Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος ήταν καλεσμένος το πρωί της Δευτέρας 5 Οκτωβρίου στο «Χαμογέλα και Πάλι!», με την Σίσσυ Χρηστίδου. Ο καταξιωμένος ηθοποιός, ο οποίος φέτος πρωταγωνιστεί στη νέα σειρά του MEGA «Κάμπινγκ», δήλωσε χαρακτηριστικά πως «Δεν εκτιμώ ιδιαίτερα την περιοχή μου που ζητάει διαρκώς την αποδοχή».
Μιλώντας για τη παράστασή του «Το σκοτάδι», ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος είπε πως: «Ενδιαφέρον δεν ξέρω αν έχει, αυτό θα αποδειχθεί. Δυσκολεύομαι πάρα πολύ να καλέσω κόσμο. Το ξέρω ότι είναι αντιφατικό αυτό, γιατί εκθέτω τη δουλειά μου. Αυτή είναι η φύση της δουλειάς μου, να την εκθέτω. Δεν μπορεί να υπάρξει διαφορετικά.
Από την άλλη μεριά δυσκολεύομαι πάρα πολύ να καλέσω τον οποιονδήποτε, να προσπαθήσω να τον ψήσω να δει κάτι που φτιάχνω. Γιατί εγώ δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι μου αρέσει αυτό που φτιάχνω. Ποτέ δεν νιώθω σίγουρος ότι μου αρέσει αυτό που φτιάχνω.
Ούτε εκ των υστέρων και αυτό είναι και ανεξάρτητο από την επιτυχία. Δηλαδή μπορεί κάτι να πηγαίνει και πάρα πολύ καλά κι εγώ να το δω και να φρικάρω πάρα πολύ άσχημα. Δεν το αποφασίζω ποτέ. Σχεδόν πάντα δεν μου αρέσει πάντως. Δεν είναι θέμα αυστηρότητας, αλήθεια το λέω, κάτι δεν… Δυσκολεύομαι μάλλον».
«Δεν νομίζω ότι είμαι πολύ καλλιτέχνης»
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο επιτυχημένος ηθοποιός εξήγησε ότι: «Για να μην παρεξηγηθώ ή να μην μοιάσω ξαφνικά σεμνότυφος, γιατί δεν είμαι καθόλου σεμνός. Τα έχω λίγο χαμένα, αλλά σεμνός δεν είμαι. Φυσικά και θέλουν οι άνθρωποι που ασχολούνται με τις παραστατικές τέχνες… Τώρα εγώ με τον καλλιτέχνη λίγο δυσκολεύομαι. Δεν ξέρω αν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη. Δεν νομίζω ότι είμαι πολύ καλλιτέχνης. Είμαι ηθοποιός και τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να σκηνοθετώ κιόλας, ενώ δεν γνωρίζω να σκηνοθετώ. Δεν ξέρω πώς γίνεται.
Γι’ αυτό και δεν μπορώ να ονομάσω τον εαυτό μου επαγγελματία σκηνοθέτη. Δεν είμαι επαγγελματίας σκηνοθέτης. Δεν είμαι καταρτισμένος, ούτε ξέρω ακριβώς να το κάνω. Ενώ θεωρώ τον εαυτό μου επαγγελματία ηθοποιό. Αν μου δώσεις κάτι, ξέρω πώς να το παίξω. Δεν έχει σημασία αν θα σ’ αρέσει, αν θα είναι καλό. Ξέρω πώς να το κάνω».
«Φυσικά και θέλουμε το χειροκρότημα και την αποδοχή. Δυστυχώς αδιάκοπα και δυστυχώς αθεράπευτα. Δεν το εκτιμώ ιδιαίτερα. Δεν εκτιμώ ιδιαίτερα την περιοχή μου που ζητάει διαρκώς την αποδοχή. Θα έλεγα ότι δεν είναι απ’ τα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανος ως άνθρωπος. Που έχω τόσο μεγάλη ανάγκη την αποδοχή και γι’ αυτό δυσκολεύομαι πάρα πολύ και με αυτό που λέγεται επιτυχία.
Δεν είναι τρομερό όμως; Να έχεις την ανάγκη διαρκώς να κάνεις κάτι και οι άλλοι να σου λένε μπράβο; Δηλαδή να είσαι μεγάλος άνθρωπος πια, κοντεύω τα 50 ας πούμε, και να πρέπει να μου λέει κάποιος “μπράβο, μπράβο, καλά το έκανες”», εξομολογήθηκε αμέσως μετά.