Εννιά χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θανατηφόρο τροχαίο στην Εθνική Οδό Αθηνών – Λαμίας, που είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο, όταν την 26η Φεβρουαρίου του 2017 η Πόρσε που οδηγούσε ο Γιώργος Βακάκης προσέκρουσε στο σταθμευμένο ΙΧ του Υπάτιου Πατμάνογλου με ταχύτητα 320 χλμ/ώρα, με τραγικό αποτέλεσμα να σκοτωθούν ακαριαία η σύζυγος κι ο γιος του τελευταίου.
Ο συγγενής των δυο αδικοχαμένων που έμεινε πίσω, ο Υπάτιος Παταμόνογλου έκανε μια άκρως συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με τον ίδιο με πληγές στο πρόσωπο όπου την χαρακτηρίζει ως τη χειρότερη μέρα της ζωής του .
«Το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό, είναι και πνευματικό. Δεν είχα να διαχειριστώ μόνο το πένθος μου. Είχα να διαχειριστώ και ένα μέρος του κόσμου, με τα αρνητικά του σχόλια. Αυτή ήταν η δοκιμασία μου. Αυτός ήταν ο σταυρός μου», έγραψε μεταξύ άλλων στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, σε μια ανάρτηση που κλείνει με τη φράση «η πληγή δεν κλείνει. Κρύβεται».
Αναλυτικά η ανάρτηση του Υπάτιου Πατμάνογλου
«26 Φεβρουαρίου 2017
Η χειρότερη μέρα της ζωής μου.
Η μέρα που ένας πατέρας δεν θα έπρεπε ποτέ να ζήσει.
Η μέρα που ένας σύζυγος δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει.
Η μέρα που κατάλαβα πως όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή.
Από εκείνη τη μέρα δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος.
Ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι,
μέχρι να έρθει η στιγμή που η δύναμη θα είναι η μόνη επιλογή που θα έχεις.
Εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ να μάθετε πόση δύναμη κρύβετε μέσα σας.
Θα μπορούσα σήμερα να βρίσκομαι σε ένα ψυχιατρείο.
Θα μπορούσα να είμαι σε ένα κέντρο αποκατάστασης, παραπληγικός ή τετραπληγικός.
Θα μπορούσα να είμαι βαριά εγκαυματίας.
Θα μπορούσα να είμαι πολυτραυματίας.
Δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά.
Γι’ αυτό δοξάζω τον Θεό.
Όμως το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό,ειναι και πνευματικό.
Δεν είχα να διαχειριστώ μόνο το πένθος μου.
Είχα να διαχειριστώ και ένα μέρος του κόσμου, με τα αρνητικά του σχόλια.
Αυτή ήταν η δοκιμασία μου.
Αυτός ήταν ο σταυρός μου.
Δεν εγκατέλειψα.
Δεν άφησα ποτέ την πίστη μου.
Κι αυτό με κράτησε ζωντανό και πνευματικά όρθιο.
Η πραγματική αντοχή δεν φαίνεται στο σώμα,
αλλά στην ψυχή.
Συνεχίζω.
Ζω.
Και κάθε δυσκολία με κάνει πιο δυνατό.
Η ζωή δεν είναι δεδομένη.
Ο δρόμος δεν συγχωρεί.
Ένα δευτερόλεπτο αρκεί.
Μην οδηγείτε σαν να έχετε δεύτερη ζωή.
Υ.Γ.
Αλί σε αυτούς που μένουν.
Γιατί αυτοί που έφυγαν είναι στον Παράδεισο.
Η κόλαση είναι εδώ.
Η πληγή δεν κλείνει. Κρύβεται.»
