Χθες το απόγευμα επιστρέφοντας στο σπίτι, την προσοχή μου τράβηξαν κάποιες μουσικές νότες . Στάθηκα στην άκρη του δρόμου. Με είχαν αιχμαλωτήσει για τα καλά. Έπρεπε να βρώ την πηγή τους. Εκείνες όλο και κυλούσαν σαν το γάργαρο νερό μέσα στο απόγευμα.Στη γωνία ένα κορίτσι έπαιζε μουσική με κάποιο αρμόνιο.Μαγεμένος από τη μουσική πλησίασα. Ήταν η ομορφώτερη μουσική που είχα ακούσει. Στάθηκα σε κάποια απόσταση. Εκείνη δεν φαίνεται να με είχε προσέξει. Δεν σταμάτησε να παίζει. Κόσμος περνούσε από δίπλα της, όμως κανείς δεν την είδε. Ήταν αόρατη για τους διαβάτες.Ενιωσα ότι έπρεπε να την ανταμείψω για τούτο το δώρο που πρόσφερε. Εβγαλα λίγα κέρματα. Πλησίασα να της τα προσφέρω.Τα αρνήθηκε.“Δεν παίζω για τα χρήματα. Το κάνω για μένα” μου είπε “Το αρμόνιο είναι η διαφυγή μου. Είναι η ευτυχία μου. Δίχως αυτό θα πέθαινα στα σίγουρα. Αν με πληρώσεις που παίζω, είναι σαν με πληρώνεις που αναπνεύω”“Τι θα μπορούσα να κάνω για σένα;” τη ρώτησα“Μου είναι αρκετό να καθήσεις κοντά μου και να απολαύσουμε μαζί τη μουσική” μου είπε και γλύστρισε στον παράδεισο των πλήκτρων.
Μάθε περισσότερα για τον Δημήτρη Καραβασίλη στο dkaravasilis.gr