Την Παρασκευή (10/10) ο Γιώργος Σαμπάνης ήταν καλεσμένος στην εκπομπή της Νάνσυς Ζαμπέτογλου και του Θανάση Αναγνωστόπουλου, «Στούντιο 4». Ο επιτυχημένος τραγουδιστής, ο οποίος είχε ασχοληθεί παλαιότερα με τον στίβο σε επίπεδο πρωταθλητισμού, μεταξύ άλλων μίλησε για την συμμετοχή του στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004, καθώς και για την συνεργασία του τότε με τον σκηνοθέτη και χορογράφο Δημήτρη Παπαϊωάννου.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του, ο Γιώργος Σαμπάνης εξομολογήθηκε πως: «Το 2004 ήταν μία περίεργη χρονιά για εμένα. Ήμασταν στην χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων, φυσικά πάρα πολλά παιδιά κυνηγούσαμε να πιάσουμε το χαμηλό όριο που είχε βάλει τότε η χώρα μας και μας έδινε το δικαίωμα συμμετοχής. Όλοι ονειρευόμασταν ότι θα πιάσουμε ένα οποιοδήποτε όριο για να τρέξουμε με την ομάδα της σκυτάλης ή να είμαστε στο Ολυμπιακό Χωριό σαν αναπληρωματικοί.
Είχα ένα ατύχημα εκείνη την χρονιά και δεν θα έτρεχα στους Ολυμπιακούς Αγώνες λόγω του ατυχήματος. Χτύπησα το πόδι μου και στην ουσία έσπασα το μετατάρσιο κάτω, οπότε κάθε πιθανότητα συμμετοχής μου στην Ολυμπιακή Ομάδα… Έτσι και αλλιώς ήταν μικρή γιατί ήμασταν μικρά παιδιά. Οπότε και με αυτούς τους τραυματισμούς τελείωσε κάθε περίπτωση πιθανότητάς μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εκείνη την εποχή πέθανε ο παππούς μου, ο οποίος ήταν ήρωας για μένα και μεγάλη επιρροή στη ζωή μου και μπήκε σε δεύτερη μοίρα αυτό. Έγιναν όλα, ο τραυματισμός και ο θάνατος του παππού μου, την ίδια μέρα».
Η συμμετοχή στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων
Συνεχίζοντας, ο αγαπημένος καλλιτέχνης είπε ότι: «Η συμμετοχή μου στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν κάτι που από αφέλεια και χαζομάρα δεν ήθελα να κάνω. Στον Παπαϊωάννου δεν μπορείς πολύ εύκολα να πεις όχι, είχα πει ότι υπολογίζω πως θα είμαι στην ομάδα και θα τρέχω, οπότε πώς θα το έκανα και αυτό, αφού θα ήμουν στο Ολυμπιακό Χωριό;
Τελικά ήρθε ο τραυματισμός και ευτυχώς ο άνθρωπος ήταν ευγενέστατος και πάρα πολύ καλός, από την άποψη ότι μου έδωσε μία ευκαιρία, παρ’ όλο που ήμουν τραυματίας. Μάλλον ήμουν αυτός που έψαχνε, κάτι είδε. Επειδή ήμουν τραυματίας μου έδωσε τον χρόνο της προσαρμογής, οπότε πήρε το ρίσκο να επενδύσει στο ότι μπορεί να τρέξω ύστερα από ένα μήνα.
Μία φοβερή λεπτομέρεια ήταν ότι αυτό το πράγμα γινόταν και εγώ έπρεπε να τρέχω πάνω σε ένα ρυθμό, άρα να έχω στα αυτιά μου τα ακουστικά για να ακούω την μουσική. Οπότε το είχαμε προβάρει πάρα πολύ αυτό και έπρεπε να μάθω και να πέφτω, γιατί έπρεπε να πέφτω την ώρα που δεν γίνονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Έπρεπε με ταχύτητα και με ένα πράγμα που ζυγίζει αρκετά κιλά να πέφτω, το οποίο μου το έμαθε ο ίδιος ο Παπαϊωάννου. Κάθισε και μου έμαθε πώς πέφτουν οι χορευτές, για να πέφτω με ταχύτητα».
