Καλεσμένος στο «Happy Day» με την Σταματίνα Τσιμτσιλή, ήταν ο Αλέκος Συσσοβίτης τη Δευτέρα 4 Μαΐου. Ο επιτυχημένος ηθοποιός, τον οποίο φέτος μεγάλη μερίδα του τηλεοπτικού κοινού απολαμβάνει στη σειρά του ALPHA «Porto Leone: Στη γειτονιά με τα κόκκινα φανάρια», κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του, αναφέρθηκε στους γονείς του.
Μεταξύ άλλων, ο Αλέκος Συσσοβίτης σε ερώτηση που δέχτηκε για την απώλεια της μητέρας του, εξήγησε στη συνέντευξή του πως: «Μάνα είναι μόνο μία και δεν κλείνει ποτέ αυτό. Όπως πατέρας είναι μόνο ένας και δεν κλείνει επίσης ποτέ αυτό. Και είναι πάρα πολύ ωραίο να έχουμε μία σχέση με αυτό το μεταφυσικό, όποιο και όπως ο καθένας το θέτει, και να θυμόμαστε, γιατί μέσα από τη θύμηση αποκτούμε μία σοφία και μία μετριοπάθεια.
Μία ταπεινότητα με την καλή έννοια, πατάμε στα πόδια μας και δεν πετάμε στον αέρα. Νομίζω ότι κυτταρικά δεν μπορούμε να απογαλακτιστούμε από τους γονείς μας, και καλά κάνουμε».
«Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο για εμένα»
Στη συνέχεια, ο καλλιτέχνης είπε ότι: «Ακούω συνέχεια ότι “δεν μιλάω με τον πατέρα μου”, “δεν μιλάω με τη μάνα μου”, “δεν μιλάω με τα αδέλφια μου”,” έχουμε τα κληρονομικά”, και αυτά…
Επαναλαμβάνω τη λέξη “μικρότητες”, τις οποίες καλούμαστε να ξεπεράσουμε. Να συγχωρέσουμε και ουσιαστικά να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας. Οι άλλοι είναι η αφορμή να αντιμετωπίσουμε τις δικές μας ανασφάλειες».
«Αυτή η δοτικότητα ως προς τον άνθρωπο που πάσχει, όταν φτάνει σε αυτή την ηλικία, και μάλιστα να έρθει κοντά στον θάνατο και να τον αντιμετωπίσει… Δηλαδή εγώ έκλεισα τις δουλειές μου, πήγα στη Θεσσαλονίκη και κάθισα τέσσερις μήνες στο κρεβάτι με τον πατέρα μου. Τέσσερις μήνες, δεν τον άφησα από κοντά ούτε λεπτό. Θεωρώ ότι είναι από τις σημαντικότερες στιγμές στη ζωή μου», ανέφερε αμέσως μετά.
Ακόμα, ο Αλέκος Συσσοβίτης εξομολογήθηκε ότι: «Αντίστοιχα με τη μητέρα μου που “έφυγε” από Αλτσχάιμερ, φροντίσαμε και εγώ και η αδελφή μου, να κάνουμε το καλύτερο δυνατό. Όσο αντέχαμε και μπορούσαμε, μέχρι να της βρούμε μία γυναίκα που πραγματικά έκατσε 24 ώρες δίπλα της. Αλλά εμείς ήμασταν πάντα εκεί.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο για εμένα, από αυτή την περίοδο. Το λέω με συγκίνηση, είναι ό,τι σημαντικότερο έχω κάνει στη ζωή μου, γιατί ουσιαστικά δεν το κάνεις για αυτούς, το κάνεις για εσένα, ευχαριστώντας αυτούς. Η συνέχειά τους είμαστε, δεν είμαστε τίποτα παραπάνω».