Επί πέντε χρόνια, ομάδα του BBC World Service κατέγραφε το έργο εξειδικευμένων ερευνητών που εντοπίζουν θύματα κακοποίησης στο σκοτεινό διαδίκτυο. Ανάμεσά τους και ο Γκρεγκ Σκουάιρ, πράκτορας του Τμήματος Ερευνών Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, ο οποίος δεν θα ξεχάσει ποτέ την υπόθεση ενός 12χρονου κοριτσιού που η ομάδα του ονόμασε «Λούσι».
Στο dark web — ένα κρυπτογραφημένο τμήμα του διαδικτύου στο οποίο η πρόσβαση γίνεται μόνο μέσω ειδικού λογισμικού ανωνυμίας — κυκλοφορούσαν εικόνες του κοριτσιού. Ο δράστης φρόντιζε να καλύπτει κάθε αναγνωριστικό στοιχείο, κόβοντας ή αλλοιώνοντας λεπτομέρειες. Η ταυτότητα και η τοποθεσία της Λούσι παρέμεναν άγνωστες.
Ωστόσο, η λύση κρυβόταν σε κάτι που έμοιαζε ασήμαντο.
Το στοιχείο που «ήταν μπροστά στα μάτια τους»
Αρχικά, οι ερευνητές μπόρεσαν να συμπεράνουν από ηλεκτρικές πρίζες και φωτιστικά ότι το κορίτσι βρισκόταν στη Βόρεια Αμερική. Όμως αυτό δεν αρκούσε.
Η ομάδα ανέλυσε σχολαστικά κάθε ορατό αντικείμενο στο δωμάτιο: το κάλυμμα του κρεβατιού, τα ρούχα, τα λούτρινα παιχνίδια, ακόμα και έναν καναπέ που εμφανιζόταν σε ορισμένες φωτογραφίες. Ο καναπές αποδείχθηκε ότι πωλούνταν μόνο σε συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή και όχι σε εθνικό επίπεδο.
Το πρόβλημα; Οι πιθανοί αγοραστές ανέρχονταν σε δεκάδες χιλιάδες.
Τότε οι ερευνητές στράφηκαν στον τοίχο του υπνοδωματίου — ένα εκτεθειμένο τούβλο σε ροζ απόχρωση. Μέσω της Ένωσης Βιομηχανίας Τούβλων, έστειλαν τη φωτογραφία σε ειδικούς. Ένας από αυτούς, ο Τζον Χαρπ, με δεκαετίες εμπειρίας στις πωλήσεις τούβλων, αναγνώρισε αμέσως τον τύπο: ένα «Flaming Alamo», τούβλο που παραγόταν σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο και περιοχή.
Όπως εξήγησε, τα τούβλα είναι βαριά και δεν μεταφέρονται σε μεγάλες αποστάσεις. Αυτό επέτρεψε στους ερευνητές να περιορίσουν δραστικά την πιθανή γεωγραφική ακτίνα.
Συνδυάζοντας την περιοχή διανομής του καναπέ με την πιθανή διανομή των συγκεκριμένων τούβλων, η λίστα υπόπτων μειώθηκε δραματικά.
Η σύλληψη και η διάσωση
Έπειτα από διασταυρώσεις στοιχείων και ανάλυση δημόσιων δεδομένων, οι αρχές κατέληξαν σε μία κατοικία. Στο νοικοκυριό ζούσε ο σύντροφος της μητέρας της Λούσι — καταδικασμένος σεξουαλικός παραβάτης.
Μέσα σε λίγες ώρες, πράκτορες του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας προχώρησαν στη σύλληψή του. Ο άνδρας είχε κακοποιήσει το παιδί επί έξι χρόνια. Καταδικάστηκε σε ποινή άνω των 70 ετών κάθειρξης.
Χρόνια αργότερα, ο Σκουάιρ συνάντησε τη Λούσι, πλέον ενήλικη. Του είπε ότι, εκείνη την περίοδο, προσευχόταν να τελειώσει ο εφιάλτης.
«Ήταν σαν να εισακούστηκε η προσευχή της», του είπε.
Το προσωπικό κόστος
Η πολύχρονη έκθεση σε τέτοιες υποθέσεις είχε σοβαρό αντίκτυπο στον Σκουάιρ. Ο ίδιος παραδέχεται ότι η ψυχική του υγεία δοκιμάστηκε, ότι απομακρύνθηκε από την προσωπική του ζωή και έφτασε σε οριακό σημείο. Μετά από παρέμβαση συναδέλφου του, ζήτησε βοήθεια.
Σήμερα δηλώνει υπερήφανος για το έργο του, αλλά δεν κρύβει το τίμημα.
«Είναι δύσκολο όταν αυτό που σου δίνει σκοπό είναι και αυτό που σε φθείρει», αναφέρει.
Η υπόθεση της Λούσι δείχνει ότι πολλές φορές οι πιο κρίσιμες υποθέσεις δεν λύνονται με υπερσύγχρονη τεχνολογία, αλλά με παρατηρητικότητα, υπομονή και συνεργασία — ακόμη και με έναν ειδικό στα τούβλα.
Πηγή: BBC
