της Ειρήνης Τσιακίρη «Ντροπή, Ντροπή, Ντροπή» ακούγεται από το πρωί σε όλη τη χώρα… Και λίγα λέμε… Έχουμε ξεφύγει και το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι tragic!!!Ο κύριος Χατζηνικολάου έγραψε την Κυριακή στην εφημερίδα Real News ότι δεν ζούμε στο 1980 αλλά στο 2012… Εγώ πάλι νιώθω όχι σαν να ζω στο 1980 αλλά στο 1967 ή στο 1936…Εδώ και καιρό λέμε ότι δεν περνάμε μόνο οικονομική κρίση αλλά κοινωνική και πολιτική κρίση, κρίση της δημοκρατίας και κυρίως κρίση αξιών! Αλλά αν συνεχιστεί αυτό πολύ φοβάμαι ότι θα μας πιάσει όλους κρίση και δεν θα ξέρουμε πώς να αντιδράσουμε…Πέρα από την πλάκα, νομίζω ότι έχουμε χάσει την μπάλα. Είναι…είναι…είναι… δεν έχω λόγια να πω τι είναι…Το πιο θλιβερό είναι η άποψη «καλά της έκανε» που ακούγεται από κάποιους. Δεν αντιλέγω ότι κάποιος ευθύνεται που φτάσαμε ως εδώ αλλά έχουμε πολλά περισσότερα μέσα από το ξύλο για να τιμωρήσουμε. Το ότι και δίκιο να έχει κάποιος το χάνει με τέτοιες συμπεριφορές μάλλον δεν το ξέρουν όλοι…Και τελικά πόσο Έλληνας μπορεί να είναι κάποιος που χειροδικεί εναντίον μιας γυναίκας; Πού κρύβεται για να αποφύγει τις συνέπειες των πράξεων του; Για αυτά είναι περήφανος ο ελληνικός λαός;Κάπου χαθήκαμε στο δρόμο… Κάπου χάσαμε την ουσία, το νόημα, το τι τελικά θέλουμε…. Καμία δικτατορία, καμία βιαιοπραγία, δεν οδήγησε ποτέ σε κάτι καλό. Δεν χρειαζόμαστε αυτό γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε με αυτό. Να ξαναδούμε τη δημοκρατία και να την ξαναστήσουμε στα πόδια της χρειαζόμαστε και αυτό δεν επιτυγχάνεται με ξύλο…
Κάπου χαθήκαμε στο δρόμο…
