Απαγκίστρωση από τις υποσχέσεις

Η κακή αρχή της τρικομματικής συγκυβέρνησης, έγινε διεθνές θέμα εξαιτίας της προχειρότητας με την οποία αντιμετωπίστηκαν ακόμη και στοιχειώδη ζητήματα ρουτίνας, όπως η εκπροσώπηση της χώρας στη Σύνοδο Κορυφής, δεν είναι το χειρότερο μήνυμα που εξέπεμψε η τρόικα εσωτερικού.Ακόμη και οι οδυνηρές αστοχίες, με τη λάθος υπουργοποίηση Βερνίκου και το πολιτικό αλαλούμ που συνόδευσε την παρ’ ολίγον ανάληψη του υπουργείου Οικονομικών από τον Β. Ράπανο, παρά τον τραυματισμό, κάθε έννοιας κυβερνητικής σοβαρότητας, δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν σοβαρό εμπόδιο στην εξέλιξη του κυβερνητικού έργου.Το πραγματικό χτύπημα για την υπό τον Σαμαρά συγκυβέρνηση έρχεται με την τάχιστη αποδόμηση –έως και εγκατάλειψη- κάθε προεκλογικής ρητορείας περί «επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου». Διότι όσο κι αν το δίλημμα για το ευρώ ήταν αυτό που έγειρε την πλάστιγγα του εκλογικού αποτελέσματος, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε μία απλή αλήθεια:Προεκλογικά υπ’ όψιν του ελληνικού λαού ετέθησαν δύο πολιτικές πλατφόρμες, οι οποίες, με μεγάλες έστω αποκλίσεις, εκκινούσαν από την αμφισβήτηση του μνημονίου, είτε μιλούσε κάποιος για κατάργηση είτε για απαγκίστρωση είτε για επαναδιαπραγμάτευση και όσες άλλες φόρμουλες χρησιμοποιήθηκαν. Ανεξαρτήτως του τελικού κριτηρίου ψήφου λοιπόν, οι Έλληνες ψήφισαν μεταξύ άλλων, και για ένα είδος αλλαγής του μνημονίου.Ήδη όμως η συγκυβέρνηση δείχνει ότι… απαγκιστρώνεται από την έννοια της αναδιαπραγμάτευσης, είτε περιοριζόμενη, ρητορικά πάντα, να μιλάει για βήμα προς βήμα διαπραγμάτευση είτε περιοριζόμενη στην κατάθεση αιτημάτων προς την τρόικα για την επιμήκυνση των μνημονιακών στόχων, είτε εκλιπαρώντας μια συμβολική υποχώρηση των τροϊκανών σε επιμέρους μέτρα.Πηγή: ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ