Καλεσμένος στο «Πρωίαν σε είδον» με τον Φώτη Σεργουλόπουλο και τη Τζένη Μελιτά, ήταν το πρωί της Τετάρτης 27 Μαΐου ο Γιωργής Τσουρής. Ο ταλαντούχος ηθοποιός, στη διάρκεια της συνέντευξής του, μίλησε και για τους ρόλους που έπαιζε μπροστά σε απλό κόσμο, όταν είχε μόλις έρθει στην Αθήνα.
Όταν ο Φώτης Σεργουλόπουλος τον ρώτησε αν «αυτό ήταν το χούι που είχες και αισθανόσουν ότι ήσουν κάποιος άλλος και έλεγες άλλες ιστορίες στους ταξιτζήδες;», ο Γιωργής Τσουρής απάντησε: «Έφτιαχνα περσόνες, γιατί η κάθε περσόνα είχε ένα κομμάτι του εαυτού μου μέσα, το οποίο δεν μπορούσα να επικοινωνήσω αφιλτράριστα με τον κόσμο.
Αυτό σιγά-σιγά έγινε ο λόγος για να γράφω και να παίζω θέατρο. Το βασικότερο είναι ότι ήταν άνθρωποι, οι οποίοι ήταν πιο “απενοχοποιημένοι”, πιο “ανόητοι”, με ό,τι σημαίνει αυτό τώρα. Μπορεί να είναι παρεξηγήσιμο.
Ο Βασίλης Παπαβασιλείου, ο δάσκαλός μου, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πριν από κάποιους μήνες, μίλαγε για τη δημιουργική βλακεία. Για το πώς βγαίνεις στη σκηνή, και πρέπει να αφήσεις πίσω τον “έξυπνο εαυτό σου”, και να παραδοθείς στην ανοησία με τρόπο που όμως λέει πιο βαθιές αλήθειες, από αυτές που μπορεί να πει η λογική μας. Με αυτό το σκεπτικό».
Σχετικά με το ποιο ήταν το πιο περίεργο που είχε πει σε κάποιον ότι είναι, ο γνωστός καλλιτέχνης ανέφερε πως: «Έπαιζα σε ρεαλιστική βάση. Έκανα ότι ήμουν δικηγόρος, ψυχολόγος, ότι δούλεψα οικοδομή, δεν το πίστεψε κανείς. Έκανα ότι δεν έχω μία, και ότι μπήκα στο ταξί. Ζω την αδρεναλίνη ότι δεν έχω να πληρώσω το ταξί. Και ζει και ο ταξιτζής αυτή την αδρεναλίνη, να ψάχνομαι.
Φυσικά εγώ είχα τα χρήματα, αλλά εγώ εκείνη τη στιγμή ψάχνομαι… Δηλαδή έκανα απατεωνιές. Τον άγχωνα τον άνθρωπο, ήμουν καταχρηστικότατος. Ήμουν 20 ετών. Δεν ξέρω αν λέει κάτι αυτό, αλλά εντάξει… Αυτό το έκανα στην Αθήνα. Όταν ήρθα στην Αθήνα, ξεκίνησα να παίζω ρόλους. Μέχρι να καταλάβω και εγώ ποιος είμαι, γιατί εκεί είναι όλα υπό διαμόρφωση».