Τα βασικά σημεία του άρθρου
- Τον θάνατο του θείου της, Παναγιώτη Πανόπουλου, γνωστοποίησε η Κατερίνα Παναγοπούλου μέσα από ανάρτησή της στο Facebook.
- Η παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του MEGA απέδωσε τον θάνατό του σε ιατρικά λάθη.
- Στην ανάρτησή της, η δημοσιογράφος εξέφρασε τον πόνο της, αναφέροντας ότι ο θείος της «έφυγε τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα, από τραγικά ιατρικά λάθη».
Τον θάνατο του θείου της, Παναγιώτη Πανόπουλου, γνωστοποίησε η Κατερίνα Παναγοπούλου μέσα από ανάρτησή της στο Facebook.
Η παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του MEGA ανέφερε την Τετάρτη (14/10) ότι ο θείος της πέθανε τη Δευτέρα, αποδίδοντας τον θάνατό του σε ιατρικά λάθη. Παράλληλα, μέσα από την ανάρτησή της αναφέρθηκε στη στενή σχέση που είχαν και σε στιγμές από την κοινή οικογενειακή τους ζωή.
Η Κατερίνα Παναγοπούλου έγραψε το μήνυμά της την ημέρα της κηδείας του Παναγιώτη Πανόπουλου, περιγράφοντας την απουσία του από την οικογένεια και όσα θυμάται από εκείνον.
Η ανάρτηση της Κατερίνας Παναγοπούλου
«Μέσα στην εκκλησία σήμερα ασυναίσθητα σε αναζητούσα με το βλέμμα. Είχα τόση ανάγκη να πεις, όπως πάντα, κάτι για να αλλάξεις το κλίμα, να μας κάνεις να γελάσουμε, να μας δώσεις κουράγιο με εκείνο το γνώριμο, δυνατό σου γέλιο. Με εκείνη τη σπάνια αισιοδοξία για τη ζωή. Νομίζω ότι αυτό θα κρατήσω ως το πιο πολύτιμο από εσένα. Παρακαταθήκη και οδηγό.
“Πάντα, σε όλα τα προβλήματα, υπάρχει λύση”, έλεγες, μας θύμισε στον επικήδειο το Κατερινάκι. Σε αυτό όμως δεν υπάρχει. Και πονάει πολύ. Όπως κάποιοι ξέρετε, ο Παναγιώτης Πανόπουλος ήταν θείος μου και έφυγε τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα, από τραγικά ιατρικά λάθη τη Δευτέρα.
Από την άλλη, σκέφτομαι ότι έφυγες όρθιος, δυνατός, έτοιμος να πιάσεις ξανά τη ρακέτα. Μόλις το προηγούμενο βράδυ μού έκανες πλάκα για κάτι που λέγαμε στο δελτίο. Τώρα που το σκέφτομαι, πώς θα είναι άραγε από εδώ και πέρα, που δεν θα ξαναδώ μήνυμά σου την ώρα του δελτίου; Προτροπής, ενθάρρυνσης, γέλιου.
Από τότε που θυμάμαι τη ζωή μου, έτσι ήσουν μέσα σε αυτήν. Με προτροπή, ενθάρρυνση, γέλιο. Πάντα διακριτικά, να βοηθήσεις, να προσφέρεις, με ανυστερόβουλη αγάπη. Μου το είχες γράψει, άλλωστε, και μετά τη γενναιόδωρη φιλοξενία στην Κέα αυτό το καλοκαίρι. “Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να σου πω ότι σε αγαπάω όπως τα παιδιά μου”. Άκουγες με τόσο καμάρι, τόσο ενδιαφέρον, τόσο ειλικρινές νοιάξιμο.
Ακόμα και στο νοσοκομείο, στην τελευταία μας συνάντηση, έψαχνες εναλλακτικές, αν κάτι δεν πάει καλά στο σενάριο. “Είμαστε οικογένεια”, έλεγες ξανά και ξανά. Νομίζω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη τύχη από το να μπορεί η οικογένεια να χτίζει τα σπίτια της το ένα δίπλα στο άλλο. Μεγαλώνεις με όλους μαζί, μπαινοβγαίνεις από το ένα σπίτι στο άλλο, όπως μεγαλώσαμε εμείς. Οι άνθρωποι που σε νοιάζονται πραγματικά πολλαπλασιάζονται, το νοιάξιμο σκαρφαλώνει στον υπερθετικό βαθμό. Αλλά και η θλίψη όταν κάποιος φεύγει.
“Όταν κοιτάω τη θέση του αυτοκινήτου σου κενή, μου λείπεις, γαμώτο, αν και σκέφτομαι ότι σωστά έκανες που αυτονομήθηκες”, μου είχες γράψει και γελούσες όταν με πετύχαινες στην αυλή να επιστρέφω από δίπλα με το ταπεράκι. Εγώ τι να πω τώρα, που θα βλέπω τη θέση σου κενή στα γιορτινά οικογενειακά τραπέζια; Που δεν θα ψήνουμε όλοι μαζί στην αυλή το Πάσχα;
Στύβω το μυαλό μου να σκεφτώ τι θα μου απαντούσες εσύ σε αυτό. Μάλλον θα το έριχνες στην πλάκα, αποφορτίζοντας, όπως πάντα, κάθε δύσκολη στιγμή. Καλό ταξίδι, αγαπημένε μου Παναγιώτη. Τρέλανέ τους στα γέλια εκεί πάνω, παίζε τένις ξένοιαστος, κερδίζοντας όπως ξέρεις μόνο εσύ. Έτσι όπως κατάφερες και κέρδισες και την παρτίδα της ζωής».
