Ο Πύργος Ηλείας, η πατρίδα του 40χρονου επισμηναγού Γιάννη Μπλέσια, ενός εκ των δύο χειριστών του μοιραίου F-4 Phantom που συνετρίβη στη διάρκεια του Athens Flying Week στην Τανάγρα το μεσημέρι του Σαββάτου, συνεχίζει να θρηνεί την απώλεια του πιλότου. Η τοπική κοινωνία, όπου ο 40χρονος ζούσε με την οικογένειά του και με τον 5χρονο γιο του, αρνείται να πιστέψει ότι ο Γιάννης δεν είναι πια στη ζωή.
Συγκίνηση προκαλεί η ανάρτηση της μητέρας ενός φίλου του 5χρονου γιου του χειριστή, που αναφέρεται στην πρώτη αντίδραση του δικού της γιου, όταν άκουσε ότι ο πατέρας του καλύτερού του φίλου μπορεί να χάθηκε στο αεροπορικό δυστύχημα.
«Μαμά, δεν νομίζω να είναι ο μπαμπάς του Άλκη… Ήταν πολύ καλός πιλότος, και ήξερε πολλά ‘κόλπα’ μας το είπε προχθές στη θάλασσα…» Μια παύση. «Όχι… αυτό δεν γίνεται. Ήταν ο καλύτερος φίλος του Άλκη. Με ποιον θα βγαίνει τώρα για ποδήλατο;»
Και κάπως έτσι, μέσα από τα λόγια ενός εξάχρονου παιδιού, (του Μάξιμου) ήρθε η πιο σκληρή αλήθεια», γράφει στην ανάρτησή της στο Facebook η Διονυσία Κατελούζου, νοσηλεύτρια στο Γενικό Νοσοκομείο Πύργου και αντιπρόεδρος του Συλλόγου Γονέων του 4ου Δημοτικού Σχολείου Πύργου.
Και συνεχίζει:
«Για εμάς, Γιάννη, δεν ήσουν μόνο ένας εξαιρετικός πιλότος. Ήσουν ο εξαιρετικος μπαμπάς του Άλκη. Ο στοργικός πατέρας, ο άνθρωπος με την ευγένεια ψυχής, το ήθος και εκείνο το ήρεμο χαμόγελο», σημειώνει η Διονυσία Κατελούζου.
«Θυμάμαι ένα κυριακάτικο απόγευμα, τα παιδιά να κατεβαίνουν με τα ποδήλατα την κατηφόρα του Επαρχείου «στα κόκκινα». Εγώ έσφιγγα τα δόντια μου από φόβο, χωρίς να πω λέξη. Κι εσύ το κατάλαβες. Με κοίταξες και μου είπες: «Μη φοβάσαι… Άσ’ τα ,Μόνο κράνος και ‘μυαλό’ στο κεφαλάκι τους και την Παναγιά βοηθό».
Μεγάλες κουβέντες, Γιάννη… Σήμερα μοιάζουν με ολόκληρη στάση ζωής.
Στους γονείς σου, που αποχαιρετούν το παιδί τους, εύχομαι δύναμη που κανείς δεν μπορεί να περιγράψει. Και στη γλυκιά σου Ρούλα, τη γυναίκα σου και μητερα του φίλου μας Άλκη, ο Θεός να γίνει στήριγμα στις μέρες που έρχονται και η αγάπη μιας ολόκληρης ζωής να γίνει κάποτε βάλσαμο στην ψυχούλα της!
Και επιτρέψτε μου, ως Πυργιώτισσα, μια πικρή κουβέντα που δεν έχει να κάνει με μικροπολιτικό σχόλια. Δεν αρμόζουν άλλωστε ούτε στην κατάσταση ούτε και στον χαρακτήρα μου μα τέτοιες ώρες, όταν ένας άνθρωπος του Πύργου χάνεται τόσο άδικα και μια οικογένεια βυθίζεται στο πένθος, δεν μπορώ να καταλάβω πώς ο δήμαρχος της πόλης μας (απ’ όσα διάβασα) μπορεί να παραμένει στη ΔΕΘ και να μην επιστρέφει στον τόπο του που θρηνεί το Αετοπουλο του. Δεν είναι θέμα αξιώματος ούτε πρωτοκόλλου. Είναι θέμα παρουσίας, συμβολισμού και ανθρώπινης στάσης. Ο Πύργος από χθες πενθεί βαθιά…
Ο Γιάννης τίμησε τον Πύργο από τον ουρανό. Κι ο Πύργος, τέτοιες στιγμές, πρέπει να ξέρει να στέκεται δίπλα στους δικούς του.
Καλό ταξίδι, Γιάννη. Ο αετός του Πύργου πέταξε για τελευταία φορά… …μα έμεινε για πάντα ψηλά……
Και Άλκη… όταν ξαναβγείς με το ποδήλατο, μη ξεχνάς να κοίτας τον ουρανό θα είναι για πάντα ‘δικός σου’ και να είσαι σίγουρος ότι ο μπαμπάς σου ξέρει τον δρόμο και θα σε οδηγεί….», καταλήγει η Διονυσία Κατελούζου.
