Η Μέριλ Στριπ και η Άννα Γουίντουρ συναντήθηκαν σε σουίτα του ξενοδοχείου Crosby Street στη Νέα Υόρκη, σε μια συζήτηση που είχε σχεδόν συμβολικό χαρακτήρα: τι συμβαίνει όταν δύο «Μιράντα» βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Μαζί τους ήταν και η σκηνοθέτιδα Greta Gerwig, η οποία ανέλαβε ρόλο συντονίστριας στη συνέντευξή τους στη Vogue, λίγο πριν από την κυκλοφορία του Devil Wears Prada 2, που αναμένεται στις αίθουσες την 1η Μαΐου.
Η εικόνα ήταν ήδη κινηματογραφική. Η Στριπ και η Γουίντουρ εμφανίστηκαν και οι δύο με κίτρινα κασκόλ, θυμίζοντας, όπως γράφτηκε χαρακτηριστικά, «δύο στρατηγούς με ίδιες επωμίδες». Η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή και φιλική, με τη συζήτηση να ξεκινά από κάτι απλό, αλλά χαρακτηριστικό: τα παλτό.
«Μου αρέσουν τα παλτό. Καλύπτουν όλες τις αμαρτίες από ό,τι υπάρχει από κάτω», είπε η Στριπ.
«Και είναι εύκολο να τα δοκιμάσεις», απάντησε η Γουίντουρ.
Η ένδυση, η εξουσία και το πώς «διαβάζονται» οι γυναίκες
Η Greta Gerwig έθεσε από νωρίς το βασικό ερώτημα: πώς συνδέεται ο τρόπος που ντύνεται μια γυναίκα με την εξουσία.
Η Γουίντουρ απάντησε ότι δεν πιστεύει πως μια «στολή εξουσίας» είναι απαραίτητη για μια γυναίκα στο γραφείο. Ανέφερε ως παράδειγμα τη Μισέλ Ομπάμα, λέγοντας πως, είτε φορά J.Crew είτε κάποιον μεγάλο οίκο, «μοιάζει πάντα με τον εαυτό της». Σημείωσε επίσης ότι και η Μελάνια Τραμπ «πάντα μοιάζει με τον εαυτό της όταν ντύνεται».
Η Μέριλ Στριπ, από την πλευρά της, έδωσε πιο πολιτική διάσταση στη συζήτηση. Θύμισε το μπουφάν της Μελάνια Τραμπ με τη φράση «I Really Don’t Care, Do U?»(Πραγματικά δεν με νοιάζει, σε νοιάζει;) και υποστήριξε πως τα ρούχα είναι πάντα μορφή έκφρασης, αλλά και αντανάκλαση μεγαλύτερων ιστορικών και πολιτικών πιέσεων.
Όπως είπε, οι γυναίκες στην εξουσία συχνά αναγκάζονται να εκπέμπουν μια ιδέα «μικρότητας», να μοιάζουν λιγότερο απειλητικές, σαν να πρέπει να απολογούνται για την ίδια τους την παρουσία. «Υπάρχει μια απολογία ενσωματωμένη στις γυναίκες», τόνισε.
Η Miranda Priestly, 20 χρόνια μετά
Η Gerwig συνέδεσε τη Miranda Priestly με τις μεγάλες γυναικείες φιγούρες του παλιού Χόλιγουντ, όπως η Bette Davis. Η Στριπ συμφώνησε, λέγοντας ότι η Miranda ήταν ανέκαθεν ένας ρόλος «εντελώς ανεπιφύλακτος», χωρίς απολογίες.
Όταν ρωτήθηκε γιατί επέστρεψε 20 χρόνια μετά σε αυτόν τον χαρακτήρα, η Στριπ είπε πως αυτή τη φορά την ενδιέφερε περισσότερο η επιχειρηματική διάσταση: το βάρος της ευθύνης, η διαχείριση ενός μεγάλου οργανισμού, η πίεση να συνεχίσει να λειτουργεί μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει.
«Σκέφτηκα: πού θα πάνε τώρα; Τώρα που όλα φαίνεται να αποσυντίθενται, τώρα που οι θεσμοί αποδυναμώνονται ή εκρήγνυνται. Αναρωτήθηκα τι θα κάνουν. Και νομίζω ότι εντόπισαν κάτι αληθινό για το επάγγελμα σήμερα», είπε.
Η Γουίντουρ έσπευσε να διευκρινίσει ότι προτιμά να μιλά για «εξέλιξη» και όχι για «αποσύνθεση». Υποστήριξε πως η μόδα παραμένει ισχυρή, απλώς λειτουργεί πια σε πολλαπλές πλατφόρμες και αγγίζει περισσότερο κόσμο από ποτέ.
Μόδα, δημοκρατία και επιρροή στην ποπ κουλτούρα
Η Γουίντουρ απέρριψε την παλιά ιδέα ότι η μόδα είναι κάτι ελιτίστικο. Όπως είπε, αυτό ίσως ίσχυε δεκαετίες πριν, όταν η haute couture απευθυνόταν σε μια μικρή κοινωνική ελίτ. Σήμερα όμως, η μόδα είναι πολύ πιο δημοκρατική και πολύ πιο βαθιά ενσωματωμένη στην κουλτούρα.
Έφερε παραδείγματα από τη συνεργασία μεγάλων brands με κορυφαίους σχεδιαστές και από το πώς το κοινό παρακολουθεί με έντονο ενδιαφέρον τι φορούν οι χαρακτήρες σε σειρές και ταινίες. Κατά τη γνώμη της, το τοπίο έχει αλλάξει ριζικά.
Η ηλικία ως πλεονέκτημα
Σε ένα από τα πιο προσωπικά σημεία της κουβέντας, η Gerwig ζήτησε από τις δύο γυναίκες να μιλήσουν για το πώς βιώνουν τα 76 τους χρόνια.
Η Γουίντουρ είπε ότι της αρέσει η ηλικία της. Νιώθει το ίδιο ζωντανή, ενθουσιασμένη και περίεργη όσο πάντα, και πιστεύει πως η εμπειρία φέρνει ισορροπία και αναλογία. «Νομίζω ότι η ηλικία είναι στην πραγματικότητα πλεονέκτημα», είπε.
Η Στριπ απάντησε πιο υπαρξιακά. Επιστρέφοντας στη Miranda, εξήγησε ότι προσπάθησε να φανταστεί πώς είναι να κουβαλά κανείς ευθύνες όπως της Γουίντουρ και να παραμένει τόσο ανοιχτός στον κόσμο. Για εκείνη, το μυστικό της ζωντάνιας είναι να παραμένεις περίεργος, να σπας συνεχώς «νέα νερά».
Μητρότητα, γιαγιάδες και οικογένεια
Η συζήτηση μετατοπίστηκε έπειτα στην οικογένεια. Η Gerwig παρατήρησε ότι οι γυναίκες συχνά ερωτώνται για το πώς συνδυάζουν παιδιά και δουλειά, αλλά σπανιότερα για το πώς βιώνουν το γεγονός ότι είναι γιαγιάδες.
Η Στριπ μίλησε συγκινημένη για τα έξι εγγόνια της, όλα κάτω των έξι ετών, λέγοντας πως προσπαθεί να «αρπάξει κάθε δευτερόλεπτο», γνωρίζοντας πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος.
Η Γουίντουρ ανέφερε ότι έχει τέσσερα εγγόνια και τέσσερα θετά εγγόνια και υπογράμμισε ότι, ακόμη και με τόσο απαιτητική καριέρα, πάντα έβρισκε χρόνο να είναι παρούσα για τα παιδιά της. «Το Vogue μπορούσε πάντα να περιμένει», είπε, προσθέτοντας ότι προσπαθεί να διδάξει στα παιδιά και στα εγγόνια της πως η οικογένεια είναι αυτό που μετρά.
Η εργασία, η αβεβαιότητα και η αντοχή
Η Στριπ μίλησε και για τη φύση της υποκριτικής, λέγοντας πως είναι ένα επάγγελμα εγγενώς ασταθές, στο οποίο είσαι «χρονίως άνεργος». Η φήμη μπορεί να έρθει στιγμιαία, αλλά το να χτίσεις έργο και να έχεις πίστη στον εαυτό σου απαιτεί χρόνο.
Η Γουίντουρ συμφώνησε ότι οι προκλήσεις είναι αυτές που τελικά κάνουν τη δουλειά ενδιαφέρουσα. Έφερε ως παράδειγμα την περίοδο της πανδημίας, όταν όλα έπρεπε να αλλάξουν, τόσο στον τρόπο εργασίας όσο και στην επικοινωνία. Η δική της πυξίδα, όπως είπε, ήταν η οικογένεια και η αίσθηση του πραγματικού κόσμου έξω από το περιοδικό.
Η νέα Miranda είναι πιο απλή, πιο ουσιαστική
Στο τέλος, η κουβέντα επέστρεψε στο Devil Wears Prada 2. Η Στριπ αποκάλυψε ότι αυτή τη φορά η Miranda είναι πιο λιτή, πιο «ουσιαστικά ο εαυτός της» και λιγότερο φορτωμένη. «Είναι λιγότερο αγχωμένη για το τι σκέφτονται οι άλλοι», είπε.
Η Γουίντουρ ανέφερε ότι ανυπομονεί να δει την ταινία και αστειεύτηκε ότι ελπίζει σε happy ending. Η Στριπ απάντησε ότι δεν θα το έλεγε ακριβώς «ευτυχισμένο», αλλά «αληθινό και θριαμβευτικό».
Και η Γουίντουρ έκλεισε με μια φράση που ίσως συνοψίζει όλη τη συνάντηση:
«Ανυπομονώ».