Είθε...

Πρώτη καταχώρηση: 03/01/2017 - 08:00

Τελευταία δημοσίευση: 03/01/2017 17:00Ο Στάθης στον eniko

Είθε...

Το 2017, εντός και επί τα αυτά. Πλην όμως, στο πρώτο σημείωμα της στήλης στην αρχή του νέου έτους, δεν θα αφήσουμε να κάνει ποδαρικό η «Σιδερένια Φτέρνα» του χερ Βόλφανγκ Σόιμπλε, ούτε οι κωλοτούμπες του Τσίπρα. Θα καταφύγουμε 

στα χωράφια της τέχνης - εκείνα στα οποία ο λαός καλλιεργούσε την αμβροσία και το νέκταρ, που έδιναν στην ψυχή του ισόθεη αρχοντιά και φτερούγες αθανασίας. Αφορμή για αυτές τις σκέψεις μού έδωσε η παράσταση, η συναυλία-παράσταση του μεγάλου μας Μανώλη Μητσιά στην Αίθουσα του «Παρνασσού» πάνω στη μεγάλη ποίηση του Νίκου Γκάτσου. Με την κυρία Καρυοφυλλιά Καραμπέτη όχι μόνον να διαβάζει ποιήματα του Γκάτσου, όπως και κείμενα για τον Γκάτσο (του Οδυσσέα Ελύτη, του Μάνου Χατζιδάκι του κ. Μάνου Ελευθερίου - ενδεικτικώς), αλλά προσέτι να ερμηνεύει και πολλά τραγούδια που πλήθος μελωδών συνέθεσε με μάννα τα νάματα του ποιητή (πληροφορίες στα τηλέφωνα: 210 3221917 και 6944 303274). 

Εν πρώτοις, η αίθουσα του «Παρνασσού» - απόηχος εκείνης της εποχής, κατά την οποία η αστική τάξη σ’ αυτόν τον τόπο είχε ακόμα φιλοδοξίες σημαντικότερες από εκείνες των κολαούζων της ξενοκρατίας. Επί σκηνής, ένα πιάνο (με τον εκπληκτικό Αχιλλέα Γουάστορ) και ένα μπουζούκι (με τον βιρτουόζο πλέον Ηρακλή Ζάκα) είναι αρκετά για να συνοδεύσουν τη φωνή του Μανώλη στη συνομιλία της, μέσω της ποίησης του Γκάτσου, με τους Ελληνες, το ριζικό τους, τις ελπίδες και τη διαδρομή τους, τα πάθη τους και την πίκρα τους. Μεγάλη ποίηση, σαν κεράκι που ανάβει το φιτίλι μιας βόμβας, σαν ξωκλήσι ταιριαστό στο μέτρο των τοπίων που δημιούργησαν την Αγια-Σοφιά. 

Ο Γκάτσος έβλεπε τι γινόταν και είχε δει τι έρχεται. Μίλησε με παράπονο για τον ξεπεσμό μας και με πικρές κουβέντες για τους εξουσιάζοντες. Ελπίδα έπαιρνε μόνον από τα όνειρα, τα παραμύθια της γιαγιάς και το ανεκπλήρωτο δίκιο των αιώνων. Η ποίηση του Γκάτσου έτρωγε λάδι με τον Προμηθέα κι έπινε κρασάκι με τον Χριστό. Εβρισκε λέξεις να γράφει απ’ τον αγώνα του δάσκαλου, το έπος του αντάρτη και την ευχή του παπά. «Γιος της Αννας της Κομνηνής», ο Μητσιάς για μιαν ακόμη φορά τραγούδησε το έργο εκείνο του ποιητή που πήρε αγκαλιά η μουσική, με τον σεβασμό, την τρυφερότητα, το σθένος και τη γλυκύτητα που μετουσιώνουν τους λόγιους γρίφους σε λαϊκή προίκα. Που ενσωματώνουν στη λαϊκή παράδοση μεγάλες προσδοκίες, δύσκολες αλήθειες, ίχνη από τη διαδρομή της σοφίας. Η τέχνη ουδέποτε συγκινεί για πλάκα κι όταν δεν συγκινεί, δεν είναι τέχνη.

Αυτή η τέχνη, που δεν είναι αυτοαναφορική («η τέχνη για την τέχνη»), αυτή η τέχνη που δεν είναι ιερόσυλη (ήγουν προκλητική για να γίνει «ενδιαφέρουσα»), είναι μια «Καρχηδών που πρέπει να καταστραφεί». Ποτέ

κανένα πεινασμένο παιδί δεν πρέπει, μέσω της τέχνης αυτής, να δει τον Σόιμπλε «δεμένον με σχοινιά στην Κοκκινιά, να του πατάνε κάτω το κεφάλι σαν οχιά». Και εν πολλοίς, ο στόχος να πυρποληθεί αυτή η Καρχηδών έχει επιτευχθεί. Επί πολλά χρόνια τώρα οι Ελληνες είναι σε αποδρομή απ’ τον πολιτισμό τους. Δεν φταίει μόνον η εξουσία -αυτή τη δουλειά της κάνει-, φταίει και ο λαός που κατά όλο και μεγαλύτερο μέρος τα τελευταία χρόνια, σκύλεψε. Βαριά κουβέντα. Ομως,

όσον σκυλεύθηκε ο λαός, άλλο τόσο σκύλεψε και ο ίδιος - πλην Λακεδαιμονίων, αλλά οι Λακεδαιμόνιοι δεν είναι πλέον αρκετοί, ίσως να μην είναι πλέον και αρκετά ικανοί. Θα μου πείτε -και θα έχετε δίκιο- ότι πάντα όσοι έκαναν τη διαφορά ήταν μειοψηφίες. Σύμφωνοι, αλλά ο παράγων χρόνος λειτουργεί πλέον εις βάρος όσων κάνουν τη διαφορά. Τα τελευταία πολλά χρόνια η τέχνη στην Ελλάδα επιδοτείται και αναλόγως χειραγωγείται. Το υπουργείο Πολιτισμού μοιράζει χορηγήσεις και εύνοιες. Ο ιδιωτικός τομέας με αλαζονεία χιλίων πιθήκων ζηλώνει τον ρόλο Μαικήνα της ελεεινής μορφής. Ταυτοχρόνως στα ΑΕΙ αυτοί που έχουν πάρει στα χέρια τους την Ιστορία (και τη σφάζουν), ασκούν ιδεολογική τρομοκρατία εναντίον όσων φοιτητών δεν τους παραδίδονται για γενίτσαροι. Στον Τύπο, όποιος δεν έχει δώσει γην και ύδωρ στους εθνοαποδομητές ή τους «αριστερούς» εξωμότες, λοιδορείται, εξουθενώνεται, εξορίζεται. Χαφιέδες που φακελώνουν τους πάντες, «βαστάνε τα γιοφύρια» και «κρατάνε τα κλειδιά» ως άλλοι σιδεράδες των καρφιών και σταυρωτήδες.

Υπάρχουν φωνές; Δεν ακούγονται, τόσον ώστε να αποτελούν κίνδυνο για τους βάρβαρους. Υπάρχουν εκείνοι οι πολίτες που ψάχνουν τέτοιες φωνές; υπάρχουν, αλλά ακόμα δεν κάνουν τη διαφορά. Υπάρχουν νέα παιδιά, καλλιτέχνες, επιστήμονες κι εργάτες που θέλουν να δημιουργήσουν; εξορίζονται. Στην Ελλάδα ανθούν τα φρουτάκια και οι δημαγωγοί. Οι ρουφιάνοι και οι λογοκριτές. Η Ελλάδα, σκλάβα πια, πρέπει να ξεχάσει τον Γκάτσο, τον Ελύτη, τον Βελουχιώτη, τον Καραϊσκάκη, τον Διγενή Ακρίτα, τον «Επιτάφιο», τον Ομηρο - η Ελλάδα, για να ’ναι του κλώτσου και του μπάτσου, πρέπει να ’ναι του Τσολάκογλου και του Σημίτη, του Γιωργάκη και του Τσίπρα ή του Κούλη.

Με την τηλεόραση να αποβλακώνει όλο και πιο πολύ (κι όσον γίνεται ακόμα πιο φθηνή), υπό τη δικτατορία «της δημοκρατίας του διαδικτύου», με τις εφημερίδες να συναγωνίζονται την τηλεόραση ως προς το φθηνό κατά το κόστος του προϊόν, οι ελπίδες του λαϊκού πολιτισμού είναι μετρημένες. Θα ήθελα να κάνω λάθος, αλλά το γεγονός ότι σήμερα στις τέχνες, εκτός από τους απερχόμενους μεγάλους, η χώρα διαθέτει κυρίως κυνικούς, μισάνθρωπους και αλαζόνες, είναι η απόδειξη του αντίθετου.

Ισως η τέχνη που φωτίζει τα δικαιώματα του ανθρώπου για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη να υπάρχει εν σπέρματι, ή να εκκολάπτεται κάπου αλλού, αλλά αν δεν φθάσει να γίνει λαϊκή υπόθεση, θα είναι απλώς μια παραμυθία για μύστες ή αναχωρητές. Μια αριστοκρατική Αρκαδία.

Οταν θα αρχίσουν, για παράδειγμα, να γράφονται τραγούδια κατά των κατασχέσεων, ίσως θα έχει αρχίσει πάλι κάτι να κινείται. Οταν ο λαός θα μάθει να ξεχωρίζει εκείνους τους καλλιτέχνες που ενδιαφέρονται από εκείνους που επιδοτούνται, τότε ίσως η ελπίδα να έχει μια πιθανότητα. Ξέρω ότι ζητώ πολλά. Οτι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει ποτέ. Ναι, αλλά αν κατ’ ελάχιστον γίνει, τότε θα υπάρχει οδός...

Αν βρίσκεσαι στο δρόμο ή δεν έχεις συνεχή πρόσβαση στο διαδίκτυο, αποθήκευσε τους τηλεφωνικούς αριθμούς του enikos.gr και στείλε μας τη φωτογραφία, το βίντεο ή το μήνυμά σου για να καταγγείλλεις, να πεις την άποψή σου ή και για να δείξεις αυτό που θέλεις.

Tηλ. 6944 05 05 05 και 6944 06 06 06

Άλλοι τρόποι επικοινωνίας με το enikos.gr:

 

e-mail: info@enikos.gr

Tηλ: 210 87 88 006-007-008

Fax: 210 87 88 200

Γράψε κι εσύ το δικό σου σχόλιο:

όνομα
e-mail
σχόλιο
 
 
*

To όνομα είναι υποχρεωτικό πεδίο. Το e-mail δεν θα εμφανίζεται.
To σχόλιο σας θα εμφανιστεί στο site με μια μικρή καθυστέρηση.
Η δημοσίευση του σχολίου σας θα ολοκληρωθεί μόλις επιβεβαιώσετε ότι εσείς είστε ο σχολιαστής, μέσα από το email σας.

Σχόλια (8)
  • Απάντηση στο ΣπύροΤρίτη 17 Ιανουαρίου 2017, 21:08
    Φίλε Σπύρο,
    κάνεις κάποιο λάθος : μπερδεύεις τον εθνικισμό με τον πατριωτισμό.
    Πατριωτισμός είναι να υπερασπίζεσαι τη χώρα σου όταν δέχεται επίθεση από άλλες χώρες που θέλουν να την υποδουλώσουν και τότε αντικειμενικά επειδή βλάπτονται όχι μόνο τα συμφέροντα μιας τάξης, π.χ., της εργατικής ή της αγροτικής, αλλά και τα συμφέροντα της εθνικής αστικής τάξης δημιουργείται η δυνατότητα της συνεργασίας περισσοτέρων τάξεων και ο αγώνας χαρακτηρίζεται ως εθνικοαπελευθερωτικός ή πατριωτικός. Αυτή ήταν η περίπτωση της Εθνικής Αντίστασης 1940-1944 και της Αντίστασης της ΕΣΣΔ ενάντια στη γερμανική εισβολή.
    Εθνικισμός είναι η υποστήριξη της χώρας σου είτε έχει δίκιο είτε έχει άδικο. Είτε αμύνεται ενάντια στην υποδούλωση, είτε επιτίθεται για να υποδουλώσει άλλες χώρες – σ’ αυτή την τελευταία μορφή, ο εθνικισμός αποκαλείται σοβινισμός. Από ταξική άποψη, ο εθνικισμός υπερασπίζεται τα συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας του, οπότε μόνο στην περίπτωση μιας μικρής χώρας που δέχεται επίθεση από μια μεγάλη ιμπεριαλιστική χώρα, που θέλει να την υποδουλώσει τα συμφέροντα αυτά συμπίπτουν με τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων και η αριστερά μπορεί να φερθεί πατριωτικά κάνοντας κοινό μέτωπο με την αστική τάξη. Αν, όμως, πρόκειται για δύο μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες που συγκρούονται για το ποια θα εκμεταλλευτεί άλλους λαούς, τότε η Αριστερά δεν μπορεί να φερθεί «πατριωτικά», γιατί αυτό θα σήμαινε υποστήριξη της αστικής τάξης της χώρας του σε ιμπεριαλιστική σύγκρουση με την άλλη χώρα. Αυτή ήταν η περίπτωση του 1ου Π.Π. και γι’ αυτό ο Λένιν έριξε το σύνθημα «μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο», θεωρώντας ότι ο «πατριωτισμός» ήταν προδοσία των συμφερόντων του προλεταριάτου.
    Το άρθρο του Στάθη είναι εθνικιστικό, που με διάφορα κολπάκια προσπαθεί να το εμφανίσει ως πατριωτικό.
    1) Παρουσιάζει το Σόιμπλε σαν κατακτητή («Σιδερένια Φτέρνα») και θέλει να τον δει «δεμένο με σχοινιά στην Κοκκινιά να του πατάνε το κεφάλι σαν οχιά». Αυτό είναι μια πλήρης διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα το πατριωτικό. Η ελληνική αστική τάξη, αφού έφαγε τον περίδρομο επί 30 χρόνια, με τον αχαλίνωτο εξωτερικό (και εσωτερικό) δανεισμό, έφτασε στη χρεοκοπία και τότε στράφηκε στους «κουτόφραγκους» και εκλιπαρούσε να τη σώσουν, να τη δανείσουν με επιτόκιο τέσσερις+ φορές μικρότερο από ότι έβρισκε στις αγορές (4% αντί για 17%). Κι οι «κουτόφραγκοι» το δέχτηκαν, όχι από καλοσύνη τους, αλλά, για να μη διαλυθεί η ζώνη του ευρό και γενικότερα η ΕΕ.Η ελληνική «αριστερά» της συμφοράς αντί να ζητάει να ξεράσουν όσα έφαγαν – αυτοί που τα έφαγαν - για να πληρωθεί το χρέος, τα βάζει με την ΕΕ και το ΔΝΤ. Γιατί, όμως; Ποιος έχει άμεσο συμφέρον να διαλυθεί η ΕΕ; Ο αμερικάνικος και ο ρώσικος ιμπεριαλισμός (κυρίως ο δεύτερος).
    Το ίδιο μίσος και την ίδια φρασεολογία με την «αριστερά» έχει και η Χρυσή Αυγή. Γι’ αυτούς είναι λογικό, μια και διέπονται από ξεκάθαρη ρωσοδουλεία (τα ίδια και το ΛΑΟΣ). Η «αριστερά», όμως, (στην οποία υποτίθεται ότι ανήκει και ο Στάθης);
  • ΣπύροςΣάββατο 7 Ιανουαρίου 2017, 10:56
    @Βλαδίμηρος. Δεν χρειάζεται να προσπαθείς τόσο πολύ να μας δείξεις πόσο μ... είσαι. Το καταλάβαμε αμέσως όταν έγραψες πως ο Στάθης -και υποθέτω και όποιος άλλος σε αυτή τη χώρα δηλώνει πατριώτης (ακόμη κι αν ψηφίζει ΚΚΕ)- είναι χρυσαυγίτης! Ότι είσαι τρολλ του #ΣΥΡΙΖΑ, επίσης το καταλάβαμε. Αλλά, όπως κι ο μεγάλος Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς ζήτησε τη βοήθεια των Ρώσων σοβιετικών πολιτών για να σώσουν τη μάνα Ρωσία (κι όχι τον μπολσεβικισμό) κατά τον Β'ΠΠ, έτσι κι εδώ κάποια στιγμή, θα έρθει η ώρα που ο αντίστοιχος πολιτικός θα θυμηθεί το έθνος και τους Έλληνες και τότε θα σας πάρει και θας σας σηκώσει όλους έσάς τους υπάλληλους του Σόρος και των μηχανισμών της Νέας Τάξης.
  • ΒλαδίμηροςΠαρασκευή 6 Ιανουαρίου 2017, 13:12
    Κριτική του άρθρου (Α')
    Πριν να καταπιαστούμε με το άρθρο, ας πούμε δυο κουβέντες ακόμα για τον «μεγάλο» Νίκο Γκάτσο.
    Όπως έγραψα στο προηγούμενο σχόλιο, είχε γράψει όλο κι όλο ένα ποίημα, την «Αμοργό».
    Έγραψε, όμως , στίχους πολλών τραγουδιών σε ελαφρώς σουρεαλιστικό στιλ, χωρίς να πολυδίνει σημασία αν έβγαινε και πολύ νόημα
    Εκεί που αυτό φαίνεται ολοκάθαρα είναι μια συλλογή τραγουδιών – μελοποιημένα από το Μάνο Χατζιδάκι – με το χαρακτηριστικό τίτλο «Τα παράλογα». Και κάτι αστείο – από το ίδιο τραγούδι :
    Φύτεψα στην πόρτα σου χορτάρι
    Να `χεις ίσκιο και δροσιά
    (αλήθεια, σε μαμούνι απευθύνεται, που θα έβρισκε «ίσκιο και δροσιά» κάτω από το χορτάρι;)
    Και πιο κάτω :
    Σ’ έβγαλα στου Ήλιου τ’ανηφόρι
    στα σοκάκια τα πλατιά
    (φανταστείτε σοκάκι με καμιά 20αριά μέτρα πλάτος!)
    Από «Τα παράλογα» το μόνο τραγούδι που βγάζει καθαρό νόημα είναι ένας αντιδραστικός θρήνος για τις καταστροφές που φέρνει η βιομηχανική ανάπτυξη – μόνιμο μοτίβο των απανταχού αναρχικών («άγρια εξέγερση ενάντια στη βιομηχανική εξημέρωση», «καταστροφή του βιομηχανικού πολιτισμού») – με τίτλο «Ο εφιάλτης της Περσεφόνης».
    Ας δούμε τώρα και το άρθρο.
    Πρώτα-πρώτα, μιλάει για το φοβερό δυνάστη μας («Σιδερένια φτέρνα») τον κ. Σόιμπλε, που, όπως αναφέρει ο κ. Στάθης παρακάτω θα έπρεπε να τον δουν τα «πεινασμένα παιδιά» «δεμένον με σχοινιά στην Κοκκινιά, να του πατάνε κάτω το κεφάλι σαν οχιά»!!!
    Και γιατί, παρακαλώ; Επειδή, μάλλον, ανάγκασε τις διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, με το πιστόλι στον κρόταφο, επί 30 συναπτά έτη να δανείζονται από τις αγορές για να πραγματοποιηθεί το «πάρτι του αιώνα». Τώρα, αν αυτά τα δανεικά δεν τα έδινε ο Σόιμπλε, ούτε καμιά άλλη ευρωπαϊκή κυβέρνηση, που μας δάνεισαν με 4% όταν οι αγορές είχαν φτάσει το επιτόκιο στο 17% κι αν παρακαλέσαμε γονυπετείς τα κράτη της ΕΕ να μας σώσουν από τη χρεοκοπία, όλα αυτά δεν έχουν καμιά σημασία για τον αρθρογράφο. Το παν είναι να συκοφαντηθεί η ΕΕ (γιατί, άραγε;) και κυρίως να μισηθεί η Γερμανία, που είναι η «ατμομηχανή» της.
    Το άρθρο είναι γραμμένο σε βάση καθαρά εθνικιστική (και εθνικοενωτική - «εθνική ομοψυχία») . Είναι γρα;μμένο για «τους Ελληνες, το ριζικό τους, τις ελπίδες και τη διαδρομή τους, τα πάθη τους και την πίκρα τους». Όλα αυτά, κατά το άρθρο, βρίσκονται στην ποίηση του Γκάτσου και γι’ αυτό η ποίηση αυτή αναγορεύεται σε «μεγάλη». Είναι αλήθεια πως όλα αυτά κάθε άλλο παρά καθαρά και συγκεκριμένα αναδεικνύονται στην «Αμοργό», όπου υπάρχει μόνο ένας διάχυτος, αν και δύσκολα ανιχνεύσιμος εθνικισμός, θολός και ακαθόριστος – και πότε, άλλωστε, ο εθνικισμός δεν είναι θολός και ακαθόριστος; Αλλά, ας μην περιμένουμε και πιο πολλά από ένα σουρεαλιστικό ποίημα.
    Αυτή, λοιπόν, είναι, κατά το άρθρο, μια «Μεγάλη ποίηση, σαν κεράκι που ανάβει το φιτίλι μιας βόμβας, σαν ξωκλήσι ταιριαστό στο μέτρο των τοπίων που δημιούργησαν την Αγια-Σοφιά». Εδώ έχουμε το συνδυασμό του ελληνικού εθνικισμού με την Ορθοδοξία και τον αναρχισμό : η Αγια-Σοφιά συνυφαίνεται με τη μολότοφ.
    «Ο Γκάτσος (σαν άλλος Παΐσιος)έβλεπε τι γινόταν και είχε δει τι έρχεται. Μίλησε με παράπονο για τον ξεπεσμό μας και με πικρές κουβέντες για τους εξουσιάζοντες». Και πού έβρισκε την ελπίδα; Εκεί που τη βρίσκουν όλοι οι εθνικιστές αντιδραστικοί : στην παράδοση («στα παραμύθια της γιαγιάς» - όχι, βέβαια, στη Χιονάτη και στον Κοντορεβυθούλη, αλλά, στο «Μαρμαρωμένο βασιλιά» και στο «πάλε με χρόνια και καιρούς, πάλε δικά μας θα’ναι»). Και ποιο είναι, άραγε, το «ανεκπλήρωτο δίκιο των αιώνων»; Ίσως το δίκιο να κυριαρχήσουν οι «Έλληνες» πάνω στους άλλους (βάρβαρους) λαούς, εφόσον «πας μη Έλλην, βάρβαρος».
    Πέμε παρακάτω.
    «Η ποίηση του Γκάτσου έτρωγε λάδι με τον Προμηθέα κι έπινε κρασάκι με τον Χριστό. Εβρισκε λέξεις να γράφει απ’ τον αγώνα του δάσκαλου, το έπος του αντάρτη και την ευχή του παπά».
    Μια προσπάθεια του αρθρογράφου να συνδυάσει το φως, που έφερε ο Προμηθέας στους ανθρώπους και διέδιδαν οι δάσκαλοι και οι αντάρτες, με το θρησκευτικό σκοταδισμό – για να εξωραΐσει, φυσικά, το δεύτερο.
  • ΒλαδίμηροςΠαρασκευή 6 Ιανουαρίου 2017, 13:03
    Κριτική του άρθρου (Β΄)
    Πολύ σωστά μιλάει το άρθρο για «λόγιους γρίφους», μια και η ποίηση του Γκάτσου ήταν σουρεαλιστική. Κατά το άρθρο αυτή την ποίηση, την τόσο ανατρεπτική (!!!) η «εξουσία» (ο αναρχισμός ζει και βασιλεύει) γυρεύει να την εξαφανίσει, γιατί είναι μια «Καρχηδόνα» που την απειλεί!
    Όχι, αγαπητέ Στάθη, η «εξουσία» (μαρξιστικά : η αστική τάξη) ποτέ δεν πρόκειται να απειληθεί από τους εθνικιστές, τους αντιδραστικούς και τους προγονόπληκτους. Αυτοί είναι τα κυριότερα στηρίγματά της. Όσο για τους αναρχικούς – σ΄αυτούς παραχωρείται κάθε ελευθερία δράσης – από το ελεύθερο της καταστροφής και του εμπρησμού, μέχρι την παραχώρηση όλων των ΑΕΙ για χώρους συνελεύσεων και προπαγάνδας (χτες ακόμα έγινε «συνέλευση αλληλέγγυων» στο κτίριο Γκίνη του Πολυτεχνείου για τη «συντρόφισσα» Πόλα Ρούπα).
    Η «εξουσία» ποτέ δεν κινδύνευσε από τους εθνικιστές και τους αναρχικούς – πολύ δε περισσότερο από τους εθνικοαναρχικούς.
    Αλλά, οι «γρίφοι» δεν είναι μόνο προνόμιο των σουρεαλιστών. Ο ίδιος ο Στάθης μας προσφέρει ένα γρίφο. Πρόκειται για τη φράση : «φταίει και ο λαός που κατά όλο και μεγαλύτερο μέρος τα τελευταία χρόνια, σκύλεψε». Το ρήμα «σκυλεύω» το ήξερα συνώνυμο του ρήματος «ψειρίζω» : μετά τη μάχη οι νικητές αφαιρούσαν από τους νεκρούς αντιπάλους τους τα τιμαλφή τους. Στο Βικιλεξικό βρήκα άλλες 3 έννοιες :
    1) γυμνώνω τον αντίπαλο που σκότωσα στη μάχη από τα όπλα του και τα παίρνω ως λάφυρα
    2) βεβηλώνω ένα νεκρό ή ένα τάφο
    3) (μεταφορικά) λεηλατώ
    Καμιά από αυτές τις 4 έννοιες δε βλέπω να ταιριάζει στη φράση του Στάθη. Εκτός και το γράφει απλώς περιφρονητικά.
    Αμέσως μετά, όμως, έχουμε δεύτερο γρίφο : «Ομως, όσον σκυλεύθηκε ο λαός, άλλο τόσο σκύλεψε και ο ίδιος». Και ποιον «σκύλεψε» ο λαός; Τον ίδιο τον εαυτόν του, μια και ο ίδιος έχει «σκυλευθεί»;
    Παρακάτω, αρχίζει ένα εθνικιστικό ντελίριο : Οι «εθνοαποδομητές» (κλασική έκφραση του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής) έχουν πιάσει τα πόστα στα ΑΕΙ και «σφάζουν την Ιστορία», καταδιώκοντας όσους φοιτητές «δεν τους παραδίδονται για γενίτσαροι»!
    Από ποια σκοπιά μιλάει ο κ. Στάθης; Στα ΑΕΙ κυριαρχούν οι «αριστεροί» καθηγητές, επίκουροι, διδακτικό και επιστημονικό προσωπικό και γενικότερα οι «προοδευτικοί. ΄σο δε για τους φοιτητές, παρόλο που πέρασαν οι καιροί που βασίλευε η ΠΣΚ (η παράταξη του ΚΚΕ) το μόνο που δε θα μπορούσε να πει κανείς είναι ότι «υπάρχει ιδεολογική τρομοκρατία» ενάντια στους αριστερούς φοιτητές, οποιασδήποτε απόχρωσης. Άρα η «τρομοκρατία» αυτή μόνο τους δεξιούς – και μάλιστα τους ακροδεξιούς – φοιτητές μπορεί να αφορά. Αυτούς θέλει να προστατεύσει ο κ. Στάθης;
    Και έχουμε το αποκορύφωμα : η Ελλάδα είναι σκλάβα! Σε ποιους; Μα, στους τρισκατάρατους «Ευρωπαίους». Δεν έχει καμιά σημασία αν δεν έγινε καμιά κατάκτηση. Αφού μας κυβερνάνε οι Τσολάκογλου (οι Σημίτιδες, Γιωργάκηδες, Τσίπρηδες και Κούληδες), τι άλλες αποδείξεις χρειάζονται; Τώρα το αν όλοι αυτοί προκύπτουν από ελεύθερες εκλογές, τι μας νοιάζει εμάς; Εμείς (ποιοι «εμείς», άραγε;) τους ανακηρύσσουμε συλλήβδην «Τσολάκογλου» και «εθνοαποδομητές» και τους στέλνουμε στο πυρ το εξώτερο ως προδότες της πατρίδας και του έθνους!
    Πάντως, ο αρθρογράφος είναι απαισιόδοξος για το μέλλον της «Ελλάδας», μια και οι Έλληνες όσο πάει και «σκυλεύουν».
    Βλέπει μόνο μια αχτίδα φωτός : «Οταν θα αρχίσουν, για παράδειγμα, να γράφονται τραγούδια κατά των κατασχέσεων, ίσως θα έχει αρχίσει πάλι κάτι να κινείται». Σωστά! Όταν η τέχνη θα αρχίσει να δικαιώνει τους μπαταξήδες, τότε όλα θα πάνε πρίμα : ο λαός θα κάνει το «μεγάλο μπάχαλο» (που θα του έχουν στρώσει το δρόμο, τα μικρότερα, καθημερινά μπάχαλα, με γκαζάκια, μολότοφ, σπασμένες βιτρίνες, εμπρησμούς και πλιάτσικο), για να μπορέσουν να κατέβουν τα τανκς (δεξιά ή αριστερά – ή εθνικοαναρχικά) για να «σώσουν τη χώρα από το χάος».
  • ΒλαδίμηροςΤρίτη 3 Ιανουαρίου 2017, 18:59
    Για να πάρουν μια ιδέα της "μεγάλης ποίησης του Νίκου Γκάτσου" όσοι δεν έτυχε να τη γνωρίσουν, παραθέτω την αρχή του μοναδικού του ποιήματος "Αμοργός" :
    Μὲ τὴν πατρίδα τους δεμένη στὰ πανιὰ καὶ τὰ κουπιὰ στὸν ἄνεμο κρεμασμένα
    Οἱ ναυαγοὶ κοιμήθηκαν ἥμεροι σὰν ἀγρίμια νεκρὰ μέσα στῶν σφουγγαριῶν τὰ σεντόνια
    Ἀλλὰ τὰ μάτια τῶν φυκιῶν εἶναι στραμένα στὴ θάλασσα
    Μήπως τοὺς ξαναφέρει ὁ νοτιᾶς μὲ τὰ φρεσκοβαμένα λατίνια
    Κι ἕνας χαμένος ἐλέφαντας ἀξίζει πάντοτε πιὸ πολὺ ἀπὸ δυὸ στήθια κοριτσιοῦ ποὺ σαλεύουν
    Μόνο ν᾿ ἀνάψουνε στὰ βουνὰ οἱ στέγες τῶν ἐρημοκκλησιῶν μὲ τὸ μεράκι τοῦ ἀποσπερίτη
    Νὰ κυματίσουνε τὰ πουλιὰ στῆς λεμονιᾶς τὰ κατάρτια
    Μὲ τῆς καινούργιας περπατησιᾶς τὸ σταθερὸ ἄσπρο φύσημα
    Καὶ τότε θά ῾ρθουν ἀέρηδες σώματα κύκνων ποὺ μείνανε ἄσπιλοι τρυφεροὶ καὶ ἀκίνητοι
    Μὲς στοὺς ὁδοστρωτῆρες τῶν μαγαζιῶν μέσα στῶν λαχανόκηπων τοὺς κυκλῶνες
    Ὅταν τὰ μάτια τῶν γυναικῶν γίναν κάρβουνα κι ἔσπασαν οἱ καρδιὲς τῶν καστανάδων
    Ὅταν ὁ θερισμὸς ἐσταμάτησε κι ἄρχισαν οἱ ἐλπίδες τῶν γρύλων.
  • νικολαςΤρίτη 3 Ιανουαρίου 2017, 15:44
    πρός επίρρωση των όσων υποστηρίζει ο Στάθης

    https://www.youtube.com/watch?v=ivcbHpT59iE
  • βασίληςΤρίτη 3 Ιανουαρίου 2017, 12:43
    Πόσο λοιδορήθηκε το πολιτικό τραγούδι, η στρατευμένη τέχνη, πόσο πολύ λοιδορήθηκαν οι "Λακεδαιμόνιοι".......
    Όσο δεν ξαναγίνεται αηδόνι ο ταμπουράς, αυτή η φλούδα δεν θα μπορέσει να γλιτώσει απ το τσακάλι και την αρκούδα.....!
    Με Καβάφη θα κλαίμε τη μοίρα μας και θα αυτοσαρκαζόμαστε!
  • Γιάννης ΠλατῆςΤρίτη 3 Ιανουαρίου 2017, 11:32
    Χρόνια πολλὰ μὲ ὑγεῖα κύριε Σταυρόπουλε. Μοῦ θυμίσατε τὸ καβαφικὸν ἐκεῖνο:

    Μὰ γιὰ Λακεδαιμονίους θὰ μιλοῦμε τώρα;

    Εἴμαστε μετὰ τὴ μάχη τῆς Σελλασίας, ἡ Σπάρτη πατήθηκε. Δυστυχῶς.

  • Αθήνα10°CΥψηλή:9°C
    Χαμηλή:4°C
  • Θεσ/νίκη5°CΥψηλή:6°C
    Χαμηλή:-2°C
  • Πάτρα11°CΥψηλή:11°C
    Χαμηλή:3°C
  • Ηράκλειο11°CΥψηλή:12°C
    Χαμηλή:7°C
  • Λάρισα3°CΥψηλή:6°C
    Χαμηλή:-4°C