρος να τα νικήσουν
Στο Νέο Σούλι Σερρών γίνεται η αναπαράσταση της νίκης του Αγίου Γεωργίου επί του δράκου από νέους του χωριού. Το δρώμενο της «Δρακοκτονίας» συγκεντρώνει πολύ κόσμο κάθε χρόνο. Ακολουθεί γλέντι με χορό, κρασί και παραδοσιακό φαγητό.
Η Αράχωβα Βοιωτίας τιμά τον προστάτη Άγιό της με τριήμερες εκδηλώσεις, το «Πανηγυράκι», όπως το ονομάζουν οι ντόπιοι. Περιλαμβάνει δρώμενα, παραδοσιακά αγωνίσματα, τοπικούς χορούς και παραδοσιακή μουσική. Την εικόνα του Αγίου Γεωργίου, κατά τη διάρκεια της περιφοράς της, συνοδεύουν νέοι και νέες της περιοχής με τοπικές ενδυμασίες.
Στην Ασή Γωνιά Χανίων οι κτηνοτρόφοι της περιοχής συρρέουν με τα κοπάδια τους στην εκκλησία του Αη-Γιώργη του Γαλατά για να πάρουν την ευλογία του. Τα ζώα, στολισμένα με τα πιο μελωδικά λέρια (κουδούνια), μαντρώνονται στην «κούρτα» έξω από την εκκλησία κι αρμέγονται ένα-ένα.
Στο Καστράκι Καλαμπάκας αναβιώνει το έθιμο των μαντηλιών, με επίκεντρο το ξωκλήσι του Αη Γιώργη του Μαντηλά.
Στην Αρναία Χαλκιδικής αναβιώνει το έθιμο του δημοσίου ζυγίσματος των κατοίκων! Το έθιμο προβλέπει ότι στον ψηλό πλάτανο στην κεντρική πλατεία στήνεται ένα παραδοσιακό καντάρι. Ο πιο λεπτός παίρνει ως έπαθλο τη μεγαλύτερη κατσαρόλα και ο πιο εύσωμος την μικρότερη για να είναι πιο προσεκτικός ενόψει της επόμενης χρονιάς!
Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας γίνονται αυτοσχέδιες ιπποδρομίες προς τιμή του Αγίου (Καλλιόπη Λήμνου, Φιλιατρά και Πλατύ Μεσσηνίας, Άγιος Γεώργιος Μεσολογγίου, Συκιά Χαλκιδικής).
Στους Νέους Επιβάτες Θεσσαλονίκης αναβιώνει το έθιμο με την ονομασία Κοσί τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου (11 Μαΐου 2025) προς τιμή του Αγίου Γεωργίου. Περιλαμβάνει αυτοσχέδιο αγώνα δρόμου με την αθλοθέτηση συμβολικών δώρων για τους συμμετέχοντες και τις συμμετέχουσες, αφού πλέον συμμετέχουν στο αγώνισμα και γυναίκες. Το έθιμο τελούνταν στους Επιβάτες Ανατολικής Θράκης. Μετά την ανταλλαγή, οι πρόσφυγες από του Επιβάτες εγκαταστάθηκαν και δημιούργησαν στους Νέους Επιβάτες. Το δρώμενο είναι ενταγμένο στον Εθνικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας.
Στα Μελίσσια Αττικής, αναβιώνει το Κεσκέκι ένα κοινοτικό έθιμο με ρίζες στον Γκιούλμπαξε της Μικράς Ασίας, που διατηρείται ζωντανό από τους απογόνους των Μικρασιατών προσφύγων. Κάθε χρόνο, την παραμονή της εορτής του Αγίου Γεωργίου, μέλη του Μικρασιατικού Πολιτιστικού Συλλόγου Άγιος Γεώργιος Γκιούλμπαξε συμμετέχουν εθελοντικά στην προετοιμασία του εθίμου χρησιμοποιώντας υλικά, όπως μοσχαρίσιο κρέας και αποφλοιωμένο σιτάρι, τα οποία βράζουν όλη τη νύχτα σε μεγάλα καζάνια στην αυλή της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου. Το φαγητό ευλογείται, σύμφωνα με το sansimera.gr, μετά τη θεία λειτουργία και μοιράζεται στους παρευρισκόμενους ως πράξη μνήμης, ευλογίας και ενότητας. Αμέσως μετά ακολουθεί γλέντι για όλη την κοινότητα με μουσική και χορό, προβάλλοντας τις αξίες αλληλεγγύης και διατήρησης της ιστορικής κληρονομιάς. Το έθιμο είναι ενταγμένο από το 2026 στον Εθνικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας