Το μυστικό κάτω από την άσφαλτο: Στα ίχνη των λειψάνων του βασιλιά Αλφρέδου – Ίσως βρίσκονται κάτω από… πάρκινγκ

Η ιστορία κρύβει μερικά από τα μεγαλύτερα μυστικά της στα πιο αναπάντεχα μέρη, εκεί όπου η σύγχρονη καθημερινότητα συναντά το μακρινό παρελθόν.

Μια νέα ιστορική έρευνα έρχεται να αναστατώσει τη Μεγάλη Βρετανία, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η τελευταία κατοικία ενός από τους πιο εμβληματικούς ηγεμόνες της βρίσκεται σε ένα σημείο που κανείς δεν θα φανταζόταν.

Όπως όλα δείχνουν, η λύση σε ένα μυστήριο αιώνων ίσως βρίσκεται θαμμένη κάτω από τους τροχούς των σημερινών αυτοκινήτων. Τα χαμένα εδώ και αιώνες λείψανα του θρυλικού βασιλιά Αλφρέδου του Μέγα θα μπορούσαν να είναι κρυμμένα κάτω από έναν χώρο στάθμευσης (πάρκινγκ).

Ο συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής Γκράχαμ Φίλιπς (Graham Phillips) ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε την τελευταία κατοικία του Άγγλου βασιλιά, έπειτα από μια αναζήτηση που διήρκεσε 13 χρόνια.

Στο Αββαείο του Γουίντσεστερ η λύση του μυστηρίου

Η ανακάλυψη του βασιλιά που νίκησε τους Βίκινγκς έρχεται λίγο πριν από την αναμέτρηση της Αγγλίας με τη Νορβηγία το Σάββατο, κάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει καλό οιωνό για τα «λιοντάρια».

Μετά από αιώνες μυστηρίου, οι ιστορικοί ερευνητές πιστεύουν ότι ο Βασιλιάς Αλφρέδος είναι θαμμένος κάτω από το πάρκινγκ του μνημείου του Αββαείου Χάιντ (Hyde Abbey) στο Γουίντσεστερ του Χάμσαϊρ.

Ο Γκράχαμ πιστεύει ότι τα λείψανα βρίσκονται μόλις 18 μέτρα μακριά από το σημείο όπου είχε ταφεί αρχικά ο Αλφρέδος.  Ο ίδιος δήλωσε: «Παραδόξως, όπως συνέβη και με τον Ριχάρδο Γ’, τα οστά βρίσκονται κάτω από ένα πάρκινγκ».

Ο θρυλικός βασιλιάς πέθανε το 899, μετά από μια βασιλεία σχεδόν 30 ετών, και τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Γουίντσεστερ.

Η ανατροπή του 2013: Όταν η επιστήμη διέψευσε τον μύθο

Το 1110, τα οστά του Άγγλου βασιλιά μεταφέρθηκαν στο Αββαείο Χάιντ (Hyde Abbey) του Γουίντσεστερ, όπου ενταφιάστηκαν μπροστά από την Αγία Τράπεζα, ανάμεσα στα λείψανα της συζύγου και του γιου του.

Το Αββαείο καταστράφηκε και μετατράπηκε σε ερείπια αφού ο Ερρίκος Η’ έκλεισε τα μοναστήρια το 1539.  Το 1866, κατά τη διάρκεια της κατασκευής ενός πτωχοκομείου, ένας λάτρης της ιστορίας ονόματι Τζον Μέλορ (John Mellor) βρήκε οστά που πίστεψε ότι ανήκαν στον Αλφρέδο και τα έθαψε εκ νέου στην Εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου.

Ωστόσο, όταν οι αρχαιολόγοι εξέτασαν τα οστά το 2013, διαπίστωσαν ότι χρονολογούνταν περίπου 200 χρόνια πριν από τον θάνατο του Αλφρέδου. Ο Γκράχαμ δήλωσε: «Όποιου κι αν ήταν αυτά τα οστά, σίγουρα δεν ήταν του Αλφρέδου. Έτσι, αποφάσισα να ανακαλύψω τι απέγιναν. Η αναζήτηση αυτή μου πήρε 13 χρόνια».

Πιστεύοντας ότι τα λείψανα του Αλφρέδου χάθηκαν κατά τη διάρκεια της ανέγερσης του πτωχοκομείου, το δημοτικό συμβούλιο του Γουίντσεστερ μετέτρεψε την τοποθεσία του Αββαείου Χάιντ σε κήπο, ο οποίος σηματοδοτήθηκε με πλάκες στα σημεία όπου βρίσκονταν κάποτε οι τάφοι του Αλφρέδου, της συζύγου και του γιου του.

Ωστόσο, ο Γκράχαμ πιστεύει ότι έχει βρει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι τα οστά και των τριών τους μετακινήθηκαν δεκαετίες πριν από την ανέγερση του βικτοριανού πτωχοκομείου.  Ο ίδιος δήλωσε: «Ανακάλυψα ότι το 1788 χτίστηκε μια φυλακή δίπλα στην περιοχή, και ο χώρος όπου βρίσκονταν οι τάφοι μετατράπηκε σε κήπο για την κατοικία του διευθυντή των φυλακών.  Είμαι πεπεισμένος ότι τα αρχικά οστά μετακινήθηκαν εκείνη την περίοδο».

Στα τέλη της δεκαετίας του 1700, ο ιστορικός Χένρι Χάουαρντ (Henry Howard) επισκέφθηκε τον διευθυντή για να δει τα σχέδια των ερειπίων του Αββαείου πριν από την οικοδόμηση της φυλακής.

Ήταν κατά τη διάρκεια της αναζήτησης του Γκράχαμ στα αρχεία του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ (Cambridge University) για ένα αντίγραφο του σχεδίου, όταν έκανε μια «εκπληκτική ανακάλυψη».

Ο Γκράχαμ πρόσθεσε:  «Ο Χάουαρντ είχε γράψει ένα άρθρο για το Αββαείο Χάιντ, το οποίο δημοσιεύθηκε στον 13ο τόμο του Archaeologia, του περιοδικού της Εταιρείας Αρχαιοφίλων του Λονδίνου (London Society of Antiquaries), το 1800».

«Σε αυτό, αναφέρεται σε φυλακισμένους που είχαν προσληφθεί για τη διαμόρφωση του νέου κήπου του διευθυντή, οι οποίοι έφεραν στο φως οστά που επανενταφιάστηκαν εκεί κοντά, ενώ περιλαμβάνεται ακόμη και ένας χάρτης».

Η ακριβής τοποθεσία θα αποκαλυφθεί για πρώτη φορά σε ένα νέο επεισόδιο της βρετανικής τηλεοπτικής σειράς «Weird Britain» στο κανάλι Blaze TV.

Ποιος ήταν ο Βασιλιάς Αλφρέδος ο Μέγας;

Ο Βασιλιάς Αλφρέδος είναι μία από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες της βρετανικής ιστορίας, του οποίου οι επιτυχίες στη μάχη τον κατέστησαν τον μοναδικό Άγγλο μονάρχη που έλαβε την προσωνυμία «ο Μέγας».

Γεννήθηκε το 849 στο χωριό Γουόντατζ (Wantage) του Όξφορντσάιρ, ως γιος του Βασιλιά Εθελγουλφ (Aethelwulf) του Ουέσεξ.  Οι τρεις μεγαλύτεροι αδελφοί του κυβέρνησαν όλοι το Ουέσεξ πριν από αυτόν, με τον Αλφρέδο να ανεβαίνει στον θρόνο το 871, μετά τον θάνατο του Βασιλιά Εθελρεντ (Aethelred).

Πριν γίνει βασιλιάς, ο Αλφρέδος πέρασε αρκετά χρόνια πολεμώντας τους Βίκινγκς, οι οποίοι προκαλούσαν τεράστιες καταστροφές στην Αγγλία, και πέτυχε αρκετές αποφασιστικές νίκες.

Η αντίσταση και η μεγάλη ανατροπή

Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του χαρακτηρίστηκαν από συνεχείς συγκρούσεις με τα στρατεύματα των Νορβηγών, καθώς το ένα μετά το άλλο τα υπόλοιπα μεγάλα αγγλικά βασίλεια της Νορθουμβρίας, της Ανατολικής Αγγλίας και της Μερκίας έπεφταν στα χέρια των εισβολέων. Μέχρι το 878, το Ουέσεξ ήταν το μοναδικό βασίλειο που εξακολουθούσε να προβάλλει αντίσταση στον «Μεγάλο Στρατό των Ειδωλολατρών».

Καθώς οι Δανοί λεηλατούσαν το βασίλειό του, ο Αλφρέδος κατέφυγε στους βάλτους με τους εναπομείναντες στρατιώτες του, όπου διεξήγαγαν ανταρτοπόλεμο εναντίον των εισβολέων. Αφού συγκέντρωσε τις δυνάμεις του στην «Πέτρα του Εγβέρτου» (Egbert’s Stone), ο Αλφρέδος πέτυχε μια ένδοξη νίκη εναντίον των Βίκινγκς στη Μάχη του Έντινγκτον (Battle of Edington), σηματοδοτώντας ένα σημείο καμπής στη βασιλεία του.

Αυτό σήμαινε ότι μπορούσε να διαπραγματευτεί μια συνθήκη με τους Δανούς, η οποία οδήγησε σε μια περίοδο σχετικής ειρήνης (αν και εξακολουθούσαν να σημειώνονται τακτικές αψιμαχίες) και στην ευκαιρία να ανοικοδομήσει το Ουέσεξ.

Μέσω της έξυπνης διπλωματίας, ο Αλφρέδος επέκτεινε τα εδάφη του βασιλείου του, εγκαθιστώντας ισχυρή άμυνα και έναν αναμορφωμένο στρατό, γεγονός που οδήγησε σε αποτυχία μια άλλη μεγάλης κλίμακας εισβολή των Βίκινγκς τη δεκαετία του 890.

Πέρα από αυτές τις επιτυχίες, στον Αλφρέδο αποδίδεται η δημιουργία του πρώτου αγγλικού ναυτικού, η προώθηση της εκπαίδευσης και η καθιέρωση ενός επαναστατικού συστήματος έννομης τάξης. Πέθανε το 899 μετά από μια βασιλεία σχεδόν 30 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα βασίλειο που βρισκόταν στον δρόμο για να γίνει η Αγγλία που γνωρίζουμε σήμερα.

Ο θρύλος με τις καμένες πίτες

Ο θρύλος λέει ότι όταν κατέφυγε με τον αποδεκατισμένο στρατό του στους βάλτους του Σόμερσετ το 878, ο Αλφρέδος βρήκε καταφύγιο στο σπίτι μιας χωρικής γυναίκας. Μη γνωρίζοντας ποιος ήταν, η γυναίκα τον άφησε να προσέχει μια παρτίδα από πίτες που έψηνε στη φωτιά.

Ωστόσο, ο Αλφρέδος ήταν τόσο απορροφημένος από το πώς θα νικήσει τον τεράστιο στρατό των Δανών, που άφησε τις πίτες να καούν και δέχτηκε την επίπληξη της οικοδέσποινας. Η ιστορία αυτή έχει ως στόχο να δείξει πόσο χαμηλά είχε πέσει ο ταπεινός βασιλιάς και πόσο δεινή ήταν η κατάσταση των Σαξόνων, σε πλήρη αντίθεση με τη δόξα που ακολούθησε.

Δυστυχώς, δεν υπάρχουν στοιχεία ότι το περιστατικό συνέβη ποτέ – ο μύθος αυτός εμφανίστηκε τον 12ο αιώνα, πολύ μετά τον θάνατο του Αλφρέδου.