Κατηγορεί την πεθερά της για την απώλεια του μωρού της γιατί δεν την πήγε εγκαίρως στο νοσοκομείο – «Δεν μπορώ να την συγχωρήσω»

Αν ο σύζυγός σας έβαζε τον γονέα του πάνω από τον αδιανόητο πόνο σας, θα αναρωτιόσασταν κι εσείς αν ήρθε η ώρα να ξανασκεφτείτε το μέλλον σας μαζί του;

Πριν από επτά χρόνια, μία 29χρονη παντρεύτηκε τον 31χρονο σύζυγό της και εδώ και αρκετό καιρό ονειρευόταν να αποκτήσουν μαζί ένα παιδί.

Όταν τελικά κατάφερε να μείνει έγκυος, ήρθε η ώρα να γεννήσει, όμως δεν κατάφερε να φτάσει εγκαίρως στο νοσοκομείο.

Υπεύθυνη να την οδηγήσει εκεί ήταν η πεθερά της, η οποία όμως, σύμφωνα με την ίδια, δεν αντιλήφθηκε τη σοβαρότητα της κατάστασης. Η 29χρονη δεν διστάζει να της επιρρίψει ευθύνες, κατηγορώντας την ότι δεν την πήγε όσο γρήγορα έπρεπε στο νοσοκομείο.

«Έχασα το μωρό μου και δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι τι θα είχε συμβεί»

«Η πεθερά μου ήταν υπεύθυνη να με πάει στο νοσοκομείο και νιώθω ότι δεν πήρε την κατάσταση αρκετά σοβαρά ούτε με πήγε εκεί όσο γρήγορα θα έπρεπε», εξήγησε.

«Έχασα το μωρό μου. Δεν ξέρω αν η καθυστέρηση προκάλεσε ιατρικά την απώλεια και ξέρω ότι δεν μπορώ να αλλάξω ό,τι συνέβη».

Το μυαλό της, όμως, έχει κολλήσει σε ένα βασανιστικό «αν»: τι θα είχε γίνει άραγε αν είχε φτάσει νωρίτερα στο νοσοκομείο; Η πεθερά της τής έχει ζητήσει συγγνώμη, όμως εκείνη θεωρεί πως μια απλή συγγνώμη δεν είναι αρκετή.

Δεν μπορεί να τη συγχωρήσει, πόσο μάλλον να αφήσει πίσω της όσα συνέβησαν και να προχωρήσει. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο σύζυγός της παίρνει μονίμως το μέρος της μητέρας του, ό,τι κι αν συμβεί.

Την ώρα, λοιπόν, που εκείνη παλεύει να διαχειριστεί το πένθος της, εκείνος ενδιαφέρεται περισσότερο να σπεύδει να υπερασπιστεί τη μητέρα του, αντί να δείξει λίγη κατανόηση και συμπόνια στη γυναίκα του.

Υπάρχουν μάλιστα ημέρες που δεν θέλει ούτε καν να μιλήσει στον σύζυγό της.

Ξέρει πως όλα αυτά μπορεί να αποτελούν μέρος της διαδικασίας του πένθους και πως ίσως επηρεάζουν την κρίση της, όμως μέσα της έχει συσσωρευτεί τεράστια πικρία και οργή τόσο απέναντι στην πεθερά της όσο και απέναντι στον ίδιο της τον σύζυγο.

Δεν μπορεί να τη συγχωρήσει, πόσο μάλλον να αφήσει πίσω της όσα συνέβησαν και να προχωρήσει. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο σύζυγός της παίρνει μονίμως το μέρος της μητέρας του, ό,τι κι αν συμβεί.

Την ώρα, λοιπόν, που εκείνη παλεύει να διαχειριστεί το πένθος της, εκείνος ενδιαφέρεται περισσότερο να σπεύδει να υπερασπιστεί τη μητέρα του, αντί να δείξει λίγη κατανόηση και συμπόνια στη γυναίκα του.

Υπάρχουν μάλιστα μέρες που δεν θέλει ούτε καν να μιλήσει στον σύζυγό της.

Ξέρει πως όλα αυτά μπορεί να αποτελούν μέρος της διαδικασίας του πένθους και πως ίσως επηρεάζουν την κρίση της, όμως μέσα της έχει συσσωρευτεί τεράστια πικρία και οργή τόσο απέναντι στην πεθερά της όσο και απέναντι στον ίδιο της τον σύζυγο.

Πρόκειται, φυσικά, για μια εξαιρετικά σοβαρή κατηγορία εναντίον της πεθεράς της και ίσως θα ήταν καλό, όταν εκείνη νιώσει έτοιμη, να ζητήσει από τον γιατρό να της εξηγήσει αν η καθυστέρηση στην άφιξή της στο νοσοκομείο έπαιξε πράγματι ρόλο στην απώλεια του μωρού της.

Η απάντηση του γιατρού μπορεί να αλλάξει τα πάντα

Αν αποδειχθεί πως η καθυστέρηση δεν είχε καμία σχέση με ό,τι συνέβη, τότε ίσως καταφέρει με τον καιρό να αφήσει πίσω της την πικρία και τον θυμό.

Αν όμως ο γιατρός της επιβεβαιώσει ότι οι χειρότεροι φόβοι της είναι αληθινοί, τότε θα πρέπει να αναρωτηθεί σοβαρά αν αξίζει να παραμείνει σε έναν γάμο με έναν άνθρωπο που δεν μπορεί ούτε τώρα, μέσα στο πένθος της, να σταθεί πραγματικά στο πλευρό της.

Και μιας και μιλάμε για πένθος, θα ήταν πραγματικά σημαντικό να απευθυνθεί και σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας, ώστε να έχει την απαραίτητη στήριξη για να διαχειριστεί όλα όσα βιώνει.

Εσείς τι συμβουλή θα της δίνατε;