Συχνά υποτιμάμε τη δύναμη των λέξεων, ειδικά όταν νιώθουμε θυμό ή πικρία. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε, ο λόγος μας μπορεί να γίνει τοξικός, δηλητηριάζοντας την ατμόσφαιρα και διώχνοντας τον σεβασμό από μια συζήτηση. Πολλές φορές, αυτό που λέμε ακούγεται πολύ πιο αρνητικό από ό,τι είχαμε στο μυαλό μας.
Το άρθρο αυτό για τις φράσεις που χρησιμοποιούν οι δυσαρεστημένοι άνθρωποι έχει στόχο να βοηθήσει να αναγνωρίσουμε αυτά τα λάθη. Αν αναγνωρίσετε τον εαυτό σας σε κάποιες από αυτές, μην ανησυχείτε: η επικοινωνία είναι τέχνη που μαθαίνεται. Ας δούμε οπότε πώς μπορούμε να το αλλάξουμε!
Η γλώσσα της «δυσαρέσκειας»: 8 φράσεις που εκπέμπουν μιζέρια και αρνητικότητα χωρίς να το συνειδητοποιείτε
- “Ας είναι”
- “Εσύ πάντα” ή “εσύ ποτέ”
- “Δεν με νοιάζει”
- “Δεν φταίω εγώ”
- “Είναι άδικο”
- “Μια χαρά είμαι”
- “Το ήξερα”
- “Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει”
“Ας είναι”
Είναι μια λέξη που χρησιμοποιούμε αυθόρμητα στις συζητήσεις, χωρίς να συνειδητοποιούμε τις αρνητικές υποδηλώσεις που μπορεί να έχει. Το «ό,τι να ‘ναι» είναι μια κοινή φράση που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι όταν είναι δυσαρεστημένοι, συγκεκριμένα όταν παραδίδονται σε μια κατάσταση. Ουσιαστικά, δηλώνει αδιαφορία ή ακόμα και συσσωρευμένη απογοήτευση.
Ωστόσο, αυτή η φαινομενικά αθώα φράση μπορεί να ακούγεται απορριπτική και πιο αρνητική από ό,τι φανταζόμαστε. Μπορεί να κάνει τους άλλους να νιώθουν ότι οι απόψεις, τα συναισθήματα ή οι ιδέες τους δεν μας ενδιαφέρουν. Κατανοώντας το , μπορούμε να γίνουμε πιο συνειδητοί στον τρόπο που απαντάμε όταν τα συναισθήματα είναι έντονα.
Αντί να χρησιμοποιούμε το «ό,τι να ‘ναι», ή παρεμφερείς, μπορούμε να επιλέξουμε να εκφράσουμε τα συναισθήματα ή τις σκέψεις μας με λίγο περισσότερη σαφήνεια, δείχνοντας σεβασμό στην προοπτική των άλλων και προάγοντας πιο υγιείς συζητήσεις.
“Εσύ πάντα” ή “εσύ ποτέ”
Οι γενικευτικές αυτές φράσεις, είναι παγίδες που κάνουν τον συνομιλητή να γίνεται αμυντικός, αντί να προάγουν την κατανόηση. Η χρήση των λέξεων «πάντα» ή «ποτέ» υπερβάλλει την κατάσταση, κάνοντάς την πιο δύσκολη στην επίλυση. Όταν λέμε «πάντα το κάνεις αυτό» ή «ποτέ δεν με ακούς», η αντίδραση του άλλου συνήθως είναι να υπερασπιστεί τον εαυτό του και να απορρίψει την κατηγορία, αντί να προσπαθήσει να κατανοήσει την ανησυχία ή το παράπονό μας.
Αυτή η υπερβολική γενίκευση όχι μόνο διαστρεβλώνει το θέμα, αλλά δημιουργεί και μια αίσθηση αδικίας, καθώς η άλλη πλευρά αισθάνεται ότι κατηγορείται για κάτι που δεν είναι αληθινό ή απόλυτο.
Αντί να χρησιμοποιούμε τέτοιες εκφράσεις που εντείνουν τη σύγκρουση, μπορούμε να εκφράσουμε τις ανησυχίες μας με πιο συγκεκριμένο και ήπιο τρόπο, λέγοντας κάτι όπως «Την τελευταία φορά που συνέβη αυτό, με έκανε να νιώσω έτσι» ή «Καμιά φορά νιώθω ότι δεν με ακούς, και αυτό με απογοητεύει». Αυτή η προσέγγιση, με τη χρήση πιο ήπιων και ακριβών φράσεων, βοηθά να αποφευχθούν οι άμυνες και προάγει μια πιο ανοιχτή και παραγωγική συζήτηση.
“Δεν με νοιάζει”
Μια φράση που διαχέει αρνητικότητα χωρίς καν να έχουμε την πρόθεση να είναι τόσο σκληρή είναι το «δεν με νοιάζει». Σύμφωνα με γλωσσικές μελέτες, ότι όταν οι άνθρωποι καταφεύγουν σε φράσεις όπως «δεν με νοιάζει», συνήθως νοιάζονται πάρα πολύ.
Παρά το γεγονός αυτό, η φράση φέρει ένα υπόβαθρο αρνητικότητας. Υπονοεί αδιαφορία ή περιφρόνηση απέναντι σε κάτι ή κάποιον.
Αντί να καταφεύγουμε στο «δεν με νοιάζει», ίσως θα θέλαμε να βρούμε καλύτερους τρόπους να εκφράσουμε ότι, ενώ έχουμε απόψεις, παραμένουμε ανοιχτοί σε άλλες δυνατότητες. Αυτή η αλλαγή μπορεί να κάνει τις συζητήσεις πιο δημιουργικές, κατανοητές και θετικές.
“Δεν φταίω εγώ”
Όταν τα πράγματα πάνε στραβά, είναι μια φυσική αντίδραση να αποφεύγουμε την ευθύνη. Η φράση «Δεν είναι δικό μου φταίξιμο» βγαίνει εύκολα από τα χείλη μας στην προσπάθειά μας να προστατεύσουμε την εικόνα μας. Ωστόσο, αυτή η φράση μπορεί να ακούγεται υπερβολικά αμυντική και ανειλικρινής, ειδικά αν αποτελεί συχνό κομμάτι του λεξιλογίου μας.
Αντί να καταφεύγουμε σε άρνηση, συχνά είναι πιο παραγωγικό να επικεντρωνόμαστε στο να αναλάβουμε την ευθύνη εκεί που χρειάζεται ή να βρούμε λύσεις για το πρόβλημα που υπάρχει. Αυτό όχι μόνο δίνει μια πιο θετική διάσταση στην κατάσταση, αλλά προάγει και τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων.
“Είναι άδικο”
Η ζωή δεν ακολουθεί πάντα το σενάριο που έχουμε γράψει, και είναι σε αυτές τις στιγμές που μπορεί να βρεθούμε να λέμε «δεν είναι δίκαιο». Είναι ένα παγκόσμιο συναίσθημα το οποίο όλοι έχουμε νιώσει, σε διάφορα σημεία της ζωής μας. Αν και είναι απολύτως ανθρώπινο να νιώθουμε έτσι, η χρήση της φράσης «δεν είναι δίκαιο» μπορεί ακούσια να μας δώσει την εικόνα ότι είμαστε θύματα ή ότι μας λείπει η ανθεκτικότητα.
Αντί να καταφεύγουμε σε αυτές τις λέξεις, μπορούμε να τις αντικαταστήσουμε με πιο ενδυναμωτικές φράσεις, καλλιεργώντας θετικότητα και ανθεκτικότητα μέσα μας, ενώ ταυτόχρονα ανασηκώνουμε το ηθικό των άλλων που συμμετέχουν στη συζήτηση. Διότι, παρά τις άδικες στροφές που η ζωή μας επιφυλάσσει, είναι η καρδιά της επιμονής που μας βοηθά να ξεπεράσουμε τα πάντα.
“Μια χαρά είμαι”
Πρόκειται για μια αμυντική φράση που ορθώνει εμπόδια στην αλληλοκατανόηση. Δεν μειώνει μόνο την αυθεντικότητα των συναισθημάτων ενός ατόμου, αλλά μπορεί και να το κάνει να φαίνεται αδιάφορο ή αναξιόπιστο στους άλλους.
Αγκαλιάζοντας τις ευαισθησίες μας και εκφράζοντας τα συναισθήματά μας με ειλικρίνεια, μπορεί να είναι εξαιρετικά απελευθερωτικό. Επίσης, προάγει περισσότερη εμπιστοσύνη και αυθεντικότητα στις σχέσεις μας.
“Το ήξερα”
Όλοι μας έχουμε πει «το ήξερα» μετά από κάτι που αναμέναμε να πάει στραβά. Ενώ μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε πιο ισχυροί ή να προσφέρει μια αίσθηση επιβεβαίωσης, συνήθως έχει αρνητικό αντίκτυπο στους γύρω μας. Η φράση «το ήξερα» μπορεί να ακούγεται σαν μια καλυμμένη μορφή του «σας το είπα». Μπορεί να φανεί υποτιμητική για τον άλλο, σαν να δηλώνουμε ότι η εμπειρία ή το λάθος του ήταν κάτι που περιμέναμε εξ αρχής.
Αντί να εστιάζουμε στο ποιος είχε δίκιο ή άδικο, δείχνοντας ενσυναίσθηση και κατανόηση μπορούμε να οδηγήσουμε τη συζήτηση σε μια πιο παραγωγική αναζήτηση λύσεων.
“Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει”
Η φράση αυτή μπορεί να ακούγεται σαν μότο για την αποδοχή της αβεβαιότητας, αλλά συχνά σκιαγραφεί την εικόνα μιας παθητικότητας, ή ακόμα χειρότερα, ηττοπάθειας. Δημιουργεί την εντύπωση ότι αποσυνδεόμαστε από το ζήτημα και παραδεχόμαστε την ήττα, αντί να το αντιμετωπίζουμε ενεργά.
Αυτό που είναι σημαντικό να θυμόμαστε είναι η αξία της ενεργούς συμμετοχής στα αποτελέσματα της ζωής, αντί να παραδινόμαστε στη μοίρα. Φράσεις όπως η παραπάνω, μπορεί να δώσει την αίσθηση ότι δεν έχουμε τον έλεγχο στη ζωή μας.
Επιβεβαιώνοντας την ικανότητά μας να προκαλούμε αλλαγές, όχι μόνο παίρνουμε ενεργό ρόλο, αλλά παράλληλα ενθαρρύνουμε τον εαυτό μας να προχωρήσει με θετικά βήματα, επιβεβαιώνοντας τη συμμετοχή μας στο να διαμορφώσουμε το πεπρωμένο μας.
Tips: Η δύναμη των λέξεων έχει σημασία
Ο λόγος μας αποτελεί έναν καθρέφτη του τρόπου σκέψης μας, των συναισθημάτων μας και, κυρίως, της προσωπικότητάς μας. Οι φράσεις που χρησιμοποιούμε όταν είμαστε δυσαρεστημένοι έχουν τη δύναμη να αφήσουν ανεξίτηλες εντυπώσεις στους άλλους, οι οποίες συχνά είναι ασυνείδητα αρνητικές.
Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η λεκτική μας επικοινωνία ξεπερνά τις απλές λέξεις. Περιλαμβάνει ψυχολογία, κοινωνική συμπεριφορά, ενώ κάποιες φορές αντανακλά ακόμα και τις εμπειρίες του παρελθόντος ή την ανατροφή μας.
Όπως εύστοχα είπε ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σω: «Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην επικοινωνία είναι η ψευδαίσθηση ότι αυτή έχει επιτευχθεί». Οι φράσεις που εκστομίζουμε σε στιγμές εκνευρισμού ή πίεσης μπορεί να τροφοδοτήσουν αυτή την ψευδαίσθηση, εμποδίζοντας την ουσιαστική επαφή.
Όταν μετατοπίζουμε την προσοχή μας στη χρήση λέξεων που προάγουν τη θετικότητα και την ειλικρίνεια, δεν βελτιώνουμε μόνο τις σχέσεις μας, αλλά μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε καλύτερα τα συναισθήματά μας και τις αντιδράσεις μας στα σκαμπανεβάσματα της ζωής.
Να θυμάστε: η πραγματική δύναμη της γλώσσας βρίσκεται στην ικανότητά της να χτίζει γέφυρες και όχι να τις γκρεμίζει.
