Κατά τη διάρκεια των δισεκατομμυρίων ετών που η Γη υπάρχει στο ηλιακό σύστημα, «επέζησε» από πολλαπλά γεγονότα μαζικού αφανισμού. Ως η κυρίαρχη δύναμη στον πλανήτη μας, οι ωκεανοί καλύπτουν πάνω από το 70% της επιφάνειας της Γης, ενώ λιγότερο από το 10% έχει εξερευνηθεί.
Οι επιστήμονες γνωρίζουν περισσότερα για το διάστημα παρά για τις θάλασσες, καθώς οι ανθρώπινοι περιορισμοί μπορεί να οδηγήσουν σε μια ενδεχόμενη τραγική κατάσταση, αφού μπορούμε να καταδυθούμε μόνο έως τα 3.000 μέτρα λόγω της πίεσης του νερού. Παρ’ όλα αυτά, οι επιστήμονες κατάφεραν να ανακαλύψουν κάτι που αφορά τη NASA και το μη επανδρωμένο διαπλανητικό διαστημόπλοιο Voyager 1.
Οι ωκεανοί παραμένουν ένα μυστήριο: Μόνο ένα αντικείμενο θα μπορούσε να φτάσει στον βυθό
Λόγω της έλλειψης έρευνας και ενδιαφέροντος για την εξερεύνηση των ωκεανών, αλλά και των φυσικών περιορισμών, κάθε ανακάλυψη εξακολουθεί να εκπλήσσει τους επιστήμονες και τους ερευνητές, καθώς εξακολουθούν να παραμένουν πολλά μυστήρια και δεν έχουμε φτάσει ούτε «στην κορυφή του παγόβουνου». Με την πρόοδο της τεχνολογίας και τη δυνατότητα των ανθρώπων να φτάνουν στη Τάφρο των Μαριανών – το βαθύτερο σημείο στη Γη – νέες θεωρίες για τον ωκεανό συνεχίζουν να διατυπώνονται.
Σε αντιπαραβολή με άλλες θεωρίες, η συγκεκριμένη, επισημαίνει μια πτυχή της επιφάνειας που μπορεί να ήταν πολύ διαφορετική στο παρελθόν, σε μια εποχή που δεν υπήρχε καν το ανθρώπινο είδος, πριν και από τους δεινοσαύρους. Ορισμένες μελέτες δείχνουν πως, οι κομήτες ήταν υπεύθυνοι για το νερό που έφτασε στον πλανήτη μας, όμως αυτό δεν ήταν μπλε, όπως είναι σήμερα. Είχε διαφορετικό χρώμα.
Η NASA αποκάλυψε το χρώμα του πλανήτη μας
Όταν η NASA, το 1977, εκτόξευσε το Voyager 1, καθώς το σκάφος απομακρυνόταν στο διαστρικό διάστημα, οι ελεγκτές γύρισαν να δουν τη Γη από απόσταση. Τότε, ειπώθηκε μια από τις πιο εμβληματικές φράσεις στην ιστορία της επιστήμης, από τον Carl Sagan όταν περιέγραψε τον πλανήτη μας ως μια “χλωμή μπλε κουκκίδα” (Pale Blue Dot).
Όμως, για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της, η Γη δεν θα φαινόταν καθόλου μπλε. Για δισεκατομμύρια χρόνια, ένας εξωγήινος ταξιδιώτης πιθανόν να την αποκαλούσε «Αχνή Πράσινη Κουκκίδα». Περίπου μεταξύ 3 δισεκατομμυρίων και 600 εκατομμυρίων ετών πριν, λίγο πριν αρχίσει να ανθίζει η σύνθετη ζωή, οι ωκεανοί είχαν μια έντονη πράσινη απόχρωση.
Μια ερευνητική ομάδα από το Πανεπιστήμιο της Ναγκόγια στην Ιαπωνία συνέδεσε αυτό το χρώμα με τα κυανοβακτήρια, μικροοργανισμούς που κυριαρχούσαν τότε στις θάλασσες. Τα ευρήματά τους δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Nature Ecology & Evolution.
Τα χημικά στοιχεία, άλλαξαν τα χρώματα των ωκεανών
Το χρώμα της πρώιμης Γης, δεν ήταν τυχαίο – οφειλόταν στο περιεχόμενο των ωκεανών. Στα πρώτα δισεκατομμύρια χρόνια της Γης, τα νερά αυτά περιείχαν μεγάλες ποσότητες υδροξειδίου του σιδήρου, μια ανόργανη ένωση που απορροφά το μπλε φως. Παράλληλα, το ίδιο το νερό απορροφούσε τα κόκκινα μήκη κύματος. Αυτό που «ξέφευγε» ήταν το πράσινο, δημιουργώντας ένα περίεργο πράσινο χρώμα στις θάλασσες, εξηγεί ο Taro Matsuro, κύριος συγγραφέας της μελέτης.
Το διαστημικό σκάφος παραμένει ενεργό και συνεχίζει να καταγράφει συναρπαστικά σήματα στο σύμπαν.
Από το 2003 έως το 2021, παρατηρήθηκε μια σταθερή αύξηση της φωτοσύνθεσης στον πλανήτη, κυρίως χάρη την αυξανόμενη δραστηριότητα των φυτών στη στεριά. Μέχρι το 2023, μια επακόλουθη μελέτη διαπίστωσε ότι το 56% των ωκεανών του κόσμου είχε γίνει πράσινο κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Ωστόσο, οι ωκεανοί μαρτυρούν μια κάπως διαφορετική ιστορία.
Τα θαλάσσια άλγη εμφάνισαν μικρή μείωση στη φωτοσυνθετική τους δραστηριότητα, περιορίζοντας έτσι μέρος της συνολικής αύξησης. Η μελέτη δημοσιεύτηκε την 1η Αυγούστου στο περιοδικό Nature Climate Change.
Το επιστημονικό “λάθος”
Προγενέστερες μελέτες για την καθαρή πρωτογενή παραγωγή, κατά κανόνα εξέταζαν ξεχωριστά τα χερσαία και τα θαλάσσια οικοσυστήματα. Αυτό ωστόσο, δεν έδινε στους επιστήμονες ξεκάθαρη εικόνα της κυκλοφορίας του άνθρακα, συνολικά στον πλανήτη – και όσα αυτό συνεπάγεται για τις προσπάθειες επιβράδυνσης της κλιματικής αλλαγής.
Στη νέα μελέτη, οι ερευνητές κατέγραψαν τις ετήσιες μεταβολές στην παγκόσμια καθαρή πρωτογενή παραγωγή, δίνοντας έμφαση στο πώς οι αλλαγές στην ξηρά συνδέονται με όσα συμβαίνουν στη θάλασσα.
