Με αφορμή την παράσταση που έδωσε στο Κέντρο Κρατουμένων Ελεώνα Θήβας, η ηθοποιός Δήμητρα Κολλά μιλά στο enikos.gr για αυτή τη διαφορετική εμπειρία και την τέχνη του θεάτρου να γιατρεύει τις ψυχές.
Νάντια Ρηγάτου
Τη φετινή σεζόν, η Δήμητρα Κολλά πρωταγωνιστεί σε δυο θεατρικές παραστάσεις στο “Εν Αθήναις” και μάλιστα υποδύεται ρόλους απόλυτα αντίθετους σε καθεμιά.
Η “Μπουμπού” με την ίδια στον ομώνυμο ρόλο, συνεχίζει την πετυχημένη πορεία της για δεύτερη χρονιά ενώ το “Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν” έχει ήδη κερδίσει κοινό και κριτικούς.
Η κουβέντα μαζί της ξεκινά από τη ζωή και όχι από τη σκηνή μιας και κάθε Σάββατο πριν ανέβει στο θεατρικό σανίδι τακτοποιεί τα πράγματα που συλλέγονται στο “Εν Αθήναις” των Δημήτρη Καρατζιά και Μάνου Αντωνιάδη, με προορισμό το Κέντρο Απεξάρτησης Τοξικομανών Κρατουμένων Ελεώνα Θήβας, στο οποίο εφαρμόζεται πολυφασικό “στεγνό” Πρόγραμμα Απεξάρτησης αποκλειστικά για έγκλειστους χρήστες.
–Μίλησε μου για την πρωτοβουλία να συλλέγετε ρούχα και είδη πρώτης ανάγκης για τις ελλείψεις που κατά καιρούς αντιμετωπίζει το Κέντρο Απεξάρτησης Τοξικομανών Κρατουμένων Ελεώνα Θήβας
Αυτή είναι μια κίνηση που έχουμε ξανακάνει στο παρελθόν για τις Γυναικείες φυλακές και δυστυχώς οι ελλείψεις δεν σταματάνε να υπάρχουν με τα xρόνια. Όταν σου δίνεται η ευκαιρία μέσα από την δουλειά σου να επιστρέψεις πίσω έστω και λίγη από την αγάπη που έχεις πάρει είναι ευλογία. Είναι ο δικός μας τρόπος να βοηθήσουμε. Όλα λοιπόν τα Σαββατοκύριακα του Φεβρουαρίου 20 :00 με 20:30 μπορείτε να φέρετε την δική σας κίνηση αγάπης προς αυτούς τους ανθρώπους.
–Η “Μπουμπού» παρουσιάστηκε στο Κέντρο Κρατουμένων Ελεώνα Θήβας και είχες την ευκαιρία να συζητήσεις μετά με τα άτομα που βρίσκονται σε αυτό. Πως ήταν για σένα αυτή η εμπειρία;
Πολύ διαφορετική από τις προηγούμενες, νομίζω σε αυτό συνέβαλε το ότι έλαβα μέρος και στην αποθεραπεία. Το να βλέπεις και να ακούς πως επηρέασε η ερμηνεία σου τις ευαίσθητες αυτές ψυχές είναι μοναδική εμπειρία. Όταν Βλέπεις άντρες με μάτια δακρυσμένα και γεμάτα ευγνωμοσύνη να σου εκφράζουν όπως μπορούν αυτά που νιώθουν και να μην προσπαθούν να κρύψουν τον πόνο που κουβαλάνε, είναι λυτρωτικό.
«Με έκανες να νιώσω πράγματα που δεν πίστευα ότι θα ένιωθα ποτέ»
–Υπήρξε κάποια ερώτηση που σε συγκίνησε;
Δεν ήταν ακριβώς ερώτηση μα η ανάγκη του συγκεκριμένου ατόμου να επικοινωνήσει όσα ένιωσε με κοίταξε με κόκκινα μάτια και μου είπε «σε ευχαριστώ, με έκανες να νιώσω πράγματα που δεν πίστευα ότι θα ένιωθα ποτέ!! ». Ακόμα μου έκανε εντύπωση ένας κύριος μεγάλης ηλικίας που ήταν αμίλητος και σκυθρωπός, όταν σηκώθηκαν να φύγουν ήρθε σιγά σιγά σαν μικρό παιδί κοντά μου και μου είπε χαμηλόφωνα με μια σχεδόν ντροπή θα πω : “δεν είχα ξαναδεί θέατρο, δεν ήξερα ότι είναι έτσι, θα σε θυμάμαι για πάντα” και έφυγε γρήγορα.
–Πιστεύεις ότι το θέατρο πρέπει να υπάρχει σε τέτοια κέντρα;
Ναι! Γενικά, πιστεύω ότι η τέχνη εκπαιδεύει και γιατρεύει και είμαι σίγουρη ότι οι σωστές παραστάσεις μπορούν να συμβάλουν στην αποκατάσταση ψυχικών τραυμάτων. Μην ξεχνάμε πως όλοι μας κάποια στιγμή γίναμε ο δυνάστης της ψυχής μας και μας κάναμε κακό. Μέσα από ένα τραγούδι, ένα βιβλίο, μια ταινία ήρθαμε αντιμέτωποι με την αλήθεια μας και κάναμε την επιλογή μας προς το φως. Αν λοιπόν ο έγκλειστος δεν έχει κάποιο τέτοιο ερέθισμα πώς να μπει στην όποια διαδικασία ψυχικής ανάκαμψης.
–Μίλησε μας για τη “Μπουμπού” και το τι αγαπάς σε αυτή
Αγαπώ το πώς με κάνει καλύτερη κάθε φορά, σε κάθε παράσταση συνεχίζω και ανακαλύπτω πράγματα για μένα! Η θετική της στάση στην ζωή μέχρι και μέσα από τα πιο σκοτεινά μονοπάτια τις ζωής της μου δίνει δύναμη και κουράγιο. Το φως είναι μια συνειδητή επιλογή της “Μπουμπούς” και σίγουρα και δική μου!
«Είμαστε πολύ πιο δυνατοί από τα σκοτάδια της ζωής»
–Ποιο μήνυμα θα ήθελες να έχει πάρει ο θεατής φεύγοντας;
Αυτό που λέει η “Μπουμπού” και έχω αγαπήσει τόσο πολύ «κοίταξα τους φόβους μου στα μάτια μέχρι που κατεβάσαν εκείνοι πρώτοι το βλέμμα». Είμαστε πολύ πιο δυνατοί από τα σκοτάδια της ζωής.
–Τι άλλο κάνεις αυτή την περίοδο;
Αμέσως μετά την “Μπουμπού” τα Σάββατα παίζω και στην παράσταση «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» σε σκηνοθεσία Δ.Καρατζια που παρουσιάζετε κάθε Σαββατοκύριακο στις 20:30 στον ίδιο χώρο, το Εν Αθηνάς μαζί με άλλους 16 υπέροχους ηθοποιούς. Είναι ένα πολύ σκληρό έργο βασισμένο σε αληθινά γεγονότα αυτής της σκοτεινής περιόδου της Αμερικής όπως αναφέρονται στην νουβέλα του McCOΥ. Η θεατρική μεταφορά των Καρατζιά και Αντωνιάδη δημιούργησαν έναν πολύ διαφορετικό χαρακτήρα από όλους όσους έχω κάνει μέχρι τώρα, τη νοσοκόμα Ελέν που σας υποδέχεται στον μαραθώνιο χορού του 1930 με το που μπαίνετε στο θέατρο. Για μένα η Έλεν είναι ένας πολύ δύσκολος χαρακτήρας που έκανα πολύ καιρό να δεχτώ και να καταλάβω. Ειδικά μετά την “Μπουμπού” που η ενσυναίσθηση της “χτυπάει” κόκκινο, η απάθεια της Ελεν είναι σοκαριστική.
–Μετά τη “Μάγισσα” και τον ρόλο της «Τσαντούλας» που σε απολαύσαμε, προέκυψαν άλλες τηλεοπτικές προτάσεις;
Όχι, και να σου πω την αλήθεια δεν το περίμενα. Πίστευα ότι αυτό που προσφέρω ως ηθοποιός είναι ξεκάθαρο πια, υπάρχουν οι αποδείξεις. Σίγουρα δεν το έχω πάρει κατάκαρδα γιατί πάντα πίστευα ότι το σωστό timing υπάρχει για όλους. Άπλα ελπίζω να μην περάσουν άλλα 15 χρόνια μέχρι τον επόμενο τηλεοπτικό ρόλο!
Info
“Μπουμπού”
Στο “Εν Αθήναις” κάθε Σάββατο 17:45
Ιάκχου 19 , Γκάζι, Αττική
“Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν”
Στο “Εν Αθήναις” κάθε Σάββατο και Κυριακή 20:30