“Μήπως τελικά ό,τι ζούμε τα δύο τελευταία χρόνια είναι ό,τι ακριβώς μας αξίζει; Το ερώτημα μου γεννήθηκε την προηγούμενη Κυριακή, 25η Μαρτίου, ημέρα Εθνικής Επετείου…παρελάσεων, πομπώδων δηλώσεων των κυβερνώντων…αστυνομοκρατούμενων πόλεων! Πού βρίσκονταν εκείνο το πρωινό των παρελάσεων οι 1.500.00 Έλληνες άνεργοι; Πού βρίσκονταν εκείνο το πρωινό οι πληγέντες συνταξιούχοι; Πού βρίσκονταν εκείνο το πρωινό οι μισθωτοί των 400 ευρώ του ιδιωτικού τομέα; Oι προς απόλυσεη δημόσιοι υπάλληλοι; Οι ευτελώς αμειβόμενοι γιατροί-καθηγητές-πανεπιστημιακοί και τελικά πού κρύφτηκαν την ημέρα εκείνη τα κάποια εκατομμύρια των Ελλήνων που ασφυκτιούν, που δοκιμάζονται, που σφαγιάζονται από το καθεστώς; Aπολάμβαναν τον όμορφο καιρό της όμορφης πατρίδας που σε λίγο δεν θα είναι δική τους! Αν είμασταν όλοι εκεί, χωρίς αυγά, χωρίς νεράτζια, χωρίς γιαουρτάκια, απλά και μόνο όλοι εκεί όπου βρίσκονταν αυτοί οι λίγοι, οι φρουρούμενοι, οι φοβισμένοι, και φωνάζαμε για το δίκιο μας, για τα δικαιώματά μας, τότε ίσως και να αντιλαμβάνονταν ότι το παιχνίδι δεν είναι μόνο δικό τους. Τώρα παίζουν μόνοι τους. Μας κοροιδεύουν, τάζοντας εκλογές έτσι για λίγα ψίχουλα δημοκρατίας και καμαρώνουν γιατί έζησαν όμορφες παρελάσεις και γιατί συνεχίζουν το έργο της διάσωσης της χώρας. Εμείς τους το επιτρέπουμε με τη σιωπή, την υποταγή και την απάθειά μας”. Φ.Σ.
Ζούμε ότι μας αξίζει;
