Πώς θα νιώθατε εάν τα αδέλφια και οι γονείς σας, σας κατηγορούσαν επειδή μεγαλώσατε στη φτώχεια και ότι θα ήταν καλύτερα αν δεν είχατε γεννηθεί;
Ένας δεκαεξάχρονος, μεγάλωσε με τη μητέρα και τον πατέρα του, οι οποίοι ήταν πολύ φτωχοί για να αποκτήσουν παιδιά, αλλά παρόλα αυτά απέκτησαν τέσσερα.
Όταν υπήρχαν μόνο τα τρία μεγαλύτερα αδέλφια του, τα πράγματα δεν ήταν τόσο σφιχτά οικονομικά και τα αδέλφια του δεν καταλάβαιναν πόσο δύσκολα ήταν τα οικονομικά τους.
Η σκληρή πραγματικότητα ενός νεαρού
Ωστόσο, μετά τη γέννησή του, τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο δύσκολα.
Οι γονείς του ήταν ήδη απρόσεκτοι με τα οικονομικά τους, και το να προσθέσουν άλλο ένα παιδί στην οικογένεια σήμαινε ότι έπρεπε να κάνουν θυσίες και περικοπές για να μπορέσουν να τον κρατήσουν.
«Οι γονείς μου είναι ανεύθυνοι με άλλους τρόπους, και παίρνουν πάρα πολλές κακές αποφάσεις. Αυτό έχει επηρεάσει και τους τέσσερις μας με τα χρόνια», εξήγησε.
«Όποτε χρειάζεται να χρησιμοποιήσω το ίντερνετ ή να κάνω κάτι με τεχνολογία για το σχολείο, πηγαίνω στο σπίτι του καλύτερού μου φίλου (είμαι εδώ τώρα). Κοιμάμαι και στο σπίτι του κάποιες φορές, γιατί οι γονείς μου δεν ενδιαφέρονται αν είμαι σπίτι ή όχι».
«Νομίζω ότι προτιμούν να μην έχουμε κανέναν από εμάς κοντά τους, ώστε να μπορούν να είναι ανεύθυνοι χωρίς τύψεις ή καβγάδες γι’ αυτό. Αλλά ειδικά εγώ. Οι γονείς μου έχουν πει και πριν ότι μετανιώνουν που με απέκτησαν.
Πάντα ήθελα να σκέφτομαι ότι τα αδέλφια μου, ακόμα κι αν είχαν κάποια πίκρα απέναντί μου, με αγαπούσαν και ήξεραν ότι φταίνε οι γονείς μας που τα πράγματα έγιναν τόσο άσχημα».
Το Σαββατοκύριακο, τα μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν στο σπίτι, και το βράδυ της Παρασκευής άρχισαν να φωνάζουν για το πώς οι γονείς τους δεν τους βοηθούν οικονομικά.
Τα αδέλφια του πρόσθεσαν ότι μετά τη γέννησή του, οι οικονομικές δυσκολίες τους έγιναν ακόμα πιο σοβαρές. Πιστεύουν ότι η ζωή πριν από τη γέννησή του, ήταν πολύ καλύτερη.
Αυτός όμως τους ρώτησε γιατί θεωρούν ότι φταίει εκείνος, όταν στην πραγματικότητα είναι η μαμά και ο μπαμπάς τους που πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη.
“Δεν με αποδέχτηκαν ποτέ”
«Είπαν ότι αγαπούν την μαμά και τον μπαμπά και παραδέχτηκαν ότι τους αποδέχτηκαν έτσι όπως είναι, με όλα τα ελαττώματά τους.
Ότι ποτέ δεν τους μίσησαν για τα λάθη τους», συνέχισε.
«Αλλά μισούν εμένα γιατί άλλαξα τα πράγματα τόσο πολύ, και όλα προς το χειρότερο. Μου είπαν ότι αν δεν είχα γεννηθεί, η ζωή όλων θα ήταν πολύ καλύτερη, και ότι δεν φταίνε οι γονείς μας».
«Πληγώθηκα βαθιά. Ίσως να έκλαψα και λίγο, δεν ξέρω. Αλλά τα αδέλφια μου δεν φάνηκαν καν να ντρέπονται, δεν έχουν σταματήσει να με κατηγορούν. Μου είπαν ακόμα ότι εύχονται να τους άφηνα ήσυχους και να σταματούσα να χαλάω τα πράγματα».
Έφυγε από το σπίτι το βράδυ της Παρασκευής για να μείνει με τον καλύτερό του φίλο, αντί να περάσει χρόνο με την οικογένειά του.
Χθες, ο μπαμπάς του πέρασε για να τον πάρει πίσω, αλλά εκείνος δεν ήθελε να πάει μαζί του.
Ο μπαμπάς του τον κατηγόρησε ότι εγκατέλειψε την οικογένεια και συμπεριφέρεται σαν παιδί. Ακόμα δεν έχει γυρίσει σπίτι και αναρωτιέται τι πρέπει να κάνει.
Μήπως το πραγματικό πρόβλημα είναι η οικογένειά του;
Δεν είναι κρίμα που τ’ αδέλφια του τον αντιμετωπίζουν σαν πρόβλημα και αρνούνται να δουν τις αδυναμίες των γονιών τους;
Εν τέλει, είναι καλύτερο ο νεαρός να αναζητήσει αλλού την υποστήριξη που έχει ανάγκη και ν’ απομακρυνθεί από την τοξικότητα του σπιτιού του;