Τα βασικά σημεία του άρθρου
- Στο «Στούντιο 4» ήταν καλεσμένος ο Γιάννης Σαββιδάκης, όπου μίλησε για την καλλιτεχνική του πορεία και την αναγνώριση των προσπαθειών του.
- Περιγράφοντας τη μεγάλη απήχηση που είχε στο κοινό, ανέφερε ότι λάμβαναν γράμματα από θαυμάστριες «σε σακούλες σκουπιδιών, μεγάλες μαύρες» και ο ίδιος υπέγραφε ένα προς ένα αυτόγραφο.
- Σχετικά με τον ανταγωνισμό και τις ζήλιες στον χώρο, ο ίδιος υπογράμμισε: «Ξέρεις, στην Ελλάδα, υποεκτιμάς τον διπλανό σου αν είναι πιο πάνω, για να νιώσεις και εσύ στο ίδιο επίπεδο. Τον κατεβάζεις δηλαδή».
Στο «Στούντιο 4», με την Κατερίνα Καραβάτου και τον Χρήστο Φερεντίνο, ήταν καλεσμένος ο Γιάννης Σαββιδάκης την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου. Ο καλλιτέχνης μίλησε για την πορεία του, την αγάπη που έχει λάβει από τον κόσμο και τους ανθρώπους που θέλουν να «κατεβάσουν» τον απέναντί τους, για να νιώσουν και εκείνοι καλά.
Ανάμεσα σε άλλα, ο Γιάννης Σαββιδάκης είπε πως: «Η πληρωμή του καλλιτέχνη ποια είναι; Η αναγνώριση αυτών των έργων και των προσπαθειών που κάνει. Δεν θα πω ότι ήταν και το πιο εύκολο πράγμα, αλλά με την πίστη και την αφοσίωση σε αυτό που έκανα, κατάφερα να γίνω γνωστός σε σημείο που παίρναμε γράμματα στην εταιρεία, σε σακούλες σκουπιδιών, μεγάλες μαύρες. Και παίρναμε γράμματα από θαυμάστριες, τα όποια τα έπαιρνα, πήγαινα στο σπίτι, και έγραφα ένα ένα αυτόγραφο. Απίστευτο».
Σε ερώτηση για το αν όλη αυτή η δημοφιλία και το ότι άρεσε σε τόσο πολύ κόσμο, είχε δημιουργήσει ζήλιες στον χώρο του, σε συναδέλφους του, ο καλλιτέχνης απάντησε: «Αυτό δεν το γλιτώνεις. Τώρα θα διακινδυνεύσω να μιλήσω λίγο για εμένα, το πρόβλημα ενός ανθρώπου ο οποίος φαίνεται ότι έχει ένα ταλέντο ας πούμε, είναι ότι οι άλλοι θέλουν να το συμπιέσουν λίγο. Δηλαδή θέλουν να τον υποεκτιμήσουν βασικά, ούτως ώστε να νιώσουν και αυτοί ωραία.
Ξέρεις, στην Ελλάδα, υποεκτιμάς τον διπλανό σου αν είναι πιο πάνω, για να νιώσεις και εσύ στο ίδιο επίπεδο. Τον κατεβάζεις δηλαδή. Και αυτό είναι ένα λάθος που κάνουμε. Πιστεύω ότι εμείς δεν πρέπει να ακούμε τι λέει ο ένας και ο άλλος.
Πρέπει να ακολουθούμε την πορεία μας και ας λένε ότι είμαστε σνομπ. Εγώ δεν υπήρξα ποτέ σνομπ, το έχω ακούσει όμως. Ποτέ. Είμαι αυτός που ήμουν 18 ετών. Προσπαθεί ο άλλος να σε βάλει σε ένα δικό του καλούπι, για να μπορεί να σε ελέγχει από τη σκέψη και από τις κουβέντες, και να νιώθει ότι καλά είναι και αυτός εκεί».