Η Μαρινέλλα ήρθε στον κόσμο τον Μάιο του 1938. Τη δεκαετία του ’50 ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία, αρχικά ως ηθοποιός και στη συνέχεια ως τραγουδίστρια. Κατάφερε με την μοναδική φωνή της και τον χαρακτήρα της να αγαπηθεί από τον κόσμο, και να διαγράψει μία σπουδαία πορεία. Ο θάνατός της, ο οποίος έγινε γνωστός το Σάββατο 28 Μαρτίου, σκόρπισε τη θλίψη στο πανελλήνιο, το οποίο πενθεί την απώλεια της «μεγάλης κυρίας» του ελληνικού πενταγράμμου.
Τον Μάιο του 1982, είχε δώσει μία σπάνια συνέντευξη στην εκπομπή «Παρασκήνιο». Σε αυτή, η Μαρινέλλα είχε μιλήσει για τα πρώτα της βήματα στον κόσμο της τέχνης και την επιτυχημένη της πορεία. Ακόμα, είχε αναφερθεί στους επικριτές της, αλλά και στον χρόνο που περνάει, δηλώνοντας χαρακτηριστικά πως «πολύ φοβάμαι ότι είναι πολύ σπουδαίο πράγμα».
«Το όνειρό μου ήταν να γίνω ηθοποιός»
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξής της, η Μαρινέλλα είχε εξομολογηθεί ότι: «Εγώ γεννήθηκα, μεγάλωσα, και έκανα την πρώτη μου αρχή σαν καλλιτέχνις, στη Θεσσαλονίκη. Δεν ξεκίνησα βέβαια σαν τραγουδίστρια, το όνειρό μου ήταν να γίνω ηθοποιός».
«Βγήκα στο θέατρο, στην επιθεώρηση, αλλά μετά, στη διαδρομή, έγινα τραγουδίστρια και από τότε παρέμεινα. Δεν ξέρω αν έκανα καλά ή κακά, αλλά εγώ όμως, έγινα τραγουδίστρια», είχε συνεχίσει.
«Οι μεγάλες και σπουδαίες εξετάσεις, δίνονται στο πάλκο»
Σε ερώτηση που είχε δεχτεί για τους επικριτές της, η Μαρινέλλα είχε απαντήσει: «Τι να πει κανείς για τον εαυτό του τώρα; Αυτό όμως που έχει σημασία, είναι ότι δεν θα είχε νοστιμιά, αν δεν υπήρχαν οι επικριτές. Αν είχαμε μόνο θαυμαστές, αλίμονό μας. Πρέπει να υπάρχει αυτό, για εμένα.
Όμως είναι πολύ σπουδαίο, ότι πολλοί από τους επικριτές μου έχουν έρθει, με έχουν ακούσει, και έγιναν πάρα πολλοί «Μαρινελικοί». Αυτό όμως το εύχομαι και το θέλω πάρα πολύ, να έρχονται να με βλέπουν αυτοί που με κατηγορούν, αυτοί που δεν μπορούν να παραδεχτούν αυτό που λέγεται «Μαρινέλλα», γιατί με ακούν μόνο από τον δίσκο».
«Στον δίσκο κανείς τραγουδιστής δεν κερδίζει. Γιατί ο δίσκος είναι ένα πράγμα που φτιάχνεται στο στούντιο, πολλές φορές όμως κάνουν και τα live. Αυτοί οι δίσκοι που γίνονται στο στούντιο, μπορεί ένα τραγούδι να γίνει λέξη-λέξη, οπότε να βγει στο τέλος άρτιο και τέλειο.
Οι μεγάλες και σπουδαίες εξετάσεις για τον τραγουδιστή, δίνονται πάνω στο πάλκο. Εκεί τι μπορείς να κάνεις, εκεί τι μπορείς να δώσεις, εκεί τι μπορείς να κάνεις για να πείσεις τον πελάτη κάτω επί δύο ώρες, να φύγει και ευχαριστημένος και να πει ότι κάτι είδε, κάτι άκουσε και κάτι έκανε, αυτός που “σκοτώθηκε” δύο ώρες εκεί πάνω», είχε εξηγήσει.
«Έχω μάθει να μεγαλώνω με τον χρόνο»
Στο τέλος της συνέντευξής της, η Μαρινέλλα είχε εξομολογηθεί πως: «Η Μαρινέλλα του ’60 ήταν ένα παιδί, οπωσδήποτε, ένα κορίτσι που ξεκίνησε έτσι με τρακ πολύ, με έκπληξη για τη ζωή, για το τι θα αντιμετωπίσει, τι θα δει, τι θα γνωρίσει. Περάσαν τα χρόνια, και άρχισα αυτή την Μαρινέλλα να την “πλάθω” αλλιώς, να μπορέσει αυτή η Μαρινέλλα να γίνει μία σωστή τραγουδίστρια, γιατί δεν σου αποκρύπτω ότι αγαπώ πάρα πολύ τη δουλειά μου. Πάρα πολύ την αγαπώ! Μου αρέσει να τραγουδάω, να χορεύω, να προσπαθώ να κάνω ένα καλό πρόγραμμα. Όπως σου εξήγησα και πριν, χρειάστηκε πολύς κόπος. Εμένα με βοήθησε πάρα πολύ το θέατρο, γιατί έμαθα πάρα πολλά πράγματα από αυτό, τα οποία έβγαλα στη συνέχεια στη δουλειά μου, σε αυτό που κάνω».
«Τώρα βέβαια προτιμώ αυτή την Μαρινέλλα, από την Μαρινέλλα του ’60. Τώρα έχω πιο σωστή πείρα. Νιώθω μια ομορφιά για αυτό που είμαι. Ακόμα και στον καθρέφτη που κοιτάω και βλέπω και τις ρυτίδες τις πρώτες, τις δεύτερες, τις τρίτες, έχουν μια ομορφιά. Αυτό σημαίνει κόπος, αγώνας για αυτό που έκανα, προσπάθεια. Αυτά δεν μπορείς να τα πετάξεις, δεν είναι τυχαία. Αυτά έχουν την ζεστασιά του χρόνου, και έχω μάθει να μεγαλώνω με τον χρόνο, να γερνάω με τον χρόνο. Πολύ φοβάμαι ότι ο χρόνος είναι πολύ σπουδαίο πράγμα!», είχε καταλήξει.