Το πάθημα… έγινε μάθημα;

ΟΙ ΣΚΛΗΡΕΣ εικόνες των αστέγων που αυξάνονται και πληθύνονται με ανησυχητικούς ρυθμούς στο κέντρο της Αθήνας και άλλων μεγάλων πόλεων, οι ειδήσεις για θανάτους ανθρώπων στη χώρα μας -εν έτει 2012- από το κρύο, η απρόσμενα μεγάλη συμμετοχή συμπολιτών μας στα φιλανθρωπικά συσσίτια των δήμων και της Εκκλησίας, οι πρόσφατες τεράστιες ουρές στη δωρεάν διανομή μερικών τόνων πατάτας και κρεμμυδιού από διαμαρτυρόμενους αγρότες στην πλατεία Συντάγματος και βέβαια η καθημερινή πλέον διανομή κολατσιού από το υπουργείο Παιδείας σε μαθητές που σιτίζονται ελλιπώς στα σπίτια τους είναι μερικές μόνον από τις δραματικές εκφάνσεις της βαθιάς κρίσης που πλήττει την Ελλάδα.ΟΛΑ ΑΥΤΑ αποτελούν μόνον την κορυφή του παγόβουνου. Κάτω από την «επιφάνεια» των τηλεοπτικών εικόνων και των φωτορεπορτάζ του Τύπου κρύβεται ένας «ωκεανός» μικρών και μεγάλων προβλημάτων, που διαβρώνουν τα θεμέλια της κοινωνίας μας και απειλούν πλέον άμεσα τη συνοχή και τη γαλήνη της. Κάθε ελληνική οικογένεια και ένας άνεργος ή ένα λουκέτο…ΑΝ ΑΥΤΗ την εικόνα την προέβλεπε κάποιος πριν από 33 χρόνια, όταν η Ελλάδα υπέγραφε, πολύ καθυστερημένα είναι η αλήθεια, τον Μάιο του 1979, διά χειρός Καραμανλή, την ένταξή της στην ΕΟΚ, θα τον θεωρούσαν όλοι εμπαθή αντιευρωπαϊστή και πιθανότατα παράφρονα! Την εποχή εκείνη στη χώρα μας κυριαρχούσε η προσδοκία ενός ευρωπαϊκού παραδείσου, εντός του οποίου η μικρή Ελλάδα θα μεγαλουργούσε, μετατρεπόμενη σχεδόν αυτομάτως από υπανάπτυκτη βαλκανική χώρα σε σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία, εφάμιλλη αυτών του ευρωπαϊκού βορρά.Η ΜΕΓΑΛΗ αυτή ευκαιρία χάθηκε. Τα κοινοτικά κονδύλια που δόθηκαν αφειδώς στη χώρα μας τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, πέρασαν μέσα από τους διεφθαρμένους μηχανισμούς του κράτους και των κομμάτων εξουσίας που το νέμονταν και διανεμήθηκαν με μικροπολιτικά κριτήρια. Με τον τρόπο αυτόν, αντί να καταλήξουν στη δημιουργία υποδομών και στον εκσυγχρονισμό και τη βελτίωση των μέσων παραγωγής, αντί δηλαδή να θωρακίσουν το μέλλον και τις προοπτικές της οικονομίας μας δίδοντάς της ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα, σπαταλήθηκαν σε μεγάλο βαθμό στην… κατανάλωση. Έγιναν σπίτια, αυτοκίνητα, ρούχα, διακοπές, λουλούδια στα μπουζούκια! Κυριάρχησαν η λογική και η νοοτροπία της επιδότησης, της αρπαχτής και της χωματερής, στην οποία μαζί με τόνους ροδάκινων και πορτοκαλιών θάφτηκαν και οι ελπίδες για συνολικό ανασχεδιασμό και αναδιάρθρωση της οικονομίας μας. Έτσι, το 1989 φθάσαμε στα πρόθυρα της χρεωκοπίας…ΜΕ ΑΝΑΛΟΓΟ τρόπο χάθηκαν, στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και στα μέσα της δεκαετίας του 2000, δύο ακόμη σημαντικές ευκαιρίες. Η ευκαιρία του χρηματιστηρίου και αυτή των Ολυμπιακών Αγώνων. Τα χρήματα που εισέρρευσαν στην αγορά με την άνθηση της Σοφοκλέους όχι μόνον δεν αξιοποιήθηκαν από την πλειονότητα τουλάχιστον των εισηγμένων εταιρειών για να αναβαθμίσουν τις δραστηριότητές τους και να αποκτήσουν στρατηγικό πλεονέκτημα απέναντι στον ανταγωνισμό, αλλά αντίθετα μάλιστα «εξαφανίστηκαν» στις βαθιές offshore τσέπες των μετόχων τους, για να μετατραπούν αργότερα σε super cars, χολιγουντιανές βίλες και παραμυθένια εξοχικά.ΟΣΟ για την Ολυμπιάδα, που υπερχρέωσε τη χώρα και έκανε πλούσιους ορισμένους εργολάβους και αρκετούς πολιτικούς, δεν άφησε πίσω της τίποτε, εκτός από ρημαγμένες αθλητικές εγκαταστάσεις που πλήρωσε από το υστέρημά του ο ελληνικός λαός… Κανένας σχεδιασμός δεν υπήρξε και καμία ουσιαστική προσπάθεια δεν έγινε για να αξιοποιηθεί η τεράστια προβολή της χώρας από την πράγματι επιτυχή διεξαγωγή των Αγώνων… Τα επικοινωνιακά κέρδη μας σπαταλήθηκαν… Δεν επενδύθηκαν.ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ερώτημα σήμερα είναι αν η χώρα θα καταφέρει, στην περίπτωση που -όπως όλοι ελπίζουμε- αποφύγει τελικά τη χρεωκοπία, να κάνει restart. Αν θα καταφέρει να κάνει επανεκκίνηση, δημιουργώντας νέες ευκαιρίες ανάπτυξης, εκσυγχρονισμού και προόδου. Η ανησυχία είναι μήπως γι’ άλλη μια φορά το ανίκανο και διεφθαρμένο κράτος, που μας οδήγησε στη σημερινή κρίση, ακυρώνοντας όλες τις προηγούμενες ευκαιρίες, εμποδίσει τη θετική εξέλιξη των πραγμάτων, για να προστατεύσει τα κεκτημένα των κομματικών στρατών που το έχουν καταλάβει και το νέμονται.Η ΑΓΩΝΙΑ είναι μήπως για να σωθούν τα προνόμια, οι καρέκλες και η εξουσία λίγων κομματικών κομισάριων του δημοσίου τομέα, πληρώσει πάλι το «μάρμαρο» η ιδιωτική οικονομία, που αν πάψει να είναι στο στόχαστρο συνεχών φοροεπιθέσεων και της δοθεί ένα και μόνο κίνητρο, αυτό της απελευθέρωσης από γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και προσκόμματα, θα μπορούσε να βάλει ξανά τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης. Οι ευκαιρίες θα υπάρξουν και πάλι. Ας ελπίσουμε μόνον ότι το πάθημα μας έγινε μάθημα. Και ότι αυτή τη φορά θα επιλέξουμε εκείνο το πολιτικό προσωπικό που θα δημιουργήσει και θα εκμεταλλευθεί τις ευκαιρίες, προς όφελος της κοινωνίας των πολλών και όχι των κομματικών στρατών των ολίγων…