Ανάρτηση από την αναγνώστρια Βαφάκου Ελευθερία
Περνάς την Σπάρτη, ανηφορίζεις, ανηφορίζεις, ανεβαίνεις επίπεδο σωματικά και ψυχικά.
Δροσίζεσαι απ’τα δέντρα, αναπνέεις οξυγόνο, ξεχνάς όσα σου κουράζουν την ύπαρξη. Σε 45 λεπτά περίπου απ΄την πρωτεύουσα της καρδιάς μου, την Σπάρτη, αντικρίζεις το χωριό Άρνα. Η ταμπέλα σε καλωσορίζει. Σπίτια διάσπαρτα. Αν προσέχεις στη διαδρομή, σίγουρα θα σε προϋπαντήσει κάποιος λαγός, κάποια αλεπού, μια νυφίτσα ή ένα αγριογούρουνο! Και αν σταματήσεις στην αρχή του χωριού κι έχει καθαρό ουρανό, θα δεις την Ελαφόνησο, τα Κύθηρα και τα Αντικύθηρα! Και ποιος μας πιάνει!!
Ο δρόμος σε οδηγεί στην πλατεία. Στο κέντρο της το σήμα κατατεθέν: ο υπεραιωνόβιος πλάτανος. Πόσα παιδιά έχουν σκαρφαλώσει πάνω του; Πόσα χέρια ενώθηκαν για να τον αγκαλιάσουν; Πόσες φιλίες γεννήθηκαν κάτω από αυτό το δέντρο που γνωρίζει τόσα…; Την απόλυτη ησυχία συντροφεύει το νερό της Φτιαλίνας. Βρύση με γάργαρο νερό.
Σαν περάσει ο δύσκολος χειμώνας (με ελάχιστους μόνιμους κατοίκους, το πολύ 60) και φανεί το καλοκαίρι δροσίζονται τα καρπούζια στο νεράκι της. Παιδιά πασπαλίζουν το χωριό με την παρουσία τους. Γέλια, ποδήλατα, φωνές που δε θέλουν να επιστρέψουν στις πόλεις! Τόσο παιχνίδι πού να χωρέσει; Αυτή η ματιά σε ποιο σπίτι να αιχμαλωτιστεί; Το σώμα επιστρέφει στη μόνιμη βάση, στην εργασία, στο σχολείο, αλλά το μυαλό και η καρδιά μένει στα βραδινά γλέντια, στους χορούς, στα βράδια που δε γυρίζει κανείς σπίτι και τα περνάμε με τις παρέες στον πλάτανο.
Μια ημερομηνία χαρίζει ελπίδα! Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου. Γιορτή κάστανου.
Άφθονα στον τόπο! Η πλατεία γεμίζει ντόπιους που πωλούν παραδοσιακά προϊόντα παραγωγής τους: μέλια, καρύδια, γλυκά του κουταλιού, αρωματικά φυτά και τόσα άλλα καλούδια. Χορευτικοί σύλλογοι της περιοχής αναμειγνύονται με τους χωριανούς! Πίνουν τσίπουρο του χωριού και δε σταματούν τον χορό! Αυτό το φως στην ψυχή θα κρατήσει μέχρι τον Οκτώβριο. Και μετά θα ψάχνουμε ξανά ευκαιρία απόδρασης στη μαγευτική Άρνα!
Άρνα: ένα χωριό με ανθρώπους περήφανους, αγωνιστές. Γιαγιάδες που κουβαλούν ξύλα μέχρι τα βαθιά γεράματα και παππούδες που σε μεγάλη πλέον ηλικία σου εξιστορούν ιστορίες τους με διδάγματα ζωής. Χέρια δουλεμένα, ρυτίδες που θυμίζουν δυσκολίες που προσπεράστηκαν. Παιδιά που μαθαίνουν στην παράδοση και ονειρεύονται το μέλλον!
