Στις 3:11 τα ξημερώματα της Παρασκευής, οι σειρήνες αεροπορικού συναγερμού ήχησαν ξανά στο Κίεβο. Τρία λεπτά αργότερα, οι πρώτοι ρωσικοί πύραυλοι άρχισαν να χτυπούν την πρωτεύουσα της Ουκρανίας. Μέσα σε λίγα λεπτά σημειώθηκαν σχεδόν δέκα ισχυρές εκρήξεις, αναγκάζοντας οικογένειες να εγκαταλείψουν τα κρεβάτια τους και να αναζητήσουν προστασία στους διαδρόμους των σπιτιών τους. Για εκατομμύρια Ουκρανούς, σχεδόν πέντε χρόνια μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής, ο πόλεμος δεν αποτελεί πλέον μια έκτακτη κατάσταση, αλλά μια καθημερινότητα γεμάτη φόβο, εξάντληση και αβεβαιότητα.
Μια συγκλονιστική δημοσιογραφική καταγραφή των New York Times αποτυπώνει πώς είναι πλέον η ζωή στο Κίεβο, καθώς οι ρωσικές επιθέσεις γίνονται ολοένα συχνότερες, πλήττοντας κατοικίες, συγκοινωνίες και ενεργειακές υποδομές.
Η αμερικανική εφημερίδα παρακολούθησε την καθημερινότητα κατοίκων της ουκρανικής πρωτεύουσας κατά τη διάρκεια μιας Τετάρτης, η οποία, σύμφωνα με τα δεδομένα του πολέμου, θεωρήθηκε μια σχετικά συνηθισμένη ημέρα.
Κι όμως, μέσα σε μόλις 24 ώρες, ο αεροπορικός συναγερμός ενεργοποιήθηκε επτά φορές, η πόλη παρέμεινε σε επιφυλακή επί περίπου δέκα ώρες και τριάντα λεπτά, έξι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και ολόκληρες συνοικίες έμειναν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και νερό.
Πίσω από αυτούς τους αριθμούς βρίσκονται οικογένειες που προσπαθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, ηλικιωμένοι που φοβούνται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και εργαζόμενοι που καθημερινά καλούνται να αποφασίσουν αν αξίζει να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους για να πάνε στη δουλειά.
«Θεέ μου, βοήθησέ μας» – Παιδιά κοιμούνται στους διαδρόμους για να γλιτώσουν από τους πυραύλους
Ο Νικίτα Χόρσκι και η σύζυγός του, Αλόνα Χόρσκα, ξύπνησαν από τις εκρήξεις μέσα στη νύχτα. Όπως περιγράφουν οι New York Times, το ζευγάρι ακολούθησε μια διαδικασία που έχει πλέον μετατραπεί σε οικογενειακή ρουτίνα.
Ο πατέρας πήρε στην αγκαλιά του τα δύο παιδιά τους, ενώ η μητέρα ετοίμασε πρόχειρα στρώματα στον διάδρομο του διαμερίσματός τους.
Η οικογένεια ζει σε μια πολυκατοικία 16 ορόφων χωρίς καταφύγιο. Γνωρίζοντας ότι δύο τοίχοι προσφέρουν μεγαλύτερη προστασία από έναν εξωτερικό τοίχο, οι γονείς έχουν μετατρέψει τον διάδρομο σε αυτοσχέδιο χώρο επιβίωσης.
Ο δεκάχρονος Μαρκ ξάπλωσε σε ένα λεπτό στρώμα, κρατώντας σφιχτά την αγαπημένη του λούτρινη χήνα. Δίπλα του είχε ένα μαξιλάρι με τη μορφή ενός χαμογελαστού πράσινου τέρατος.
«Θεέ μου, βοήθησέ μας», σκέφτηκε, όπως κάνει, σύμφωνα με τα λόγια του, έπειτα από κάθε έκρηξη.
Η πεντάχρονη αδελφή του, Αρίνα, ξάπλωσε σε ένα φουσκωτό στρώμα με σεντόνια διακοσμημένα με λαγουδάκια και σκαντζόχοιρους. Παρά τον τρόμο, η οικογένεια κατάφερε να ξανακοιμηθεί, μέχρι που ακολούθησε νέο κύμα πυραυλικών επιθέσεων.
Δύο πύραυλοι έπεσαν κοντά στην πολυκατοικία, με ένα από τα πλήγματα να στοιχίζει τη ζωή σε δύο φύλακες ασφαλείας.
Ο Μαρκ ξύπνησε από τον ήχο των τζαμιών που έσπαγαν έξω από το σπίτι. Λίγο αργότερα, όμως, αποκοιμήθηκε ξανά. Το πρωί, εκείνος και η αδελφή του σηκώθηκαν για να πάνε στο σχολείο.
«Φυσικά και επηρεάζει την ψυχική μου κατάσταση και τα νεύρα μου. Πρέπει να βρίσκω τρόπους να ηρεμώ τον εαυτό μου», εξομολογήθηκε το δεκάχρονο αγόρι.
Η Ρωσία επιχειρεί να καταστήσει το Κίεβο ακατοίκητο
Σύμφωνα με την ανάλυση των New York Times, η ρωσική στρατηγική έχει αποκτήσει μια νέα, ιδιαίτερα επιθετική διάσταση, με τη Μόσχα να επιχειρεί να καταστήσει την ουκρανική πρωτεύουσα ολοένα δυσκολότερη για τους κατοίκους της.
Στον πέμπτο χρόνο του πολέμου, οι επιθέσεις δεν περιορίζονται πλέον στις νυχτερινές ώρες.
Οι πύραυλοι και τα drones πλήττουν το Κίεβο καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, διαταράσσοντας συνεχώς την εργασία, τη λειτουργία των σχολείων και την καθημερινότητα.
Από τον Αύγουστο, οι ρωσικές δυνάμεις χρησιμοποιούν όλο και περισσότερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη με κινητήρες τζετ, τα οποία μπορούν να αναπτύξουν ταχύτητες έως και 600 χιλιομέτρων την ώρα. Τα drones αυτά εμφανίζονται με ελάχιστη προειδοποίηση, ενώ η ουκρανική αεράμυνα δεν έχει ακόμη καταφέρει να αναπτύξει σταθερά αποτελεσματικό τρόπο αναχαίτισής τους.
Η Μόσχα έχει επίσης απειλήσει να πλήξει τις υποδομές ηλεκτροδότησης, θέρμανσης και ύδρευσης της πρωτεύουσας κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Τον Οκτώβριο, οι ρωσικές δυνάμεις άρχισαν να στοχεύουν ακόμη και γέφυρες στον ποταμό Δνείπερο, ο οποίος χωρίζει το Κίεβο σε ανατολικό και δυτικό τμήμα. Στην ανατολική πλευρά τα ενοίκια είναι συνήθως χαμηλότερα, ενώ στη δυτική συγκεντρώνεται μεγάλο μέρος των θέσεων εργασίας.
Η καταστροφή ή η διακοπή λειτουργίας των γεφυρών θα μπορούσε να δυσχεράνει δραματικά τις μετακινήσεις των κατοίκων.
Μια απόφαση πριν από τον ύπνο: Κρεβάτι, διάδρομος ή υπόγειο καταφύγιο;
Οι κάτοικοι του Κιέβου αναγκάζονται πλέον να λαμβάνουν αποφάσεις που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έμοιαζαν αδιανόητες. Πού είναι ασφαλέστερο να κοιμηθούν;
Στο κρεβάτι τους, σε ένα στρώμα στον διάδρομο, μέσα στο αυτοκίνητό τους σε υπόγειο χώρο στάθμευσης ή σε μια σκηνή στον σταθμό του μετρό;
Καμία επιλογή δεν εγγυάται απόλυτη ασφάλεια. Οι συνεχείς συναγερμοί έχουν μετατρέψει ακόμη και τα ψώνια σε εξαντλητική διαδικασία, καθώς πολλά μεγάλα καταστήματα υποχρεώνουν τους πελάτες να απομακρύνονται όταν ηχούν οι σειρήνες.
Τα σχολεία διακόπτουν συνεχώς τα μαθήματα, οδηγώντας τους μαθητές στα υπόγεια καταφύγια. Η ζωή συνεχίζεται, αλλά κάθε δραστηριότητα εξαρτάται από το αν θα ακουστεί ξανά ο συναγερμός.
Το σχολείο που γίνεται γυμναστήριο και τα παιδιά που παίζουν πόλεμο
Ο δεκάχρονος Μαρκ φοιτά σε σχολείο του οποίου το υπόγειο χρησιμοποιείται από μια σχολή πολεμικών τεχνών, το Shogun Fight Club. Όταν ηχούν οι σειρήνες, τα παιδιά κατεβαίνουν εκεί για να προστατευθούν.
Ο χώρος διαθέτει σάκους του μποξ, στρώματα πάλης και τσιμεντένιους τοίχους, αλλά δεν υπάρχουν θρανία και καρέκλες. Οι μαθητές δεν μπορούν να συνεχίσουν κανονικά τα μαθήματά τους όσο παραμένουν στο υπόγειο.
Επειδή το καταφύγιο δεν επαρκεί για όλους τους μαθητές, το σχολείο λειτουργεί σε πρωινές και απογευματινές βάρδιες. Το πρόγραμμα του Μαρκ αρχίζει στις 8:30 και ολοκληρώνεται το μεσημέρι. Υπάρχουν ημέρες κατά τις οποίες περνά σχεδόν ολόκληρο το σχολικό του ωράριο στο υπόγειο.
Τα παιδιά παρακολουθούν την πορεία των ρωσικών drones μέσα από εφαρμογές στα κινητά τηλέφωνα.
Άλλα επινοούν παιχνίδια που αντικατοπτρίζουν τη βία που βιώνουν καθημερινά. Σε ένα από αυτά, ορισμένα αγόρια προσποιούνται ότι είναι Ουκρανοί στρατολόγοι και κυνηγούν τους συμμαθητές τους, τους οποίους ρίχνουν στα στρώματα πάλης για να τους «στείλουν» σε φανταστικά μέτωπα.
Σε ένα άλλο παιχνίδι, τα παιδιά πετούν χάρτινα αεροπλάνα και αυτοσχέδια χάρτινα drones προς ένα κτίριο που έχουν σχεδιάσει στον τοίχο.
Το κτίριο εμφανίζεται να φλέγεται, ενώ στα παράθυρά του έχουν ζωγραφίσει ανθρώπους που σηκώνουν τα χέρια ζητώντας βοήθεια. Την Τετάρτη που κατέγραψαν οι New York Times, η τάξη του Μαρκ κατάφερε να ολοκληρώσει το μάθημα των μαθηματικών.
Στη συνέχεια, τα παιδιά έκαναν αγγλικά, μαθαίνοντας τις ονομασίες των δωματίων ενός σπιτιού. Στις 9:48 το πρωί, την ώρα που εξασκούνταν στη λέξη «bedroom», ήχησε ξανά ο συναγερμός.
Ορισμένοι μαθητές πανηγύρισαν, προτού όλοι μαζέψουν τις τσάντες τους και κατευθυνθούν προς το υπόγειο.
«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτό το απανθρακωμένο σώμα είναι ο άνδρας μου»
Μία από τις τραγικότερες ιστορίες του ρεπορτάζ αφορά τον 66χρονο Ανατόλι Καβουνένκο, ο οποίος εργαζόταν ως φύλακας ασφαλείας.
Ξύπνησε πριν χαράξει, προκειμένου να πάει στην πρωινή του βάρδια. Παρά τον αεροπορικό συναγερμό, αποφάσισε να φύγει για τη δουλειά του, που βρισκόταν κοντά στο σπίτι.
Η σύζυγός του, Αντονίνα, του ετοίμασε φαγητό για το μεσημέρι: μελιτζάνες με σκόρδο και ψωμάκια γεμιστά με μανιτάρια. Ο Ανατόλι πήρε το φαγητό του και έφυγε.
Στις 5:12 τα ξημερώματα, ένα δεύτερο κύμα ρωσικών βαλλιστικών πυραύλων έπληξε την πόλη. Η 64χρονη Αντονίνα άκουσε μια εκκωφαντική έκρηξη και προσπάθησε να τηλεφωνήσει στον σύζυγό της.
Το τηλέφωνο χτυπούσε, αλλά εκείνος δεν απαντούσε. Όταν έληξε ο συναγερμός, στις 7:05 το πρωί, οι κάτοικοι βγήκαν στους δρόμους, όπου η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη πυκνό, αποπνικτικό καπνό.
Ένας πύραυλος είχε προκαλέσει πυρκαγιά σε χώρο στάθμευσης στην ανατολική πλευρά της πόλης.
Η Αντονίνα έτρεξε εκεί, φορώντας ακόμη το σκούρο πράσινο βελούδινο παντελόνι της πιτζάμας της και ένα λεπτό μαύρο παλτό.
Οι πυροσβέστες της είπαν ότι μία από τις δύο απανθρακωμένες σορούς που βρίσκονταν στο έδαφος ήταν εκείνη του συζύγου της.
«Το μυαλό μου δεν μπορεί να δεχτεί ότι αυτό το μαύρο κομμάτι κάρβουνο είναι ο Τόλικ μου», είπε, χρησιμοποιώντας το χαϊδευτικό του όνομα.
Έβαλε το χέρι στην καρδιά της, πήρε μια βαθιά ανάσα και ρώτησε: «Σας παρακαλώ, βοηθήστε με. Πώς μπορώ να μάθω αν είναι πραγματικά εκείνος;»
Μια μητέρα με το νεογέννητο μωρό της κάτω από τις σειρήνες
Λίγες ώρες αργότερα, περίπου στη μία το μεσημέρι, η 40χρονη Οξάνα Στελμάστσουκ αποφάσισε να βγει για μια σύντομη βόλτα με τη νεογέννητη κόρη της, Σοφία.
Ο καπνός είχε αρχίσει να διαλύεται και ο ουρανός έμοιαζε προσωρινά πιο καθαρός. Καθώς περπατούσε στη γειτονιά, η Οξάνα κοίταξε μια πολυκατοικία που είχε υποστεί ζημιές από ρωσικό πλήγμα.
Κομμάτια από τα κουφώματα των παραθύρων κρέμονταν ακόμη από το κατεστραμμένο κτίριο.
Η μικρή Σοφία είχε γεννηθεί στις 26 Αυγούστου 2026, την ώρα που ρωσικά drones έπλητταν κτίριο δίπλα στο μαιευτήριο.
Ο πόλεμος ήταν παρών από τις πρώτες στιγμές της ζωής της. Η μητέρα κάθισε σε ένα παγκάκι παιδικής χαράς για να ταΐσει το μωρό της.
«Όλες οι παιδικές χαρές στην περιοχή μας είναι πλέον άδειες», είπε. Στις 13:24 ήχησε ξανά ο συναγερμός.
Η Οξάνα πήρε αμέσως το κινητό της για να ελέγξει τι πετούσε προς την πόλη. Η εφαρμογή έδειχνε ένα μόνο drone, ακόμη στα περίχωρα του Κιέβου.
«Είναι ακόμη μακριά, κοριτσάκι μου», είπε στο μωρό της.
Ακόμη και τα McDonald’s εκκενώνονται – «Τι φυσιολογικό υπάρχει σε όλο αυτό;»
Η ανασφάλεια επηρεάζει ακόμη και τις πιο συνηθισμένες δραστηριότητες. Στη συνοικία Λουκιανίβκα, ένα κατάστημα McDonald’s έχει πληγεί τουλάχιστον εννέα φορές από ρωσικές επιθέσεις.
Οι συνεχείς βομβαρδισμοί έχουν περιορίσει δραστικά το μενού του, το οποίο πλέον περιλαμβάνει κυρίως χάμπουργκερ και τηγανητές πατάτες.
Δεν υπάρχει ούτε Coca-Cola. Στις 15:29, οι σειρήνες ήχησαν ξανά.
Οι εργαζόμενοι και οι πελάτες εγκατέλειψαν το κατάστημα και κατευθύνθηκαν προς τον κοντινό σταθμό του μετρό.
Ορισμένοι πελάτες προσπαθούσαν να τελειώσουν βιαστικά τις πατάτες τους καθώς απομακρύνονταν. Δεκαεπτά λεπτά αργότερα, ο συναγερμός έληξε και οι εργαζόμενοι επέστρεψαν στο εστιατόριο.
Λίγο πιο πέρα, άνθρωποι περίμεναν το τραμ όταν ακούστηκε ακόμη ένας συναγερμός.
Ο 52χρονος Χεόρχι Βασίλιεφ, ο οποίος μετακινείται καθημερινά σε διάφορες περιοχές του Κιέβου για την εργασία του στις κατασκευές, δεν έκρυψε την εξάντλησή του. «Είμαστε απλώς τόσο κουρασμένοι από όλα αυτά», είπε.
Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε μια μακρινή έκρηξη από πλήγμα drone. Ο άνδρας αναστέναξε. «Τι μπορείς να θεωρήσεις φυσιολογικό σε όλο αυτό; Είναι φυσιολογικό αυτό; Είναι φυσιολογικός ο πόλεμος;»
Πολυκατοικίες στις φλόγες – Νεκροί από drones και συντρίμμια
Οι επιθέσεις συνεχίστηκαν και τις επόμενες ώρες. Ένα ρωσικό drone προκάλεσε πυρκαγιά σε πενταώροφη πολυκατοικία σοβιετικής εποχής, στη δυτική πλευρά του Δνείπερου, όπου διέμεναν κυρίως συνταξιούχοι.
Ένα απανθρακωμένο κομμάτι μπαλκονιού βρέθηκε κρεμασμένο σε κοντινό δέντρο. Πυροσβέστες έσπευσαν να περιορίσουν τις φλόγες.
Η 68χρονη Ίνα Σάντοβα, που ζει στο διπλανό κτίριο, βρισκόταν στην κουζίνα της όταν η έκρηξη συγκλόνισε το σπίτι της. Η πολυκατοικία της δεν διαθέτει καταφύγιο.
«Το διπλανό κτίριο έχει υπόγειο, αλλά ένα τέτοιο υπόγειο μοιάζει περισσότερο με ομαδικό τάφο παρά με καταφύγιο», δήλωσε.
Στη δυτική πλευρά της πόλης, δύο άνθρωποι σκοτώθηκαν όταν συντρίμμια από αναχαίτιση drone έπεσαν πάνω σε σταθμευμένο αυτοκίνητο.
Δύο ακόμη άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην ανατολική πλευρά, όταν ρωσικό drone έπληξε δωδεκαώροφη πολυκατοικία, περίπου 14 χιλιόμετρα βόρεια από το σπίτι της οικογένειας Χόρσκι.
Οι ζημιές από τα συνεχή πλήγματα έχουν επηρεάσει χιλιάδες κτίρια στο Κίεβο.
Χωρίς ρεύμα, νερό και συγκοινωνίες – Μια πρωτεύουσα που βυθίζεται στο σκοτάδι
Καθώς οι ρωσικές επιθέσεις συνεχίζονταν, μεγάλο μέρος του Κιέβου βρέθηκε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Σε αρκετές περιοχές διακόπηκε επίσης η υδροδότηση.
Τραμ, τρόλεϊ και τμήματα του μετρό στη δυτική πλευρά της πόλης σταμάτησαν να λειτουργούν. Στα ανατολικά, μια ολόκληρη συνοικία με πολυώροφες πολυκατοικίες βυθίστηκε σταδιακά στο σκοτάδι.
Τα φώτα έσβηναν το ένα μετά το άλλο, καθώς η ηλεκτροδότηση διακοπτόταν σε διαδοχικά κτίρια.
Σύμφωνα με την ανάλυση των New York Times, η κατάσταση αυτή αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο οι ρωσικές επιθέσεις επηρεάζουν όχι μόνο τη σωματική ασφάλεια των κατοίκων, αλλά και την ίδια τη δυνατότητά τους να ζουν και να εργάζονται στην πρωτεύουσα.
Τα προηγούμενα χρόνια, οι κάτοικοι είχαν συνηθίσει μεγάλες πυραυλικές επιθέσεις κάθε επτά έως δέκα ημέρες.
Πλέον, ο κίνδυνος είναι σχεδόν συνεχής. Το Κίεβο, που άλλοτε διατηρούσε έντονη νυχτερινή ζωή, με μουσικές εκδηλώσεις, πάρτι και πολυσύχναστους δρόμους, έχει χάσει μεγάλο μέρος της ζωντάνιας του.
Η καθημερινότητα έχει γίνει πιο σκοτεινή, πιο κουραστική και περισσότερο απρόβλεπτη.
«Αγαπώ το Κίεβο» – Το δίλημμα ανάμεσα στη φυγή και την παραμονή
Ο 36χρονος Νικίτα Χόρσκι, πατέρας του Μαρκ και της Αρίνα, διατηρεί επιχείρηση σχεδιασμού ενδυμάτων για μοτοσικλετιστές. Παρά τους κινδύνους, εξακολουθεί να μετακινείται με τη μοτοσικλέτα του προς το γραφείο του στη Λουκιανίβκα.
Από τα παράθυρα του χώρου εργασίας του μπορεί να δει δύο κτίρια που είχαν πληγεί από drones την προηγούμενη εβδομάδα.
Σε ένα από αυτά εμφανίστηκαν φορτηγά μετακόμισης, καθώς ένοικοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την περιοχή. Ο ίδιος έχει σκεφτεί πολλές φορές να φύγει.
«Μερικές φορές σκέφτομαι ότι το Κίεβο υποφέρει ακόμη περισσότερο από τις πόλεις που βρίσκονται κοντά στη Ρωσία», δήλωσε.
«Αυτή τη στιγμή είναι μια πολύ δύσκολη επιλογή: να φύγεις ή να μείνεις. Γιατί, στην πραγματικότητα, αγαπώ το Κίεβο».
Το δίλημμά του συνοψίζει την πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες κάτοικοι της πόλης.
Να παραμείνουν στα σπίτια τους, κοντά στις δουλειές, τους συγγενείς και τις αναμνήσεις τους ή να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα αναζητώντας μεγαλύτερη ασφάλεια;
Μια «καλή ημέρα» στο Κίεβο: Έξι νεκροί, επτά συναγερμοί και τα παιδιά ξανά στο κρεβάτι τους
Παρά τους βομβαρδισμούς και τις διακοπές ηλεκτροδότησης, η οικογένεια Χόρσκι προσπάθησε να συνεχίσει τη ζωή της όσο πιο φυσιολογικά μπορούσε. Στο διαμέρισμά τους το ρεύμα διακόπηκε για περίπου τρεις ώρες, αλλά στη συνέχεια αποκαταστάθηκε. Το νερό δεν κόπηκε.
Νωρίς το βράδυ, οι γονείς βγήκαν για μια σύντομη βόλτα με τα παιδιά και το γαλλικό μπουλντόγκ τους, τη Μάρσι.
Πέρασαν κοντά από μια πολυκατοικία που είχε χτυπηθεί από drone δέκα ημέρες νωρίτερα.
Ο Μαρκ ήξερε ότι στο κτίριο κατοικούσε η καθηγήτρια Ιστορίας του. Του έκανε εντύπωση ότι άνθρωποι εξακολουθούσαν να ζουν στον όροφο πάνω από εκείνον που είχε χτυπηθεί.
Το βράδυ, τα δύο παιδιά έφαγαν χάμπουργκερ. Στη συνέχεια, έπλυναν τα δόντια τους, φόρεσαν τις πιτζάμες τους και ξάπλωσαν στα κρεβάτια τους.
«Δεν κοιμήθηκα πολύ καλά χθες το βράδυ. Μάλλον θα αποκοιμηθώ πάρα πολύ γρήγορα. Θα πέσω ξερός», είπε ο Μαρκ.
Κι όμως, παρά τις εκρήξεις, τις σειρήνες και τον φόβο, τα παιδιά χαρακτήρισαν εκείνη την ημέρα καλή. Λίγο αργότερα έσβησαν τα φώτα.
Σε μια πόλη όπου έξι άνθρωποι σκοτώθηκαν, οι σειρήνες ήχησαν επτά φορές και ο αεροπορικός συναγερμός διήρκεσε συνολικά δέκα ώρες και τριάντα λεπτά, το γεγονός ότι μια οικογένεια κατάφερε να επιστρέψει στα κρεβάτια της θεωρήθηκε αρκετό για να χαρακτηριστεί η ημέρα επιτυχημένη.
Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα στο Κίεβο, όπως την αποτυπώνουν οι New York Times: μια πρωτεύουσα που αρνείται να εγκαταλείψει την καθημερινότητά της, ακόμη κι όταν ο πόλεμος εισβάλλει σε κάθε πτυχή της.
