Πρόσφατες αρχαιολογικές αποστολές στη Σεγέστα της Σικελίας, με επικεφαλής την ανώτατη σχολή Scuola Normale Superiore της Πίζα, υπό την επιστημονική καθοδήγηση της Cecilia Parra και σε στενή συνεργασία με το Αρχαιολογικό Πάρκο της Σεγέστας, έφεραν στο φως σπουδαία ευρήματα που αναθεωρούν την αντίληψη της τοπογραφίας και της δημόσιας ζωής στην αρχαία Ελληνική πόλη.
Το έργο εστίασε σε μια περιοχή αδιαμφισβήτητης αστικής σημασίας και έφερε στο φως καλά διατηρημένα ευρήματα ενός κτιρίου το οποίο, κατά την προκαταρκτική ταυτοποίηση των ειδικών, προκύπτει πως ήταν το δικαστήριο της πόλης.
Ο σχεδιασμός του περιλαμβάνει μια σαφώς διακριτή εξέδρα, μια σειρά από θέσεις καλυμμένες με σοβά, οριοθετημένος από κίονες με εξαγωνικό κορμό.
Οι δομές αποκαλύπτουν τον αστικό σχεδιασμό της Σεγέστας
Μαζί με την κύρια αυτή δομή, η ομάδα κατάφερε να καταγράψει ένα περίπλοκο και προηγμένο σύστημα διαχείρισης νερού, το οποίο αποτελείται από ένα δίκτυο επιφανειακών καναλιών, αποχετεύσεις οροφής, υδατοφράκτες, δύο δεξαμενές αποθήκευσης και μια σειρά από υπόγειους αγωγούς που, με συντονισμένο τρόπο, οδηγούσαν τη ροή του νερού προς το Γυμνάσιο, ή Εφηβικόν, ένα κτίριο αφιερωμένο στη νοητική και σωματική εκπαίδευση των νέων της Σεγέστας, στη διάρκεια της Ελληνιστικής και της Ρωμαϊκής περιόδου.
Ο άξονας παροχής νερού που τροφοδοτούσε το κέντρο εκπαίδευσης με πόρους, μαρτυρά προηγμένο βαθμό αστικού σχεδιασμού και πολιτικής μηχανικής που αποσκοπούσε στην αποτελεσματική χρήση των φυσικών πηγών.
Η στρωματογραφική ανάλυση στο σημείο, μαρτυρά πως, σε μια μεταγενέστερη φάση που αντιστοιχεί στην Ύστερη Αρχαιότητα, η αρχική χρήση αυτού του δημόσιου χώρου, μεταμορφώθηκε ριζικά, αναπροσαρμόζοντας το σχέδιό του, ώστε να περιλάβει αγροτικές ή κτηνοτροφικές δραστηριότητες, όπως τεκμηριώνεται από τα πολλά ευρήματα ζωικών οστών και τα λίγα, αλλά σημαντικά ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας που σχετίζεται με τη συγκεκριμένη περίοδο της ενδιάμεσης κατοίκησης, η οποία αντιβαίνει στον μνημειώδη και θεσμικό χαρακτήρα της προγενέστερης περιόδου.
Ο Francesco Paolo Scarpinato, περιφερειακός σύμβουλος πολιτιστικής κληρονομιάς και Σικελικής ταυτότητας, έχει επισημάνει την αξία των ανακαλύψεων αυτών, δηλώνοντας πως, η Σεγέστα ανοίγει τις πόρτες της για νέες και συναρπαστικές επισκέψεις, ορίζοντας τον χώρο ως μια στρωματοποιημένη τοποθεσία που εξακολουθεί να μας εκπλήσσει και που αποτελεί μοντέλο καινοτόμου απόδοσης.
Ο Luigi Biondo, διευθυντής του Αρχαιολογικού πάρκου, επισημαίνει την ουσιαστική συμβολή αυτών των ερευνών για την αναδόμηση της μεσαιωνικής ιστορίας της πόλης, σημειώνοντας πως, προστίθεται ένα σημαντικό κομμάτι στην ανάγνωση της μεσαιωνικής Σεγέστας και τονίζοντας πως, χάρη στο έργο της ανώτατης σχολής επιστημών και ανθρωπιστικών σπουδών της Πίζα, με επικεφαλής την Maria Cecilia Parra, ταυτοποιήθηκαν τα όρια του δημόσιου χώρου που μάλλον ήταν το κέντρο της πολιτικής ζωής.
Η σημασία των ευρημάτων αυτών, υπερβαίνει το ακαδημαϊκό ενδιαφέρον και θα έχει άμεσες συνέπειες στη διάδοση και τον εμπλουτισμό της κληρονομιάς.
“Διαχρονικό εργαστήρι αρχαιολογικής έρευνας”
Το Αρχαιολογικό Πάρκο, ολοκληρώνει τις τελευταίες ετοιμασίες για να εντάξει τον νέο χώρο στο δίκτυο των επισκεπτών, προτείνοντας ένα σχέδιο ξενάγησης που θα δίνει τη δυνατότητα στους επισκέπτες να περπατήσουν κυριολεκτικά μέσα από το εσωτερικό των θαμμένων δομών, προσφέροντας μια εμβυθιστική μουσειακή εμπειρία και την εξαιρετική ευκαιρία να παρατηρήσουν in situ την αναγέννηση ενός σημαντικού τμήματος της αρχαίας πόλης, η οποία παρουσιάζεται σε μια εξαιρετική κατάσταση διατήρησης, μετά από χρόνια παραμέλησης.
Η πρωτοβουλία, εδραιώνει τη Σεγέστα ως ένα διαχρονικό εργαστήριο αρχαιολογικής έρευνας και, ένα εξαιρετικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίον, η συστηματική εξερεύνηση του υπεδάφους, μπορεί να συνεχίσει να αναδεικνύει σπουδαία στοιχεία για την επανερμηνεία της κοινωνικής οργάνωσης και των υποδομών των κλασικών αστικών κέντρων της Μεσογείου.
Η Σεγέστα, Αίγεστα για τους αρχαίους Έλληνες, ήταν μια από τις σπουδαιότερες πόλεις των Ελυμίων, των αυτόχθονων της Σικελίας. Βορειοδυτικά της Σικελίας, η ίδρυσή της αποδίδεται σε μυθικές μορφές της Τροίας. Η ιστορία της έχει σημαδευτεί από διαρκείς μάχες με τον γειτονικό Σελινούντα, με αποτέλεσμα την αναζήτηση διαδοχικών συμμαχιών με την Αθήνα και αποφασιστικά με την Καρχηδόνα, η οποία το 410 π.Χ., κατατρόπωσε την Καρχηδόνα.
Αργότερα και μέχρι το 260 π.Χ., η Σεγέστα ήταν ανεξάρτητη συμμαχία με την Καρχηδόνα, όταν στη διάρκεια του Πρώτου Καρχηδονιακού Πολέμου, σφαγίασε τη φρουρά των Καρχηδονίων και σχημάτισε συμμαχία με τη Ρώμη.
Η πρώιμη συμμαχία και η νοούμενη κοινή καταγωγή από τους Τρώες, έκανε τη Ρώμη να αποδώσει ιδιαίτερα προνόμια στην πόλη, αναγνωρίζοντάς την ως ελεύθερη και απροσπέλαστη.
Αν και, το 307 π.Χ., η πόλη λεηλατήθηκε από τον Αγαθοκλή, τον τύραννο των Συρακουσών και στη συνέχεια, πλήγηκε από την εξέγερση των σκλάβων, διατήρησε τη σπουδαιότητά της στη διάρκεια της περιόδου του Κικέρωνα.
Στη διάρκεια της Αυτοκρατορίας, παράκμασε και τελικά, τον 9ο αιώνα, καταστράφηκε από τους Σαρακηνούς.
Ωστόσο διασώθηκε στο λιμάνι της, το Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο (Θαλάσσιο Φρούριο στον Κόλπο).
Ο αρχαιολογικός χώρος στο Όρος Βάρβαρο (ή Γαύρος), είναι διάσημο για τον ημιτελή Δορικό ναό και ένα εξαιρετικά καλά διατηρημένο θέατρο.
