Οτσαλάν: Η “επέτειος” της ντροπής

Πρώτη καταχώρηση: 15/02/2016 - 09:00

Τελευταία δημοσίευση: 15/02/2016 17:00Υποκειμenikos

Οτσαλάν: Η “επέτειος” της ντροπής

    Στις 15 Φλεβάρη 1999, πριν ακριβώς από 17 χρόνια, ο Οτσαλάν έπεφτε στα χέρια των Τούρκων, με εμπλοκή της τότε ελληνικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον κ.Σημίτη.

    Την επόμενη μέρα, κι ενώ ο ελληνικός λαός είχε σαστίσει μαθαίνοντας τι είχε συμβεί την προηγούμενη νύχτα στην ελληνική πρεσβεία στην Κένυα, τέθηκε στον τότε κυβερνητικό εκπρόσωπο μια ερώτηση που ουδέποτε είχε τεθεί μέχρι τότε σε εκπρόσωπο κυβέρνησης: «Ποιος είναι ο ορισμός που δίνει η κυβέρνησή σας στις έννοιες "φιλότιμο" και "αξιοπρέπεια";», ήταν η ερώτηση...

    Η απάντηση του κ. Ρέππα, όπως και τότε έτσι και σήμερα, δεν είχε και δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει ότι εκείνες τις μέρες η Ελλάδα είχε οδηγηθεί με την υπόθεση Οτσαλάν σε τέτοιον κατήφορο, που τίποτα δεν θεωρείτο δεδομένο. Ούτε ακόμα και το τι σημαίνουν λέξεις όπως «φιλότιμο» και «αξιοπρέπεια»...

    Ο Οτσαλάν από τα χέρια της Ελλάδας είχε βρεθεί στα χέρια της τουρκικής ΜΙΤ. Και τούτο ενώ δύο μήνες πριν, τα 2/3 της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ (ανάμεσά τους και υπουργοί...), είχαν υπογράψει ψήφισμα με το οποίο καλούσαν τον Οτσαλάν να έρθει στην Ελλάδα για να βρει άσυλο...

    Δυο μέρες μετά την παράδοση του ηγέτη των Κούρδων, ο τότε πρωθυπουργός Σημίτης εξέδωσε μια μακροσκελέστατη ανακοίνωση για την υπόθεση Οτσαλάν. Το επισημαίνουμε: Εκείνη η ανακοίνωση του Κ. Σημίτη εκδόθηκε σε μια στιγμή που ο ηγέτης των Κούρδων βρισκόταν ήδη στις τουρκικές φυλακές, με - αν μη τι άλλο - εμφανέστατη την εμπλοκή και τις βαριές ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης σε αυτήν την εξέλιξη.

    Τι επέλεξε να τονίσει σε κείνη την ανακοίνωση ο κύριος Σημίτης; Επέλεξε, μιλώντας για το «κουρδικό ζήτημα», να δηλώσει: «Είμαστε κατά των ένοπλων ανταρσιών και των πράξεων τρομοκρατίας και βίας»!

    «Ένοπλη ανταρσία» (!), λοιπόν, ο αγώνας του κουρδικού λαού για ελευθερία! «Τρομοκρατία και βία» η πάλη των Κούρδων για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους! Αυτά ήταν τα λόγια του κυρίου Σημίτη, μόλις δύο 24ωρα από την παράδοση του Οτσαλάν!

    Αυτά ήταν τα λόγια που ειπώθηκαν σε μια στιγμή που ολόκληρος ο ελληνικός λαός ένιωθε οργή και ντροπή. Οργή για το κατάντημα της κυβέρνησης, κατάντημα, όμως, για το οποίο η ίδια η τότε κυβέρνηση όχι μόνο δεν ένιωθε ντροπή, αλλά καυχιόταν κιόλας για την αποστολή που εκτέλεσε.     

    Εξάλλου, στην ίδια εκείνη ανακοίνωση, ο κ. Σημίτης, που θέλοντας να διασώσει εαυτόν είχε θυσιάσει τρεις υπουργούς (Πάγκαλο, Παπαδόπουλο, Πετσάλνικο), ισχυριζόταν ότι:

«Κάναμε το χρέος μας με τον καλύτερο τρόπο, απέναντι στην Ελλάδα και τα συμφέροντά της, απέναντι στο κουρδικό ζήτημα και τον ίδιο τον Οτσαλάν »!

    Θα το επαναλάβουμε: Εκείνη η απίστευτη ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ και του πρωθυπουργού Σημίτη είχε εκδοθεί τη στιγμή που οι εικόνες του δέσμιου Οτσαλάν έκαναν το γύρο του κόσμου!

    Αν προσπαθούσαμε να γυρίσουμε πίσω το χρόνο στο κλίμα εκείνης της εποχής θα λέγαμε ότι ακόμα κι αν κάποιος (ως υπόθεση εργασίας και μόνο) δεχόταν σαν ειλικρινή την εκδοχή της ελληνικής κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ ότι δεν ευθυνόταν για την σύλληψη Οτσαλάν από την Τουρκία, το ερώτημα που ετίθετο ήταν: Μετά από εκείνη την ανακοίνωση του πρωθυπουργού Σημίτη, ποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι επρόκειτο για μια «αθώα» κυβέρνηση και όχι για μια «κυβέρνηση - καταδότη», όπως φώναζαν οι διαδηλωτές στους δρόμους της Αθήνας και σε όλες τις πόλεις της χώρας;

    Μια κυβέρνηση που

  • είχε ήδη στο ενεργητικό της τα «ευχαριστώ» προς τις ΗΠΑ μετά τα Ίμια,
  • είχε συνυπογράψει την ελληνοτουρκική συμφωνία της Μαδρίτης κατ' εντολήν της Ολμπράιτ,
  • είχε ήδη αποδεχτεί τη συμφωνία για τη νέα δομή του ΝΑΤΟ που δημιουργούσε νέα αρνητικά δεδομένα όσον αφορά τη «διευθέτηση» των ελληνοτουρκικών προβλημάτων του Αιγαίου,
  • είχε φερθεί με το γνωστό τρόπο στην υπόθεση των πυραύλων «S-300» μετά από απαίτηση των Αμερικανών,

    ποιος θα μπορούσε να την πιστέψει την ώρα που ο Οτσαλάν έπεφτε στα χέρια των Τούρκων;...

    Κανένας δεν πίστεψε τότε την κυβέρνηση Σημίτη. Και τούτο παρότι εκείνες τις πρώτες μέρες δεν είχε γίνει καν γνωστή η έκθεση του πρέσβη της Ελλάδας στην Κένυα. Η έκθεση, δηλαδή, που καταγραφόταν «χαρτί και καλαμάρι» ο ρόλος της κυβέρνησης στην υπόθεση Οτσαλάν .

    Η έκθεση του πρέσβη, που ήρθε στο φως περίπου ένα μήνα αργότερα, ήταν αποκαλυπτική: Εκεί, στην έκθεση - ομολογία και αποκάλυψη, καταγραφόταν ότι η εντολή από την Αθήνα προς τον πράκτορα της ΕΥΠ που συνόδευε τον Οτσαλάν στην ελληνική πρεσβεία της Κένυας ήταν: «Σάββα, παιδί μου, πέτα τον έξω»! Αυτή ήταν η εντολή…

    Ας θυμηθούμε ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την έκθεση του Έλληνα πρέσβη στην Κένυα, του κ. Γ. Κωστούλα, που ήρθε στο φως το Μάρτη του 1999, και στα οποία γίνεται αναφορά στους χειρισμούς του «Μεγάλου τραγουδιστή», των συνεργατών του, στελεχών της ΕΥΠ και κρατικών παραγόντων, που προηγήθηκαν της σύλληψης του Οτσαλάν από τους Τούρκους.

     «(...) Συνομιλία με Κιθουρίμα (σσ: Κενυάτης αξιωματούχος), περίεργο τηλεφώνημα Αμερικανού και αναχώρηση δυο επισκεπτών αναφέρονται αμέσως σε κ. Παπαϊωάννου (σσ: διευθυντής διπλωματικού γραφείου υπουργού Θ. Πάγκαλου), οποίος λέγει ότι θα τα μεταφέρει σε «μεγάλο τραγουδιστή», δηλαδή κ. υπουργό (σσ: Θ. Πάγκαλο), και αναλαμβάνει υποχρέωση "να μας τραγουδήσει, αφού ακούσει τραγούδι μεγάλου τραγουδιστή" (...).

    Περί ώρα 14.00, κ. Παπαϊωάννου επικοινωνεί με πρεσβεία και εντέλλει υπογράφοντα μεταφέρει με "δεσποινίδα Κατεχάκη", δηλαδή κ. Καλεντερίδη, σε Οτσαλάν ότι πρέπει ταχύτερο δυνατόν απομακρυνθεί από "εθνικά χρώματα". Σε ερώτησή μου "και να πάει πού;", κ. Παπαϊωάννου απαντά ως εξής:

    "Μεγάλος τραγουδιστής έχει εκνευριστεί. Κάναμε μια εξυπηρέτηση. Μην μας τη βγάζουν από τη μύτη. Να πάει σαφάρι. Να πάει όπου θέλει. Μακριά από εθνικά χρώματα" (...)

    Περί 10.00, κ. Καλεντερίδης επικοινωνεί με αρχηγό του. Τελευταίος μόλις έχει πληροφορηθεί τα περί αιτήσεως ασύλου (σσ: από τον Οτσαλάν ) και εξαγριωμένος απαντά ως εξής: "Να του πεις ότι είναι ηλίθιος. Διέπραξε αθλιότητα. Αυτό που έκανε δεν είναι τίποτα. Δεν ισχύει. Να του πεις να τσακιστεί να φύγει γρήγορα και να πάει όπου θέλει. Εμείς δεν του τάξαμε τίποτα. Πέτα τον έξω, ρε Σάββα, να τελειώνομε. Σε παρακαλώ, παιδί μου" (...)

    Μετ' ολίγον, κος Διακοφωτάκης απαντά σε τηλέφωνο, σε οποίο "κάποιος ονόματι Μιχάλης" ζητά κ. Καλεντερίδη. Κος Καλεντερίδης προσέρχεται και σε ανοιχτή ακρόαση λέγονται εξής:

    "Σάββα άκουσέ με, είμαι ο Τζοβάρας, είναι εδώ τρεις υπουργοί και ο αρχηγός, κρέμονται τρεις υπουργοί από σένα, το καταλαβαίνεις; Να πας αμέσως και να τον πετάξεις έξω με τη βία" (...). Τζοβάρας συνεχίζει:

    "Σε παρακαλώ Σάββα, πέτα τα έξω τα μ....πανα να τελειώνουμε. Μπορείς να το κάνεις. Πρόσεξε γιατί αν δεν το κάνεις, όταν έρθεις πίσω θα σε αποστρατεύσουν. Μπορείς να το κάνεις. Είναι τρεις υπουργοί εδώ» (...).

    Λίγο αργότερα, μας τηλεφωνεί κ. Παπαϊωάννου και ζητά να "ερευνήσωμε αγορά" ώστε εξευρεθούν ντόπιοι "φουσκωτοί", δηλαδή, μπράβοι, οποίοι αναλάβουν επιχείρηση βίαιης αποχωρήσεως Οτσαλάν και συνοδών του από κατοικία (...).

    Ύστερα, δεχτήκαμε τηλεφωνήματα από κ. Παπαϊωάννου και ΕΥΠ και μας έγινε γνωστό ότι Αθήνα αποφάσισε εδώ έλευση τεσσάρων "φουσκωτών", οποίοι αναλάβουν επιχείρηση βίαιης απομακρύνσεως (...)».

    Αυτά αναφέρονταν μεταξύ άλλων στην έκθεση Κωστούλα. Ωστόσο οι τότε κυβερνώντες έλεγαν ότι πήγαν τον Οτσαλάν στην ελληνική πρεσβεία στην Κένυα για να τον σώσουν. Μόνο που ο Οτσαλάν – σύμφωνα με την έκθεση - «πετάχτηκε έξω» από την ελληνική πρεσβεία. Αλλά απ ' έξω ήταν οι Τούρκοι...

    Και κάτι ακόμα: Το καλοκαίρι του 2004, στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (25/8/2004) αναδημοσιεύτηκε κείμενο της τουρκικής εφημερίδας «Ραντικάλ» στο οποίο γινόταν λόγος για την υπόθεση Οτσαλάν. Στο κείμενο υποστηριζόταν ότι:

«... ο τότε πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα, Νίκολας Μπερνς, πραγματοποίησε συνάντηση με τον κ. Πάγκαλο, ο οποίος του τόνισε ότι η ελληνική πλευρά επιδιώκει μεν να απομακρύνει από τη χώρα τον Οτσαλάν, αλλά αυτό δεν κατέστη εφικτό μέχρι στιγμής. Τότε - κατά τη "Ραντικάλ" - ο Μπερνς πραγματοποίησε μια κρίσιμη επέμβαση: "Φροντίστε να αποστείλετε τον Οτσαλάν στην Κένυα και τα υπόλοιπα είναι δική μας υπόθεση", φέρεται ειπείν στον Θ. Πάγκαλο...».

    Αυτά έγραφε η «Ραντικάλ» και αναδημοσιεύτηκαν στον ελληνικό Τύπο. Και, βεβαίως, δεν είναι δική μας πρόθεση να τα υιοθετήσουμε. Είναι όμως υπόθεση του καθενός να αναρωτηθεί: Υπήρξε η ευθιξία από τους πρωταγωνιστές εκείνης της ντροπιαστικής υπόθεσης να καταρρίψουν τους ισχυρισμούς των λόγω δημοσιευμάτων;

    Τέτοια ευθιξία απέναντι στο συγκεκριμένο δημοσίευμα, δεν υπέπεσε στην αντίληψή μας, κι αν υπήρξε ήταν προφανώς πολύ μικρότερης έντασης από την ένταση με την οποία καταγράφηκε στην συλλογική μνήμη του ελληνικού λαού εκείνο το «Σάββα, παιδί μου, πέτα τον έξω»...

***

    Αυτή η ντροπή, αυτή η μαύρη σελίδα που γράφτηκε σαν σήμερα από τους πρώην «ταγούς» αυτού του τόπου (σσ: πολλοί εξ αυτών πρωταγωνίστησαν σε μια σειρά ακόμα δράματα που ακολούθησαν) δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Θα τους κυνηγάει για πάντα.

    Το έχουμε ξαναγράψει και θα το επαναλάβουμε: Όποιακι αν θα είναι η τελική κρίση της Ιστορίας, πρώτα και κύρια του κουρδικού λαού, για το πρόσωπό του Οτσαλάν, το γεγονός παραμένει: Από τα χέρια μιας ελληνικής κυβέρνησης, της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ο Οτσαλάν βρέθηκε στα χέρια της Τουρκίας. Κι αυτό, ως στιγμιότυπο της – ελληνικής -  Ιστορίας, θα αποτελεί εσαεί κηλίδα ντροπής. Για εκείνους (τους «μεγάλους τραγουδιστές» και τις «δεσποινίδες Κατεχάκη») που δια πράξεων ή παραλείψεων πρωταγωνίστησαν σε αυτή την εξέλιξη.  

Αν βρίσκεσαι στο δρόμο ή δεν έχεις συνεχή πρόσβαση στο διαδίκτυο, αποθήκευσε τους τηλεφωνικούς αριθμούς του enikos.gr και στείλε μας τη φωτογραφία, το βίντεο ή το μήνυμά σου για να καταγγείλλεις, να πεις την άποψή σου ή και για να δείξεις αυτό που θέλεις.

Tηλ. 6944 05 05 05 και 6944 06 06 06

Άλλοι τρόποι επικοινωνίας με το enikos.gr:

 

e-mail: info@enikos.gr

Tηλ: 210 87 88 006-007-008

Fax: 210 87 88 200

Γράψε κι εσύ το δικό σου σχόλιο:

όνομα
e-mail
σχόλιο
 
 
*

To όνομα είναι υποχρεωτικό πεδίο. Το e-mail δεν θα εμφανίζεται.
To σχόλιο σας θα εμφανιστεί στο site με μια μικρή καθυστέρηση.
Η δημοσίευση του σχολίου σας θα ολοκληρωθεί μόλις επιβεβαιώσετε ότι εσείς είστε ο σχολιαστής, μέσα από το email σας.

Σχόλια (6)
  • Ε. ΣταματάτουΠέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2016, 21:21
    Υπάρχουν στοιχεία αν ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν στην παράδοση του Οτσαλάν στην Κένυα ή δεν είχε καμία ανάμειξη στην παράδοσή του Οτσαλάν στους Τούρκους;
  • ΘάνοςΠέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2016, 16:54
    Σ'αυτή τη χώρα είναι κρίμα που δεν λογοδοτεί κανένας. Το πιό απίστευτο απ'όλα είναι που στο δικαστήριο αθωώθηκαν και οι 19 κατηγορούμενοι για λόγους "εθνικής ασφάλειας" και κρίθηκε ένοχος ο ΑΠΟ, ενώ όλοι γνωρίζανε ότι ο δεν τον ήθελε ο Σημίτης στην Ελλάδα, τον έφερε ο Πάγκαλος κάνοντας του κεφαλιού του, διαχειριζόμενος απόρρητα κονδύλια της ΕΥΠ με τον συμμαθητή του τον Ναξάκη και κατόρθωςε να τον παραδώσει στις Ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες.
  • Ιωσήφ Σ.Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2016, 21:47
    Μερικά σχόλια πάνω στο κείμενο της Βικιπκαίδειας για τον Οτζαλάν.
    1) Ο Οτζαλάν βρίσκεται από το 1979 στο Λίβανο, όπου και ιδρύει «τη στρατιωτική και πολιτική ακαδημία του». Ο Λίβανος από το 1975 (έως το 2005) βρίσκεται κάτω από τη στρατιωτική κατοχή της Συρίας – πιστού σκυλιού της Μόσχας.
    2) Το 1995, ο Οτζαλάν βρίσκεται στη Συρία («Διαθέτοντας στρατιωτική υπεροπλία απείλησε τη Συρία, όπου βρισκόταν ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν»).
    3) «Στις 21 Σεπτεμβρίου 1998 ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν εγκατέλειψε τη Συρία προς άγνωστη κατεύθυνση… Στις 9 Οκτωβρίου 1998 αεροσκάφος των Συριακών Αερογραμμών προσγειώνεται στο Ελληνικό προερχόμενο από τη Δαμασκό. Οι επιβάτες του, και κυρίως ο ένας από αυτούς, ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν προκαλούν αναστάτωση στην ελληνική κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας αρνείται κατηγορηματικά να τον δεχτεί. Έτσι, τo αεροσκάφος του ανεφοδιάζεται και αναχωρεί για τη Μόσχα».
    Από τη στιγμή εκείνη, είναι γνωστό ότι η Ελλάδα δε θέλει να τον δεχτεί. Η θέληση, όμως, των χωρών δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία για τους υποστηρικτές του Οτζαλάν, που θέλουν, ντε και καλά, να τον φυτέψουν στην Ελλάδα, αδιαφορώντας αν αυτό γίνει αιτία πολέμου με την Τουρκία – ίσως αυτή να είναι και η επιδίωξή τους. Και το αεροσκάφος «ανεφοδιάζεται και αναχωρεί» για - πού αλλού; - για τη Μόσχα!
    4) «Στις 12 Οκτωβρίου 1998 ο ηγέτης του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος αναχωρεί από τη Μόσχα για τη Ρώμη… αλλά τα ίχνη του χάνονται για σχεδόν ένα μήνα. Οι ενδείξεις, σύμφωνα με τον τύπο, συγκλίνουν στο συμπέρασμα πως εξακολουθεί να παραμένει κρυμμένος στη Ρωσία και τη Λευκορωσία». Ναι, ναι, η μαμά Ρωσία τον παίρνει στην τρυφερή αγκαλιά της και τον κρύβει από τους διώκτες του.
    5) Στη Ρώμη χάνονται τα ίχνη του, με την πλήρη ανοχή (ή και τη συνεργασία των ιταλικών αρχών). «Κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται ή αν παραμένει στην Ιταλία, ως τις 15 Ιανουαρίου, ημέρα που αναχωρεί αιφνιδιαστικά από την ιταλική πρωτεύουσα προς άγνωστη κατεύθυνση. Ακούγονται πολλά για την επίσκεψη του στη Ρωσία, την Εσθονία, την Αρμενία και αλλού».
    Από ότι βλέπουμε, το ότι το 1989 διαλύθηκε η «σοσιαλιστική» Σοβιετική Ένωση και πήραν τη θέση της καπιταλιστικά κράτη, η συμπάθεια και η υποστήριξη προς τον Οτζαλάν και το κόμμα του καθόλου δεν άλλαξε, απλούστατα γιατί δεν άλλαξαν τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα της Ρωσίας.
    6) «Στις 29 Ιανουαρίου ο απόστρατος πλοίαρχος Π.Ν. Αντώνης Ναξάκης, σύμφωνα με δική του ομολογία, αναλαμβάνει από μόνος του, χωρίς να έχει καμμία έγκριση, την πρωτοβουλία να μεταφέρει τον Οτζαλάν και τους συντρόφους του στην Ελλάδα με ιδιωτικό τζετ αεροσκάφος από το Μινσκ της Λευκορωσίας». Δεύτερη προσπάθεια να φυτευτεί ο προστατευόμενος της Ρωσίας, παράνομα, στην Ελλάδα («από το Μινσκ της Λευκορωσίας», βεβαίως, βεβαίως)! Ο Οτζαλάν «φιλοξενείται για ένα βράδυ στο σπίτι της Βούλας Δαμιανάκου» - χήρα του γνωστού αριστερού λογοτέχνη Βασίλη Ρώτα.
    7) «Στις 31 Ιανουαρίου μια νέα οδύσσεια ξεκινά για τον Κούρδο ηγέτη. To αεροπλάνο που τον μεταφέρει περιφέρεται και πάλι στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ζητώντας άδεια προσγείωσης από διάφορες χώρες, την οποία δεν παίρνει. Η Ολλανδία τον διώχνει, το ίδιο και η Ελβετία. Από το Μινσκ ξαναγυρίζει στην Ελλάδα για να οδηγηθεί τελικά στην Κένυα». Αυτή ήταν η τρίτη προσπάθεια εμφύτευσης του Οτζαλάν στην Ελλάδα – πάντα παράνομα και προβοκατόρικα. Τρεις προσπάθειες να γράψουν μερικοί στα παλιά τους παπούτσια τη θέληση της ελεύθερα εκλεγμένης ελληνικής κυβέρνησης και να δημιουργήσουν ένταση μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας.
    8) Ας δούμε τώρα ποιοι εμπλέκονται σ’ αυτές τις τρεις προσπάθειες.
    Ο Αντώνης Ναξάκης, ο Σάββας Καλεντερίδης και ο Φαήλος Κρανιδιώτης.
    Και οι τρεις είναι αστέρες του ακροδεξιού χώρου. Ο Ναξάκης και ο Καλεντερίδης είναι και γνωστοί «τουρκοφάγοι». Ο Καλεντερίδης σωματοφύλακας του Οτζαλάν και ο γνωστός Φαήλος Κρανιδιώτης ο δικηγόρος του. Ο Ναξάκης παραχωρεί συνέντευξη για τον Οτζαλάν στον «Ελεύθερο Κόσμο» του Δημήτρη Ζαφειρόπουλου, ο οποίος γράφει για το Ναξάκη : «Με τον άνθρωπο που συνδέθηκε όσο κανένας άλλος Έλληνας με τον Κούρδο ηγέτη Αμπντουλλάχ Οτσαλάν έχει σήμερα την τιμή να συνομιλήσει ο "Ελεύθερος Κόσμος"».
    Από την άλλη μεριά, τον Οτζαλάν τον είχαν στα ώπα-ώπα όλοι οι «αριστεροί» όλων των αποχρώσεων – και ο κ. Μπογιόπουλος, για να μην ξεχνιόμαστε.
    Δύο αιτίες υπάρχουν για την ομοφωνία στη στήριξη του Κούρδου ηγέτη : αφενός ο ελληνικός εθνικισμός (αυτό που έγραψα αλλού για «δεξιά και αριστερά εθνίκια») και αφετέρου ο αντιαμερικανισμός και γενικότερα ο αντιδυτικισμός. Στους ακροδεξιούς το τελευταίο εκδηλώνεται εντελώς ανοιχτά με απροκάλυπτη ρωσοδουλεία, από το γραφικό Λιακόπουλο, περνάει από τον Καρατζαφίρερ και φτάνει στη Χρυσή Αυγή, ενώ στους «αριστερούς», με απροκάλυπτη ρωσοδουλεία τον καιρό της «σοσιαλιστικής» ΕΣΣΔ, για να εξελιχθεί, στις μέρες μας, στο «μονόφθαλμο» αντιϊμπεριαλισμό, που ξεσηκώνει τον κόσμο σε κάθε πραγματική ή φανταστική ιμπεριαλιστική επέμβαση των «δυτικών», ενώ παθαίνει ολική τύφλωση όταν επεμβαίνει στρατιωτικά η Ρωσία, ακόμα και σε περιπτώσεις διαμελισμού μιας ανεξάρτητης χώρας (περίπτωση Κριμαίας), όπου, όπως ομολογεί ο γνωστός φιλορώσος Γ. Δελαστίκ «παραβιάστηκαν όλοι οι κανόνες του Διεθνούς Δικαίου».
    Αλήθεια, αναρωτήθηκε ποτέ κανένας «αριστερός» πώς διάβολο πατεντάτοι ακροδεξιοί υποστήριξαν έναν ηγέτη εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και πώς αυτός ο «αγωνιστής» το δέχτηκε;
    Όλοι αυτοί οι «δημοκράτες» και φοβεροί πολέμιοι του φασισμού γιατί κάνουν μόκο για το γεγονός αυτό; Αυτοί που βγάζουν αφρούς λύσσας για τους «φασίστες και ναζί της Ουκρανίας», πώς δέχονται, χωρίς να βγάλουν μιλιά, να στηρίζουν τον αγαπημένο τους ΑΠΟ οι έλληνες ακροδεξιοί ;
    Ή μήπως καταλαβαίνουν το παιχνίδι της Ρωσίας να διαμελίσει και την Τουρκία για να την καταπιεί ευκολότερα; Μήπως ο Οτζαλάν και το Πεκακά έπαιξαν και παίζουν το παιχνίδι της Ρωσίας και γι’ αυτό οι έλληνες «αριστεροί» είναι έτοιμοι να καταπιούν και τη γλώσσα τους παρά να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους για την υποστήριξη της ελληνικής ακροδεξιάς στο «λαϊκό ηγέτη» των Κούρδων;
  • ΚωνσταντίνοςΤετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2016, 11:38
    Σάββας Καλεντερίδης: Κύριε Μπογιόπουλε, βρίσκεστε σε σύγχυση -αν δεν συμβαίνει κάτι άλλο-, συνέλθετε
  • Ιωσήφ Σ.Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2016, 02:17
    (Αντιγράφω από την ελληνική Βικιπαίδεια-λήμμα «Αμπντουλάχ Οτζαλάν» δύο ενότητες, τις οποίες θα σχολιάσω σε επόμενο σχόλιο)
    [Στρατιωτική και πολιτική οργάνωση
    To 1979 ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν, βλέποντας ότι επίκειται η στρατιωτική επέμβαση του στρατηγού Εβρέν και όντας ανέτοιμος να την αντιμετωπίσει στρατιωτικά, αναζήτησε βάσεις στον Λίβανο (ο οποίος από το 1975 βρισκόταν υπό την κατοχή της Συρίας - πιστού συμμάχου της Ρωσίας), όπου κατόρθωσε να οργανωθεί στρατιωτικά. Στην κοιλάδα Μπεκάα ίδρυσε τη στρατιωτική και πολιτική ακαδημία του.
    To επόμενο έτος, στις 12 Σεπτεμβρίου του 1980, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις με πραξικόπημα κατέλαβαν την εξουσία και εγκαθίδρυσαν δικτατορία. Ένας από τους κύριους στόχους σε προτεραιότητα της τουρκικής χούντας ήταν η καταστολή του Κουρδικού Εθνικού Απελευθερωτικού Κινήματος. Εν τω μεταξύ στον Λίβανο ο Οτζαλάν ανέπτυσσε τη στρατιωτική οργάνωση. Ήταν ήδη εκλεγμένος Γενικός Γραμματέας τον P.Κ.K., από το πρώτο Συνέδριό του, στις 27 Νοεμβρίου του 1978. To Δεύτερο Συνέδριο, που διεξήχθη από τις 20 έως τις 25 Αυγούστου 1982, έλαβε την απόφαση επιστροφής στο Κουρδιστάν και την έναρξη ένοπλης εξέγερσης. Δύο χρόνια μετά, τον δεκαπενταύγουστο του 1984, το Ρ.Κ.Κ. επέστρεψε στην Τουρκία με εκπαιδευμένα στελέχη και ξεκίνησε τον ένοπλο αγώνα με επιθέσεις στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Ερούχ και του Σεμντινλί.
    Το 1987, με την επιβολή στρατιωτικού νόμου σε ολόκληρο το τουρκικό Κουρδιστάν, ξεκίνησε η ανάπτυξη «ειδικού πολέμου» από την Τουρκία, που είχε ως συνέπεια την εκκένωση 900 περίπου πόλεων και 3.000 χωριών του τουρκικού Κουρδιστάν. Η Τουρκία εστίασε όλη την προσοχή της στον Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Τον βάπτισε τρομοκράτη, αφαιρώντας το επαναστατικό ιδεολογικό του υπόβαθρο και τρομοκρατική οργάνωση το P.K.K. Σε αυτή την άποψη συνηγόρησαν οι Η.Π.Α., η Ευρωπαϊκή Ένωση και πολλές άλλες χώρες.
    Μετά από 8 χρόνια επιχειρήσεων ένθεν και ένθεν στις 15 Δεκεμβρίου 1995, το P.K.K. κήρυξε μονομερή κατάπαυση πυρός στο Κουρδιστάν. Ο Οτζαλάν κάλεσε το τουρκικό κράτος σε διάλογο προκειμένου να εξευρεθεί ειρηνική πολιτική λύση. Όμως δεν έλαβε απάντηση, αντίθετα η Τουρκία κατέστρωσε σχέδια για τη σύλληψή του. Διαθέτοντας στρατιωτική υπεροπλία απείλησε τη Συρία, όπου βρισκόταν ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν, με τη διπλωματική υποστήριξη των Η.Π.Α. και του Ισραήλ. Η Συρία αρχικά αντέδρασε αλλά στην συνέχεια οπισθοχώρησε.
    Η Οδύσσεια της περιπλάνησης
    Στις 21 Σεπτεμβρίου 1998 ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν εγκατέλειψε τη Συρία προς άγνωστη κατεύθυνση, μετά τις πιέσεις που άσκησαν Αμερικανοί και Τούρκοι στη Δαμασκό για να σταματήσει να παρέχει υποστήριξη στο Ρ.Κ.Κ. και τον ηγέτη του. Από εκεί αρχίζει μια περιπλάνηση, η οποία καταλήγει, σχεδόν πέντε μήνες μετά, στη παράδοση και τη "σύλληψή" του από τους Τούρκους.
    Στις 9 Οκτωβρίου 1998 αεροσκάφος των Συριακών Αερογραμμών προσγειώνεται στο Ελληνικό προερχόμενο από τη Δαμασκό. Οι επιβάτες του, και κυρίως ο ένας από αυτούς, ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν προκαλούν αναστάτωση στην ελληνική κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας αρνείται κατηγορηματικά να τον δεχτεί. Έτσι, τo αεροσκάφος του ανεφοδιάζεται και αναχωρεί για τη Μόσχα.
    Στις 12 Οκτωβρίου 1998 ο ηγέτης του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος αναχωρεί από τη Μόσχα για τη Ρώμη, αφού προηγουμένως έχουν γίνει πολλές μυστικές διαπραγματεύσεις με πολλές ευρωπαϊκές χώρες που αρνούνται να τον δεχτούν. Τελικά δεν παραμένει στη Ρώμη, αλλά τα ίχνη του χάνονται για σχεδόν ένα μήνα. Οι ενδείξεις, σύμφωνα με τον τύπο, συγκλίνουν στο συμπέρασμα πως εξακολουθεί να παραμένει κρυμμένος στη Ρωσία και τη Λευκορωσία.
    Στις 12 Νοεμβρίου του ίδιου έτους ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν προσγειώνεται στο Φιουμιτσίνο της Ρώμης και συλλαμβάνεται, από την ιταλική Αστυνομία. Αρχικά ανακοινώνεται η σύλληψή του από τον υπουργό Εξωτερικών Λαμπέρτο Ντίνι, ως καταζητούμενου για παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου, ενώ την ίδια στιγμή στη Ρώμη και άλλες πόλεις χιλιάδες Κούρδοι διαδηλώνουν υπέρ του ηγέτη τους. Η Τουρκία απειλεί ευθέως πλέον την Ιταλία με διπλωματικό επεισόδιο και ζητά την έκδοσή του, κατηγορώντας τον για θάνατο 30.000 αμάχων.
    Τέσσερεις μέρες μετά στις 16 Νοεμβρίου ξεσπά διπλωματική κρίση μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας, ενώ ο πρωθπουργός Μάσσιμο Ντ' Αλέμα εμφανίζεται αρχικά αποφασισμένος να μην υποκύψει στις πιέσεις και κάνει σκληρή δήλωση κατά των τουρκικών παρεμβάσεων.
    Στις 20 Νοεμβρίου ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν, που μέχρι τότε βρίσκεται σε κατ' οίκον περιορισμό στη Ρώμη, μπορεί πλέον να κυκλοφορεί ελεύθερος, καθώς οι ιταλικές αρχές απέρριψαν το αίτημα της Τουρκίας για έκδοση, με την αιτιολογία ότι το ιταλικό Σύνταγμα απαγορεύει την έκδοση ατόμων σε χώρα που εφαρμόζει ακόμη τη θανατική ποινή.
    Η ένταση μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας κορυφώνεται. Στις 22 Νοεμβρίου η τουρκική κυβέρνηση απειλεί ευθέως με μποϊκοτάζ των ιταλικών προϊόντων αν δεν παραδοθεί ο Οτζαλάν στην Τουρκία.
    Ο τότε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζακ Σαντέρ αντιδρά στις τουρκικές δηλώσεις και στις 24 Νοεμβρίου 1998 απειλεί με αντίποινα τους Τούρκους, αν υπάρξει μποϊκοτάζ στα ιταλικά προϊόντα. Η Γερμανία κάνει έκκληση για ενότητα. Τελικά η ένταση εκτονώνεται, ο Οτζαλάν δίνει κάποιες συνεντεύξεις, στις οποίες αφήνει αιχμές για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης. Από εκεί και έπειτα τις κινήσεις του Κούρδου πολιτικού καλύπτει ένα πέπλο μυστηρίου. Κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται ή αν παραμένει στην Ιταλία, ως τις 15 Ιανουαρίου, ημέρα που αναχωρεί αιφνιδιαστικά από την ιταλική πρωτεύουσα προς άγνωστη κατεύθυνση. Ακούγονται πολλά για την επίσκεψη του στη Ρωσία, την Εσθονία, την Αρμενία και αλλού.
    Στις 29 Ιανουαρίου ο απόστρατος πλοίαρχος Π.Ν. Αντώνης Ναξάκης, σύμφωνα με δική του ομολογία, αναλαμβάνει από μόνος του, χωρίς να έχει καμμία έγκριση, την πρωτοβουλία να μεταφέρει τον Οτζαλάν και τους συντρόφους του στην Ελλάδα με ιδιωτικό τζετ αεροσκάφος από το Μινσκ της Λευκορωσίας. Ο Ναξάκης ειδοποιεί τον τότε Έλληνα Υπ-Εξ Θεόδωρο Πάγκαλο κατόπιν εορτής ( δηλαδή μετά την παράνομη άφιξη του Οτζαλάν στη χώρα) και στη συνέχεια κρύβει τον Οτζαλάν στο σπίτι του, αφού προηγουμένως φιλοξενείται για ένα βράδυ στο σπίτι της Βούλας Δαμιανάκου στη Νέα Μάκρη.
    Στις 31 Ιανουαρίου μια νέα οδύσσεια ξεκινά για τον Κούρδο ηγέτη. To αεροπλάνο που τον μεταφέρει περιφέρεται και πάλι στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ζητώντας άδεια προσγείωσης από διάφορες χώρες, την οποία δεν παίρνει. Η Ολλανδία τον διώχνει, το ίδιο και η Ελβετία. Από το Μινσκ ξαναγυρίζει στην Ελλάδα για να οδηγηθεί τελικά στην Κένυα.
    Στις 2 Φεβρουαρίου 1999 ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν βρίσκεται στην Κένυα και κρύβεται στην κατοικία του Έλληνα πρέσβη μαζί με τους συντρόφους του. Τον συνοδεύει και ο Έλληνας ταγματάρχης της Ε.Υ.Π. Σάββας Καλεντερίδης ως σωματοφύλακάς του. Την ίδια μέρα η κυβέρνηση της Άγκυρας καλεί τους πρεσβευτές της Σερβίας, της Νορβηγίας και του Βελγίου και τους ζητά να μη δεχτούν τον Οτζαλάν, ο οποίος εκείνη τη χρονική στιγμή είναι άγνωστο πού βρίσκεται. Στις 13 Φεβρουαρίου στην Κένυα φτάνει ο έλληνας δικηγόρος του Οτζαλάν Φ. Κρανιδιώτης, ο οποίος συζητά με τον Κούρδο ηγέτη και τον Έλληνα πρέσβη και επιστρέφει στην Ευρώπη για να ζητήσει βοήθεια. Ο Οτζαλάν σκέφτεται να παραδοθεί στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Οι πρώτες πρωινές ώρες της 16ης Φεβρουαρίου βρίσκουν τον κούρδο ηγέτη να μεταφέρεται με χειροπέδες στην Τουρκία με ένα ιδιωτικό αεροσκάφος. Όλα όσα έγιναν και αφορούν στη σύλληψή του παραμένουν άγνωστα. Η Άγκυρα πανηγυρίζει και στα Μ.Μ.Ε. κυκλοφορούν βίντεο της μεταφοράς του. Ο Καλεντερίδης είναι το πρόσωπο που δέχεται την πιο σοβαρή κριτική, κυρίως για τους αδέξιους επιχειρησιακούς του χειρισμούς.]
  • ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΙΓΑΛΕΩΔευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2016, 09:14
    Μετα απο 17 χρόνια, μια άλλη αριστερή κυβέρνηση κάνει τη χώρα μια τεράστια ΝΑΤΟική βάση και σίγουρα αυτό που θα ακολουθήσει για τον κουρδικό λαό και οχι μόνο δε θάναι καλό, γιατί δε νομίζω να υπάρχει κανένας που πιστεύει οτι οι ΜΑΤΟικοι ήρθαν να γίνουν ναυαγοσώστες

  • Αθήνα11°CΥψηλή:13°C
    Χαμηλή:9°C
  • Θεσ/νίκη6°CΥψηλή:10°C
    Χαμηλή:0°C
  • Πάτρα10°CΥψηλή:14°C
    Χαμηλή:9°C
  • Ηράκλειο12°CΥψηλή:17°C
    Χαμηλή:9°C
  • Λάρισα2°CΥψηλή:13°C
    Χαμηλή:2°C