Η κορυφαία Ελληνίδα μουσικός και συνθέτρια αποκαλύπτει τα μυστικά της επιτυχημένης διαδρομής της, την ακατάπαυστη ανάγκη της για δημιουργία και τις αγάπες της ζωής της.
Νάντια Ρηγάτου
Η Ευανθία Ρεμπούτσικα λίγο πριν τη μεγάλη μουσική συνάντηση με το κοινό της στο θέατρο του Λυκαβηττού στις 17 Σεπτεμβρίου μιλά στο enikos.gr για τη σκηνή που ανεβαίνει από παιδί, τη σχέση της με τη μουσική, το βιολί που αποτελεί τη φωνή της ψυχής της και τις «θυσίες» που είναι κρυμμένες στις μοναδικές μελωδίες που μας έχει χαρίσει.
-Πώς ήταν αυτό το καλοκαίρι για εσάς;
Ήταν ένα καλοκαίρι γεμάτο μουσική, ταξίδια και συναντήσεις με ανθρώπους. Και αυτό είναι κάτι που με γεμίζει πάντα. Κάθε συναυλία είναι για μένα μια καινούργια εμπειρία, γιατί η μουσική δεν είναι ποτέ ακριβώς η ίδια όταν συναντά το κοινό. Ειδικά φέτος είχαμε πολύ όμορφες στιγμές, σε χώρους που έχουν τη δική τους ιστορία και ενέργεια.
-Τι ετοιμάζετε για τις 17 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Λυκαβηττού;
Ετοιμάζουμε μια μεγάλη μουσική συνάντηση. Θέλω να πάρουμε μαζί μας το κοινό σε ένα ταξίδι μέσα από μουσικές που έχω γράψει για τον κινηματογράφο, το θέατρο αλλά και στη δισκογραφία μου. Θα υπάρχουν μουσικές που έχουν ταξιδέψει πολύ, αλλά και στιγμές που θέλω να τις ξαναζήσουμε όλοι μαζί από την αρχή. Ο Λυκαβηττός είναι ένας χώρος με πολύ ξεχωριστή ενέργεια και το γεγονός ότι θα βρεθούμε εκεί στις 17 Σεπτεμβρίου με συγκινεί ιδιαίτερα.
-Μετά από τόσα χρόνια, υπάρχει άγχος πριν από κάθε συνάντηση με το κοινό;
Κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή νιώθω ότι έχω απέναντί μου ανθρώπους που ήρθαν για να μοιραστούμε κάτι. Αυτό δημιουργεί ευθύνη, αλλά και μεγάλη χαρά. Μετά την πρώτη νότα, όμως, όλα αλλάζουν. Αφήνομαι στη μουσική.
-Σε τι διαφέρει η Ευανθία Ρεμπούτσικα επί σκηνής από την Ευανθία Ρεμπούτσικα εκτός σκηνής;
Από μικρό παιδάκι βγαίνω στη σκηνή μαζί με το βιολί μου και τη θεωρώ σαν να είναι το δωμάτιό μου, ο χώρος μου. Ξεχνιέμαι, ελευθερώνομαι, ονειρεύομαι και αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε μία άλλη διάσταση. Επικοινωνώ με το κοινό και η ψυχή μου γεμίζει. Νιώθω ευφορία, φως και λύτρωση. Το βιολί είναι η φωνή μου, είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφράζομαι. Από την άλλη, εκτός σκηνής είμαι ένας άνθρωπος που αγαπά την ησυχία, παρατηρεί, ταξιδεύει, ακούει, συγκινείται από μικρά πράγματα.
-Αν σας ρωτούσα ποια ήταν η μεγαλύτερη θυσία που έχετε κάνει για να φτάσετε μέχρι εδώ καλλιτεχνικά, ποια θα λέγατε;
Η μουσική απαιτεί χρόνο, αφοσίωση, επιμονή. Υπάρχουν στιγμές που πρέπει να πεις «όχι» σε πράγματα που θα ήθελες να ζήσεις, γιατί έχεις μπροστά σου μια παρτιτούρα, μια ταινία, μια παράσταση, μια συναυλία. Όμως δεν το αισθάνομαι ακριβώς ως θυσία. Είναι επιλογή. Όταν αγαπάς πραγματικά αυτό που κάνεις, κάποιες στερήσεις γίνονται μέρος του δρόμου.
-Εκτός από το βιολί και τη μουσική, τι άλλο αγαπάτε;
Αγαπώ πολύ το σινεμά, τα ταξίδια, τους ανθρώπους, τις ιστορίες τους. Αγαπώ πολύ να παρατηρώ. Μπορεί μια εικόνα, ένα πρόσωπο, μια μυρωδιά ή ένας ήχος του δρόμου να μου δημιουργήσει μια ολόκληρη ιστορία μέσα στο μυαλό. Και αγαπώ πολύ εκείνους τους τόπους που κουβαλούν μνήμη. Ίσως γι’ αυτό η Πόλη, η Ανατολή και η Μεσόγειος έχουν τόσο έντονη παρουσία μέσα μου και στη μουσική μου.
-Έχετε πραγματοποιήσει τα όνειρά σας καλλιτεχνικά; Τι άλλο θα θέλατε στο εξής;
Έχω πραγματοποιήσει πολλά από τα όνειρά μου, αλλά δεν αισθάνομαι ότι τελείωσαν τα όνειρα. Αντίθετα, όσο προχωράς τόσο περισσότερα πράγματα θέλεις να ανακαλύψεις. Θα ήθελα να συνεχίσω να γράφω μουσική που να γεννά εικόνες και συναισθήματα. Να συναντώ νέους ανθρώπους, να ταξιδεύω μέσα από τη μουσική και να μπορώ να δημιουργώ. Το πιο σημαντικό για μένα είναι να υπάρχει πάντα αυτή η ανάγκη για καινούργια δημιουργία.
-Έχετε εκφραστεί ποικιλοτρόπως καλλιτεχνικά, θεατρικά, κινηματογραφικά. Θυμάστε την πιο συγκινητική στιγμή-συνεργασία της καριέρας σας;
Υπάρχουν πολλές στιγμές που δεν μπορώ να τις ξεχωρίσω εύκολα. Κάθε συνεργασία αφήνει κάτι. Ίσως από τις πιο δυνατές εμπειρίες είναι εκείνες στις οποίες αισθάνεσαι ότι όλοι οι άνθρωποι που συμμετέχουν υπηρετούν την ίδια ιστορία. Αυτό το έχω νιώσει πολύ έντονα στον κινηματογράφο. Όταν διαβάζω ένα σενάριο, μπαίνω μέσα στην ιστορία και πολλές φορές αισθάνομαι ότι έχω κι εγώ έναν μικρό ρόλο μέσα σε αυτήν. Από εκεί ξεκινά και η μουσική. Και φυσικά υπάρχουν και οι ζωντανές στιγμές, όπως μια συναυλία όπου ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι το κοινό έχει συγκινηθεί από κάτι που γεννήθηκε μέσα σου. Αυτές οι στιγμές είναι ανεκτίμητες.
-Οι νεότερες γενιές αγαπούν το βιολί; Βλέπετε περισσότερα κορίτσια να παίζουν;
Ναι, και αυτό με χαροποιεί πολύ. Το βιολί δεν είναι ένα όργανο που ανήκει σε μια άλλη εποχή. Είναι ένα ζωντανό όργανο και μπορεί να μιλήσει στη σημερινή γενιά, αρκεί να της το παρουσιάσεις με έναν τρόπο που να την αφορά. Και βλέπω πολλά κορίτσια να ασχολούνται με αυτό, να έχουν δύναμη, άποψη και προσωπικότητα στον τρόπο που παίζουν. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι αν είσαι αγόρι ή κορίτσι. Είναι να αγαπήσεις το όργανο και να βρεις τη δική σου φωνή μέσα από αυτό. Γιατί τελικά αυτό ζητά η μουσική από όλους μας: να βρούμε τη δική μας φωνή.
Info
Ευανθία Ρεμπούτσικα-Δημοτικό θέατρο Λυκαβηττού
Δημ. Θέατρο Λυκαβηττού – Λυκαβηττός, Αττική
Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2026 στις 21:00