Εδώ και έναν χρόνο, η 36χρονη γυναίκα της ιστορίας έχει δεσμό με έναν άνδρα 33 ετών. Είναι πολύ καλύτερος από τους άνδρες με τους οποίους είχε σχέση στο παρελθόν και είναι πραγματικά ευγενικός. Της αγοράζει δώρα, την πηγαίνει ρομαντικές βόλτες, δεν έχει προβλήματα δέσμευσης και αποκλειστικότητας.
Η γυναίκα μένει σε ένα στούντιο και, επειδή ο φίλος της μένει σε ένα σπίτι τεράστιο, πηγαίνει εκείνη στο σπίτι του.
«Θέλω να είμαι ειλικρινής: η έλλειψη καθαριότητας και τάξης με κάνουν να μην θέλω να πηγαίνω στο σπίτι του και ακόμη, με ξενερώνουν πολύ», εξηγεί η 36χρονη.
“Δεν κάνει τίποτα μόνος”
«Μια χαρά μπορεί να καθαρίσει, αλλά δεν πρόκειται να το κάνει αν η κατάσταση δεν έχει φτάσει στο απροχώρητο. Δεν θα βάλει πλυντήριο, εκτός αν δεν έχει τίποτα να φορέσει, δεν πρόκειται να πλύνει πιάτα εκτός αν δεν έχει μείνει πιάτο καθαρό να φάει. Έχει να αλλάξει χαλάκι στο μπάνιο κάτι μήνες».
Η γυναίκα είχε καθαρίσει το νιπτήρα πριν από λίγους μήνες και από τότε έμεινε άθικτος. Όταν είχε πάει στο σπίτι του τελευταία φορά, του είπε ότι είναι πολύ απογοητευμένη που δεν έχει αλλάξει ούτε τα σεντόνια από το κρεβάτι του.
Τα σεντόνια του δεν είχαν αλλαχθεί για περισσότερο από έναν μήνα. Ο φίλος της, της είπε ότι αν εκείνη θέλει καθαρά σεντόνια, τότε πρέπει να τα αλλάζει και μόνη της.
Κατέληξε, απρόθυμα, να αλλάξει εκείνη τα σεντόνια
«Στην αρχή δεν είχα πρόβλημα», περιγράφει η γυναίκα.
«Το να βάζω πλυντήριο με έκανε να αισθάνομαι ότι κάνω κάτι καλό για εκείνον. Μαζί, καθαρίσαμε το υπόγειο του σπιτιού του και βγάλαμε έξι σακούλες με παλιά ρούχα και άχρηστα αντικείμενα. Τώρα μπορείς να περπατήσεις στο υπόγειο σαν άνθρωπος».
Η ακαταστασία του την έχει εξαντλήσει και νιώθει να χάνει και την ερωτική της έλξη. Έχει βαρεθεί να βρίσκει παντού πεταμένα τα ρούχα του. Δεν αντέχει να αλλάζει διαρκώς τις βρεγμένες πετσέτες στο μπάνια. Έχει βαρεθεί να του λέει να κοιμάται σε καθαρά σεντόνια και να καταλήγει να τα αλλάζει πάντα μόνη της.
Όσο και αν τον καταλαβαίνει επειδή δουλεύει πολύ, και για την ίδια δεν είναι εύκολο να εργάζεται και να καθαρίζει κιόλας. «Δεν είμαι καμία υποχόνδρια. Είμαι καλόβολη και αρκετά συχνά και ακατάστατη. Δεν με πειράζουν μερικά άπλυτα πιάτα στον νεροχύτη. Όμως με ενοχλεί να έχουν μαζευτεί στοίβα τα πιάτα».
Έχει κουραστεί να νιώθει σαν μητέρα του φίλου της που τρέχει να μαζέψει την ακαταστασία του. Έχει κουραστεί να ζει σ’ ένα περιβάλλον όπου τα κάνει όλα μόνη της. Ο θυμός της αρχίζει και συσσωρεύεται, αφού δεν της αρέσει καθόλου να κάνει δουλειές. Της είναι δύσκολο να προσπαθεί να καθαρίζει τόσο το δικό της διαμέρισμα όσο και του φίλου της.
Δεν συζούν ακόμη και, θεωρεί ότι αν συνεχίσει έτσι, δεν πρόκειται να μείνουν ποτέ μαζί. «Έχω άδικο;» αναρωτιέται. «Πόσα πρέπει να ζητάω για να είμαι ρεαλιστική; Δηλαδή ζητάω πολλά που θέλω να μην ξεχειλίζει το καλάθι με τα άπλυτα;»
«Είμαι παράλογη που θέλω να αισθάνομαι άνετα στο σπίτι του, να είναι τα σεντόνια και οι πετσέτες καθαρά; Το ξέρω ότι έτσι τον γνώρισα ότι το σπίτι του ήταν σε χειρότερη κατάσταση, αλλά ήλπιζα ότι αν δεν ήθελε να κάνει κάποια πράγματα για τον ίδιο, τουλάχιστον θα ήθελε να τα κάνει για χάρη μου»