Η τραγουδίστρια Πέννυ Μπαλτατζή μιλά στο enikos.gr για το ρόλο της Μαίρης Λίντα στην αριστουργηματική παράσταση της Ιόλη Ανδρεάδη, για την εύθραυστη πλευρά των ανθρώπων και τα δικά της κομμάτια που αναδύονται πάνω στη θεατρική σκηνή.
Νάντια Ρηγάτου
Στην παράσταση «MANOLIS | καρδιά σε τέσσερις χορδές»– το πρώτο θεατρικό έργο για τον μεγαλοφυή και πρωτοπόρο Έλληνα μουσικό Μανώλη Χιώτη -της Ιόλης Ανδρεάδη και του Άρη Ασπρούλη, ο ρόλος της Μαίρης Λίντα είναι τόσο καθοριστικός όσο υπήρξε και η ίδια η τραγουδίστρια στη ζωή του μουσικοσυνθέτη.
Το δύσκολο αυτό έργο, να τιμήσει την αλήθεια της Μαίρης Λίντα και όχι να την αντιγράψει μπροστά σε ένα κοινό με υψηλές προσδοκίες όπως συμβαίνει όταν του «αγγίζεις» πρόσωπα που έχει αγαπήσει, έχει αναλάβει η Πέννυ Μπαλτατζή.
Καταφέρνει να σκορπίζει στην ατμόσφαιρα τον νοσταλγικό αέρα εκείνης της εποχής, ανασύρει από το χρονοντούλαπο τον έρωτα των δυο σπουδαίων καλλιτεχνών και τον βάζει στις νότες κάθε τραγουδιού που ερμηνεύει.
-Αρχικά, πώς είναι η ζωή σου αυτό το καλοκαίρι που σε βρίσκει στο θεατρικό σανίδι;
Νιώθω ότι το καλοκαίρι αυτό δεν το ζω μόνο επαγγελματικά, αλλά και ανθρώπινα. Το θέατρο έχει κάτι μοναδικό· κάθε βράδυ ξεκινάς από την αρχή. Δεν υπάρχει “χθες”, υπάρχει μόνο η συνάντηση με τους συναδέλφους και με τον κόσμο. Αυτό μου θυμίζει γιατί αγαπώ αυτή τη δουλειά τόσα χρόνια. Δεν είναι η επιτυχία που με συγκινεί περισσότερο. Είναι η επικοινωνία και η μοιρασιά.
– Υποδύεσαι τη Μαίρη Λίντα αλλά δεν τη μιμείσαι. Την προσεγγίζεις με έναν μαγικό τρόπο. Ήταν αυτή η οδηγία της Ιόλης Ανδρεάδη;
Με έναν τρόπο μαγικό η Ιόλη σε καθοδηγεί, αλλά σου δείχνει και μια φοβερή εμπιστοσύνη. Όταν υποδύεσαι έναν άνθρωπο που υπάρχει στη συλλογική μνήμη, ο κίνδυνος είναι να αναπαράγεις την εικόνα του. Εμένα, όμως, με ενδιαφέρει πάντα αυτό που υπάρχει πίσω από την εικόνα. Η εύθραυστη πλευρά. Η μοναξιά. Η χαρά. Οι αντιφάσεις. Εκεί βρίσκεται η αλήθεια ενός ανθρώπου και εκεί νομίζω ότι γεννιέται και το θέατρο. Κάπου μέσα σε όλα αυτά ,σε κάθε παράσταση και στη μελέτη μου, συναντιέμαι με τα κομμάτια μου, που νιώθω να αναδύονται και ευγνωμονώ για αυτό.
-Ποια ήταν η πρώτη σκέψη όταν ήρθε η πρόταση;
Η πρώτη μου σκέψη ήταν: μα θα τα καταφέρω;;; Και νομίζω ότι αυτό είναι καλό σημάδι. Όταν ένας ρόλος σε φοβίζει, σημαίνει ότι σου ζητά να μετακινηθείς. Μετά ήρθε η χαρά και ύστερα η ευθύνη. Γιατί δεν κρατάς στα χέρια σου μόνο ένα πρόσωπο, αλλά και τη μνήμη που έχει ο κόσμος για αυτό.
–Kατά τη διάρκεια της παράστασης είσαι εμφανώς συγκινημένη. Τι είναι αυτό που σε αγγίζει τόσο βαθιά;
Με συγκινούν οι άνθρωποι που αγαπούν πολύ και πληρώνουν το τίμημα αυτής της αγάπης. Πίσω από τα τραγούδια, τη δόξα και τα χειροκροτήματα, υπάρχει μια γυναίκα που έζησε, θυσίασε, άντεξε και συνέχισε. Νομίζω ότι αυτό μας αφορά όλους. Στο τέλος της ημέρας, δεν μας καθορίζει η επιτυχία. Μας καθορίζει ο τρόπος που αντέχουμε τις απώλειες και συνεχίζουμε να αγαπάμε.
-Βρέθηκε κάποιος από τους συγγενείς ή τους ανθρώπους που τη γνώρισαν να σου μιλήσει;
Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι όταν κάποιος που την έζησε δεν σου λέει “της έμοιαζες”. Σου λέει “μου θύμισες κάτι από εκείνη” ή ένιωσα να συνδέεσαι πολύ εκεί πάνω… Για μένα αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο. Δεν προσπαθούμε να αντιγράψουμε μια ζωή. Προσπαθούμε να τιμήσουμε την αλήθεια της.
-Πιστεύεις ότι μια σχέση ανάμεσα σε δύο καλλιτέχνες είναι πιο δύσκολη;
Δεν ξέρω αν είναι πιο δύσκολη από οποιαδήποτε άλλη σχέση. Ξέρω όμως ότι δύο άνθρωποι που εκτίθενται καθημερινά χρειάζονται έναν χώρο όπου δεν θα χρειάζεται να αποδεικνύουν τίποτα. Ο ανταγωνισμός δεν γεννιέται από το επάγγελμα. Γεννιέται από την ανασφάλεια. Αν υπάρχει αληθινή εκτίμηση και θαυμασμός, η επιτυχία του άλλου μπορεί να γίνει κοινή χαρά.
-Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;
Ποτέ δεν μου άρεσε να κοιτάζω πολύ μακριά. Προσπαθώ να είμαι ολοκληρωτικά παρών σε αυτό που κάνω τώρα. Αν φύγω από την παράσταση σκεπτόμενη την επόμενη, χάνω κάτι πολύτιμο από το σήμερα. Εύχομαι απλώς να συνεχίσω να συναντώ ανθρώπους και ιστορίες που με μετακινούν. Όσον αφορά στα live μου, θα με βρείτε τριγύρω…
Info
MANOLIS / καρδιά σε τέσσερις χορδές
Πρωτότυπο θεατρικό έργο: Ιόλη Ανδρεάδη & Άρης Ασπρούλης
Σκηνοθεσία: Ιόλη Ανδρεάδη
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ:
Πίτσα Παπαδοπούλου (Μητέρα Μανώλη Χιώτη)
Γεράσιμος Γεννατάς (Μανώλης Χιώτης)
Πέννυ Μπαλτατζή (Μαίρη Λίντα)
Βανέσα Αδαμοπούλου (Ζωή Νάχη, Grace Kelly)
Αργύρης Αγγέλου (Μουσικός, Κομπέρ, Κώστας Χατζηχρήστος)
Βασίλης Μαργέτης (Μίκης Θεοδωράκης, Πατέρας Μανώλη Χιώτη)
Ελένη Μισχοπούλου (Μητέρα Μανωλη Χιώτη, Μαρία Κάλλας)
Κωνσταντίνος Μουταφτσής (πολλαπλοί ρόλοι)
Θάνος Κόνιαρης (πολλαπλοί ρόλοι)
Αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»
(Πειραιώς 254, Ταύρος)