Η οικογένεια μπορεί να είναι πρώτη, αλλά στην περίπτωση ενός διαζυγίου, η αγορά εργασίας δεν νοιάζεται για τα χρόνια που πέρασες μεγαλώνοντας τα παιδιά· βλέπει μόνο εκείνο το προφανές κενό στο βιογραφικό σου.
Αυτό είναι το δίλημμα που αντιμετωπίζει τώρα, μετά που ο σύζυγός της της ζήτησε να ανταλλάξει την επαγγελματική της ταυτότητα με μια ζωή στο σπίτι.
Αντί να βασιστεί τυφλά στην ελπίδα ότι θα είναι παντρεμένοι για πάντα, πρότεινε μια ενδιαφέρουσα πρόταση για να προστατευτεί: μια θέση στο τραπέζι της επιχείρησής του.
Ένα Μεγάλο Δίλημμα
Είναι μια κίνηση που έχει σοκάρει τις φίλες της, αλλά θέτει ένα καίριο ερώτημα: Είναι αγένεια για τις μητέρες που μένουν στο σπίτι ή τις νοικοκυρές να ζητούν οικονομική προστασία, ή απλά είναι έξυπνο να αρνούνται να γίνουν πατώματα για χάρη της παράδοσης;
Αυτή η γυναίκα και ο σύζυγός της είναι και οι δύο 35 ετών και έχουν δύο παιδιά, με το τρίτο να έρχεται σύντομα.
Όχι πολύ καιρό πριν, ο σύζυγός της της είπε ότι θέλει να αφήσει τη δουλειά της και να γίνει αποκλειστικά μητέρα και νοικοκυρά.
«Ένιωσα πολύ αναστατωμένη με αυτή την πρόταση, αλλά μου εξήγησε ότι θα ταίριαζε στην οικογένειά μας και τα παιδιά μας, αφού μπορούσε να αντέξει οικονομικά ένα άνετο βιοτικό επίπεδο», είπε.
«Μετά από αρκετές εβδομάδες προβληματισμού, του είπα ότι θα ήμουν ευτυχής να συμφωνήσω, με την προϋπόθεση ότι θα πάρω το μισό της επιχείρησης».
«Αυτή η απαίτηση τον ξάφνιασε, κι εγώ απάντησα ότι το να μείνω στο σπίτι θα μείωνε τις πιθανότητες να βρω μια καλοπληρωμένη δουλειά αν αποτύγχανε ο γάμος μας, πράγμα που θα μείωνε την ικανότητά μου να κερδίζω χρήματα στο μέλλον. Εξάλλου, εκείνος θα συνέχιζε να βγάζει υψηλότερα ετήσια εισοδήματα.»
Πιστεύει ότι το να πάρει το μισό της επιχείρησης του συζύγου της είναι μια δίκαιη συμφωνία, δεδομένου ότι θα πρέπει να θυσιάσει πολλά και να αναλάβει ρίσκα, εγκαταλείποντας τη δική της πηγή εισοδήματος και ακυρώνοντας την καριέρα της.
Αν ο γάμος τους πετύχει, δεν θα έχει σημασία για εκείνη να έχει ένα τόσο μεγάλο μερίδιο από την επιχείρηση του συζύγου της, γιατί ό,τι είναι δικό του, είναι και δικό της, και το αντίστροφο.
Αλλά αν ο γάμος τους αποτύχει, εκείνη το βλέπει ως έναν αξιόλογο τρόπο για να εξασφαλίσει την ανεξαρτησία της.
Ο σύζυγός της της έχει πει ότι αν εκείνη φροντίζει τα παιδιά αντί να τα έχει με νταντάδες ή να τα βάζει στο παιδικό σταθμό, αυτό θα ανακούφιζε πολύ το άγχος και την ανησυχία του.
Δεν είναι καθόλου ευχαριστημένη που οι φίλες της δεν τη στηρίζουν και την θεωρούν ανόητη.
Η καλύτερή της φίλη την αποκάλεσε «αηδιαστική» για το ότι θέλει το μισό της επιχείρησης του συζύγου της, κάτι που την ξάφνιασε πραγματικά.
Τώρα αναρωτιέται αν είναι αγενές εκ μέρους της να περιμένει από τον σύζυγό της να της δώσει ένα δίχτυ ασφαλείας για να παρατήσει τη δουλειά της και να μείνει στο σπίτι με τα παιδιά.
Είναι σωστό να ζητάς ένα δίχτυ ασφαλείας;
Ίσως η γυναίκα είναι έξυπνη προσπαθώντας να προστατεύσει τον εαυτό της, γιατί κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Θυσιάζει την οικονομική της ανεξαρτησία, μεταξύ άλλων, και θα έπρεπε να έχει κάποια εγγύηση ότι δεν θα βρεθεί σε δύσκολη θέση.
Τι πιστεύετε;
Είναι απληστία να θέλεις ένα δίχτυ ασφαλείας ή είναι άσχημο να περιμένεις από μια γυναίκα να θυσιάσει την καριέρα της χωρίς καμία εγγύηση για την ασφάλεια του μέλλοντός της;