Ένα πρωτοφανές για τα τελευταία χρόνια κύμα κοινωνικών κινητοποιήσεων καταγράφεται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, με τη Γαλλία, την Ιταλία και την Αλβανία να βρίσκονται αντιμέτωπες με σοβαρά επεισόδια, συγκρούσεις διαδηλωτών με τις αστυνομικές δυνάμεις και εκατοντάδες συλλήψεις.
Το Σαββατοκύριακο 17 και 18 Οκτωβρίου, η ένταση κλιμακώθηκε από το Παρίσι και το Μιλάνο μέχρι τα Τίρανα, ενώ στην Πορτογαλία διαδηλωτές κατασκήνωσαν σε κεντρικές πλατείες, απαιτώντας λύσεις στη στεγαστική κρίση. Αντίστοιχη κοινωνική δυσαρέσκεια καταγράφεται στην Ισπανία και το Βέλγιο, με κοινό παρονομαστή το αυξανόμενο κόστος ζωής, την κατάσταση της εκπαίδευσης και την αβεβαιότητα για το μέλλον.
Οι εικόνες από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και τις μεγάλες πόλεις είναι ενδεικτικές της έντασης: φλεγόμενα οχήματα, κατεστραμμένα καταστήματα, αστυνομικές δυνάμεις με πλήρη εξάρτυση, αλλά και χιλιάδες πολίτες που διαδηλώνουν ειρηνικά ζητώντας καλύτερους μισθούς, προσιτή στέγη και αποτελεσματικότερες δημόσιες υπηρεσίες.
Σύμφωνα με το Reuters, οι κινητοποιήσεις δεν αποτελούν ένα ενιαίο οργανωμένο ευρωπαϊκό κίνημα, ωστόσο παρουσιάζουν αξιοσημείωτες ομοιότητες ως προς τα κοινωνικά και οικονομικά αιτήματα.
Η νεολαία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή σε αρκετές χώρες, εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά της για την υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης, την ανεργία και τη δυσκολία οικονομικής ανεξαρτητοποίησης.
Γαλλία: 2.400 συλλήψεις, ένας νεκρός και ιστορικό δημαρχείο στις φλόγες
Η Γαλλία βρίσκεται στο επίκεντρο της κοινωνικής αναταραχής, μετά τις μαζικές διαδηλώσεις του Σαββάτου (17/10), οι οποίες εξελίχθηκαν σε σοβαρά επεισόδια σε δεκάδες πόλεις.
Σύμφωνα με το Reuters, περίπου 550.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, βάσει των εκτιμήσεων του υπουργείου Εσωτερικών, ενώ το συνδικάτο CGT ανεβάζει τον αριθμό των διαδηλωτών στις 800.000.
Παρότι μεγάλο μέρος των συγκεντρώσεων πραγματοποιήθηκε ειρηνικά, ομάδες διαδηλωτών συγκρούστηκαν με τις αστυνομικές δυνάμεις, πυρπόλησαν οχήματα, λεηλάτησαν καταστήματα και προκάλεσαν ζημιές σε δημόσια κτίρια.
Ο νεότερος απολογισμός των γαλλικών Αρχών κάνει λόγο για 2.400 συλλήψεις και σχεδόν 1.000 τραυματίες αστυνομικούς. Ένας διαδηλωτής πέθανε έπειτα από καρδιακή ανακοπή στο Παρίσι, με τις συνθήκες του θανάτου του να διερευνώνται.
🔴 La mairie de Limoges s’effondre 😱
#17octobre https://t.co/ZSGxXGcll2— Chris (@APchris06) October 17, 2026
Ιδιαίτερα σοβαρά ήταν τα επεισόδια στη Λιμόζ, όπου το ιστορικό δημαρχείο τυλίχθηκε στις φλόγες. Η πυρκαγιά προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές, με τμήμα της στέγης και τον πύργο του ρολογιού να καταρρέουν.
Στη Μασσαλία, διαδηλωτές εισέβαλαν στο δημαρχείο και προκάλεσαν φθορές, ενώ στη Λυών πυρπολήθηκε το γραφείο τουρισμού.
Marseille : plusieurs dizaines de manifestants ont pénétré brièvement samedi dans le hall de la mairie, sur le vieux port, après avoir enfoncé la porte en criant “c’est la Révolution, on prend la Bastille”. Ils ont été dispersés par des forces de l’ordre ⤵️ https://t.co/QMtEYxYZTK
— Agence France-Presse (@afpfr) October 17, 2026
Στο Παρίσι, ομάδες ατόμων προκάλεσαν ζημιές σε καταστήματα, τράπεζες και οχήματα, με την περιοχή της Πλατείας Δημοκρατίας να μετατρέπεται σε ένα από τα επίκεντρα των συγκρούσεων.
Paris : pillage des Galeries Lafayette #17octobre https://t.co/IjRqSYLPmh
— Fdesouche.com est une revue de presse (@F_Desouche) October 17, 2026
Η ένταση συνεχίστηκε και την Κυριακή (18/10), όταν εκατοντάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν ξανά στην πλατεία και αστυνομικοί έκαναν χρήση δακρυγόνων.
Μακρόν: «Οργή και ντροπή» για τα επεισόδια – Στο προσκήνιο η κρίση στην εκπαίδευση
Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν παρενέβη την Κυριακή με τηλεοπτικό διάγγελμα, καταδικάζοντας τη βία και καλώντας σε αποκλιμάκωση.
«Απόψε αισθανόμαστε όλοι οργή και ντροπή», δήλωσε, επισημαίνοντας ότι η βία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί.
Ο Μακρόν αναγνώρισε ότι οι πολίτες που διαδηλώνουν ειρηνικά εκφράζουν πραγματικές κοινωνικές ανησυχίες, διαχωρίζοντάς τους από όσους συμμετείχαν στις καταστροφές.
🚨 JUST IN: Macron delivers emergency address to the nation after two days of riots in France
The French president vowed to punish all looters and declared that there would be no impunity.
“Looking at these images, we all asked ourselves: what is going through their minds? How can French people do this to France? Why burn down Limoges City Hall, the tourist office in Lyon, storm Marseille City Hall, or attack the prefect’s residence in Bordeaux? How could they go this far? Nothing justifies this. It is inexplicable and unforgivable. Tonight, we all feel anger and shame. Seeing the streets of our cities so devastated is unbearable.”
— NEXTA (@nexta_tv) October 18, 2026
Παράλληλα, ανακοίνωσε ότι οι τοπικές Αρχές θα μπορούν, όπου κρίνεται αναγκαίο, να απαγορεύουν συγκεντρώσεις για την προστασία δημόσιων κτιρίων και επιχειρήσεων.
Η γαλλική κυβέρνηση αποδίδει μεγάλο μέρος της βίας σε ομάδες της άκρας Αριστεράς και άτομα που, σύμφωνα με τις Αρχές, εκμεταλλεύτηκαν τις κινητοποιήσεις για λεηλασίες.
Η κοινωνική δυσαρέσκεια, ωστόσο, έχει βαθύτερες ρίζες.
Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν στα τέλη Σεπτεμβρίου από μαθητές σχολείων στα βόρεια προάστια του Παρισιού, οι οποίοι διαμαρτύρονταν για ελλείψεις εκπαιδευτικών, κακές σχολικές εγκαταστάσεις και προβλήματα στο εκπαιδευτικό σύστημα.
Σταδιακά, στο κίνημα προστέθηκαν συνδικάτα, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και πολίτες που αντιδρούν στην ακρίβεια, τις αυξήσεις των καυσίμων και τις περικοπές στις δημόσιες δαπάνες.
Οι κινητοποιήσεις αναζωπυρώνουν τη συζήτηση για τις κοινωνικές ανισότητες στη Γαλλία, λίγους μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2027.
Ιταλία: Νέα επεισόδια στο Μιλάνο την Κυριακή – Έκτακτη κυβερνητική σύσκεψη συγκαλεί η Μελόνι
Στην Ιταλία, η αναταραχή συνεχίστηκε για δεύτερη ημέρα την Κυριακή (18/10), με το Μιλάνο να βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο των συγκρούσεων.
Σύμφωνα με το Reuters, εκατοντάδες διαδηλωτές, αρκετοί από τους οποίους είχαν καλυμμένα τα πρόσωπά τους, συγκρούστηκαν με την αστυνομία κοντά στην κεντρική Πιάτσα ντελ Ντουόμο.
In addition to riots in France and Belgium, Italy is now also witnessing clashes on the streets. https://t.co/cKWQL2djiC
— Tousi TV (@TousiTVOfficial) October 17, 2026
Ομάδες ατόμων έσπασαν βιτρίνες καταστημάτων, έβαλαν φωτιά σε κάδους απορριμμάτων και εκτόξευσαν πέτρες εναντίον των αστυνομικών δυνάμεων.
Η αστυνομία απάντησε με δακρυγόνα και αύρες νερού, ενώ περισσότεροι από 60 διαδηλωτές οδηγήθηκαν σε αστυνομικά τμήματα για εξακρίβωση στοιχείων και περαιτέρω ελέγχους.
Το προηγούμενο 24ωρο είχαν σημειωθεί παρόμοια επεισόδια σε αρκετές πόλεις της βόρειας Ιταλίας, μεταξύ των οποίων το Μιλάνο, η Μπολόνια, η Μπρέσια, το Μπέργκαμο και το Τορίνο.
Σύμφωνα με τον αστυνομικό απολογισμό, 28 άνθρωποι συνελήφθησαν μετά τις συγκρούσεις του Σαββάτου.
Apocalypse in Italy: Milan today. https://t.co/pGO5uJU4kJ
— RadioGenoa (@RadioGenoa) October 18, 2026
Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν με αιτήματα για την αντιμετώπιση του αυξανόμενου κόστους ζωής και τη βελτίωση των δημόσιων υπηρεσιών, ωστόσο σε ορισμένες περιοχές εξελίχθηκαν σε βίαιες συγκρούσεις.
Η πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι καταδίκασε τις καταστροφές, τονίζοντας ότι το δικαίωμα στη διαδήλωση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για επιθέσεις εναντίον αστυνομικών και επιχειρήσεων.
Παράλληλα, ανακοίνωσε ότι τη Δευτέρα (19/10) θα πραγματοποιηθεί κυβερνητική σύσκεψη για την αντιμετώπιση της κατάστασης.
Ο δήμαρχος του Μιλάνου, Τζουζέπε Σάλα, αναγνώρισε ότι τα αιτήματα των διαδηλωτών είναι κατανοητά, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι οι καταστροφές και η βία δεν μπορούν να δικαιολογηθούν.
Αλβανία: Έκτη ημέρα συγκρούσεων στα Τίρανα – 167 συλλήψεις και 132 τραυματίες αστυνομικοί
Στην Αλβανία, οι αντικυβερνητικές κινητοποιήσεις συνεχίστηκαν για έκτη συνεχόμενη ημέρα την Κυριακή (18/10), με τους διαδηλωτές να επιμένουν στο αίτημα παραίτησης του πρωθυπουργού Έντι Ράμα.
Χιλιάδες πολίτες συγκεντρώθηκαν έξω από το υπουργείο Παιδείας στα Τίρανα, ενώ η ένταση κλιμακώθηκε όταν ομάδες διαδηλωτών εκτόξευσαν πέτρες και άλλα αντικείμενα προς τις αστυνομικές δυνάμεις.
⛔️Huge protests for the sixth consecutive day in #Albania, with the entire Supreme Court burned down, and the parliament building and Ministry of Education stormed, while Prime Minister Rama hid away, and the country is effectively in the grip of the rebels.
⛔️This is the Albanian people’s resounding rejection of rampant corruption and the selling off of the nation’s resources to a company affiliated with Jared Kushner, Trump’s son-in-law.
— Dr.Sam Youssef Ph.D.,Ph.D.,DPT. (@drhossamsamy65) October 18, 2026
Η αστυνομία απάντησε με δακρυγόνα, υδροβόλα και σφαίρες από καουτσούκ, προσπαθώντας να απομακρύνει τους συγκεντρωμένους από κυβερνητικά κτίρια.
Σύμφωνα με το Associated Press, ο απολογισμός που ανακοινώθηκε το Σάββατο περιλάμβανε 167 συλλήψεις και 132 τραυματίες αστυνομικούς, ενώ επτά αστυνομικοί τέθηκαν σε διαθεσιμότητα εν αναμονή ερευνών για καταγγελίες περί υπέρβασης των καθηκόντων τους.
Σε νεότερη ενημέρωση την Κυριακή, το Reuters μετέδωσε ότι 388 άνθρωποι είχαν βρεθεί αντιμέτωποι με ποινικές κατηγορίες κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων.
Οι διαδηλώσεις, που είχαν ξεκινήσει τους προηγούμενους μήνες με επίκεντρο περιβαλλοντικές αντιδράσεις σε τουριστικό επενδυτικό σχέδιο συνδεόμενο με τον Τζάρεντ Κούσνερ, εξελίχθηκαν σε ένα ευρύτερο αντικυβερνητικό κίνημα.
Μαθητές και φοιτητές διαμαρτύρονται για την κατάσταση στην εκπαίδευση, την έλλειψη επαγγελματικών ευκαιριών και τη διαφθορά, ενώ οι κινητοποιήσεις έχουν επεκταθεί και σε άλλες πόλεις της χώρας.
Η βία έχει προκαλέσει επίσης αντιδράσεις για τη στάση της αστυνομίας. Όπως αναφέρει η Le Monde, πολίτες και εθελοντές έχουν κινητοποιηθεί για την παροχή πρώτων βοηθειών σε τραυματισμένους διαδηλωτές.
🇦🇱 Violent protests continue in Albania on Day 5.
Protesters clashed with police in the center of Tirana as tensions continue to escalate. https://t.co/Ofo6Waq7px
— kos_data (@kos_data) October 17, 2026
Ράμα: «Απειλείται η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας» – Ακυρώθηκε επίσκεψη στην Αυστρία
Παρά την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, ο Έντι Ράμα αποκλείει το ενδεχόμενο παραίτησης.
Σε δημόσια παρέμβασή του την Κυριακή, υποστήριξε ότι οι διαδηλώσεις δεν απειλούν την κυβέρνησή του, αλλά την προσπάθεια της Αλβανίας να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ο Αλβανός πρωθυπουργός κάλεσε τους φοιτητές σε διάλογο, ενώ κατηγόρησε πολιτικούς αντιπάλους και μη κατονομαζόμενα ξένα συμφέροντα για προσπάθειες αποσταθεροποίησης.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή καταδίκασε τη χρήση βίας και υπογράμμισε την ανάγκη προστασίας του δικαιώματος των πολιτών στην ειρηνική διαμαρτυρία.
Οι εξελίξεις επηρέασαν και το διπλωματικό πρόγραμμα του Ράμα, ο οποίος ακύρωσε προγραμματισμένη για τη Δευτέρα συνάντηση με τον καγκελάριο της Αυστρίας, Κρίστιαν Στόκερ, στη Βιέννη.
Η κρίση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η Αλβανία επιδιώκει την ένταξή της στην ΕΕ έως το 2030.
Πορτογαλία: Σκηνές στις πλατείες της Λισαβόνας και του Πόρτο – «Ασφυκτιούμε»
Στην Πορτογαλία, οι κινητοποιήσεις έχουν διαφορετικό χαρακτήρα, με βασικό αίτημα την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης και του αυξανόμενου κόστους ζωής.
Το Σάββατο (17/10), χιλιάδες πολίτες συμμετείχαν σε διαδηλώσεις στη Λισαβόνα, στο Πόρτο και στην Κοΐμπρα, ζητώντας υψηλότερους μισθούς και συντάξεις, καλύτερες δημόσιες υπηρεσίες και προσιτή κατοικία.
A Europa está em chamas: protestos contra a crise salarial e habitacional chegam a Portugal.
Milhares de manifestantes reuniram-se nas ruas de Lisboa, convocados pela Confederação dos Trabalhadores Portugueses (CGTP); também houve protestos em Coimbra e Porto.
#Portugual https://t.co/sIcQrELijo— Hugo Borges (@hbj_r77032) October 17, 2026
Στην κεντρική πλατεία Ροσίου της Λισαβόνας, διαδηλωτές έστησαν δεκάδες σκηνές, μετατρέποντας έναν από τους πιο πολυσύχναστους χώρους της πρωτεύουσας σε καταυλισμό διαμαρτυρίας.
Σύμφωνα με τη δημόσια ραδιοτηλεόραση RTP, οι συμμετέχοντες αποφάσισαν σε λαϊκή συνέλευση την Κυριακή να συνεχίσουν την κατάληψη της πλατείας, απαιτώντας συγκεκριμένα μέτρα για την κατοικία.
Ανάλογη κινητοποίηση πραγματοποιείται στο Πόρτο, όπου οι διαδηλωτές διατηρούν καταυλισμό στην πλατεία Ντομ Ζοάου Α’.
Eu não ia falar nada aqui, mas a situação em Portugal está escalando em um ritmo brutal.
Os números crescem semana após semana.
Isto foi agora: está um caos no Porto, Lisboa, Guimarães… Acampadas, cargas policiais, muitas detenções.
Isto não vai resolver os problemas da Europa. Pelo contrário, pode piorar tudo.
— Matico (@MaticoYTB) October 18, 2026
«Ασφυκτιούμε», είναι το μήνυμα που μεταφέρουν οι συγκεντρωμένοι, καταγγέλλοντας ότι οι τιμές των κατοικιών και τα ενοίκια αυξάνονται πολύ ταχύτερα από τα εισοδήματά τους.
Σύμφωνα με στοιχεία που επικαλείται ο Guardian, οι τιμές των κατοικιών στην Πορτογαλία αυξήθηκαν κατά 124% μεταξύ 2015 και 2024, περίπου με διπλάσιο ρυθμό από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι διαδηλωτές ζητούν αυστηρότερη προστασία των ενοικιαστών, αλλαγές στη νομοθεσία για τις μισθώσεις και αύξηση των διαθέσιμων δημόσιων κατοικιών.
Σε αντίθεση με τις σοβαρές συγκρούσεις που καταγράφηκαν στη Γαλλία, την Ιταλία και την Αλβανία, οι μεγάλες πορτογαλικές κινητοποιήσεις του Σαββατοκύριακου είχαν κυρίως ειρηνικό χαρακτήρα, παρά τις κατά τόπους εντάσεις με τις Αρχές.
Ισπανία: Η έξωση 87χρονης πυροδότησε κοινωνική οργή – Γενική απεργία στις 11 Νοεμβρίου
Η Ισπανία αντιμετωπίζει επίσης ένα ευρύ κύμα κοινωνικής δυσαρέσκειας, με βασικό επίκεντρο τη στεγαστική κρίση.
Η αφορμή που προκάλεσε τη μαζική κινητοποίηση ήταν η έξωση της 87χρονης Μαρία ντελ Κάρμεν (Μαρικάρμεν) Αμπασκάλ από το διαμέρισμά της στη Μαδρίτη, όπου κατοικούσε επί περίπου επτά δεκαετίες.
Hoy han desahuciado a Maricarmen.
Tiene 87 años y llevaba 70 en el mismo piso de Retiro. Era el cuarto intento, y anoche acamparon cientos de personas en su puerta para impedirlo.
Es un drama, creo que todos estaremos de acuerdo. Porque Maricarmen es una persona muy mayor. Pero que sea un drama no significa que no sea lo justo.
Durante meses hemos oído la matraca de que la culpa es de Franco y del machismo de la época. Pero con saber un poco del tema o interesarte sin sectarismos, sabrás que la ley que la ha sacado de su casa es de 1994, y la hizo el Gobierno de Felipe González.
Sí, una ley del PSOE. Lo que sí venía del franquismo era la ley de la renta antigua.
Su padre firmó el contrato en 1956 con la ley de entonces, que contenía la prórroga forzosa: aunque el contrato venciera, el casero no podía echarte, y te quedabas mientras quisieras salvo en casos muy concretos.
Cuando el inquilino moría, el contrato podía pasar a su familia mediante subrogación.
Y eso fue lo que ocurrió con su casa. En 1961 murió el padre y el contrato pasó a la madre. Con aquella ley, cuando muriera la madre, Maricarmen se habría quedado el contrato y podría haber seguido de inquilina toda la vida.
En 1985, el decreto Boyer, del primer Gobierno de Felipe González, acabó con la prórroga forzosa, pero solo en los contratos nuevos. Los antiguos siguieron igual.
El cambio que afecta a Maricarmen llega en 1994, con la Ley de Arrendamientos Urbanos.
La sacaron adelante el propio Felipe González y Borrell, que era ministro de Obras Públicas, con la idea de ir cerrando poco a poco los contratos de renta antigua.
Quien ya vivía en el piso podía seguir hasta el fallecimiento, y si el contrato pasaba a su viudo o su viuda, también. Pero si pasaba a un hijo, solo le quedaban dos años.
La ley amparaba dos excepciones. Una, tener una discapacidad del 65% o más. Otra, que el hijo fuera mayor de 65 o estuviera jubilado y se quedara el contrato en los diez primeros años de la ley, o sea, antes de que acabara 2004.
En esos dos casos, el hijo seguía de por vida.
La madre de Maricarmen murió en 2005, cuando ella ya pasaba de los 65, pero ese plazo se había cerrado al acabar 2004. Además, su discapacidad reconocida es del 50%, y no llega al 65% que pide la ley.
Por lo tanto, no entraba en ninguna de las dos excepciones, y su subrogación era de dos años: el contrato se extinguió en 2007.
El argumento del machismo tampoco se sostiene como tal, más allá de que todos estemos de acuerdo en que era indignante que las mujeres no tuvieran los mismos derechos que los hombres.
Es cierto que en 1956 una mujer casada no podía firmar un contrato sin permiso del marido, y el contrato estaba a nombre del padre. El Sindicato de Inquilinas dice que, si hubiera estado a nombre de los dos, lo de Maricarmen contaría como primera subrogación y el contrato seguiría vivo.
Pero con la ley de 1994 eso da igual: al hijo que se queda un contrato antiguo le tocan dos años, sea la primera vez que el contrato cambia de manos o la segunda.
Durante 15 años nadie le dijo nada. Los dueños le siguieron cobrando el alquiler como si el contrato siguiera en vigor. En 2018 se vendió el edificio, y los nuevos dueños le ofrecieron dos salidas: comprar el piso por unos 250.000 euros o quedarse pagando 1.650 al mes. Ella cobra 1.450 de pensión.
Dijo que no, y la empresa la demandó.
Maricarmen ganó en primera instancia, porque el juez entendió que los dueños habían aceptado el contrato durante años. Pero la Audiencia de Madrid no lo vio así en el recurso, y el Supremo tampoco.
Es importante decir que esa regla de los dos años lleva más de 30 años sin tocarse. En ese tiempo han gobernado el PP y el PSOE (en solitario y en coalición) y ninguno la ha cambiado.
Pero ahora el PSOE y toda la izquierda hablan mucho de Maricarmen.
Esta semana su Gobierno pedía a Almeida y a Ayuso que frenaran el desahucio, y la ministra de Vivienda se ha preguntado cuántas Maricármenes se habrían salvado con lo que costó el ático de Ayuso. Tócate las narices con la demagogia.
Pero a Maricarmen la echa una ley del PSOE, y el PSOE no ha cambiado la ley en todos sus años de gobierno. Son unos hipócritas sin fronteras.
Y luego está el Sindicato, que culpa al franquismo y pide ahora contratos de alquiler indefinidos justo como los que había con Franco. Contratos que el dueño no podía terminar y que, por lo tanto, le dejaban en completa indefensión.
Si eso ocurriera, no se pondría ni una sola vivienda en alquiler más. Pero bueno, ya sabéis que los extremos siempre se tocan.
Dicho esto, lo de Maricarmen es un drama evidente, humano y filosófico.
Una mujer de 87 años, que ya necesita silla de ruedas para moverse, sale de la casa en la que ha vivido desde los 17. ¿Estamos abandonando a una persona mayor desvalida?
Maricarmen es adulta. Su familia lleva 70 años disfrutando de una renta antigua que hoy ronda los 500 euros en pleno Retiro, cuando los pisos de su edificio se alquilan por unos 2.650, según el propio Sindicato. Y el Ayuntamiento dice que le ofreció alojamiento y que ella lo rechazó.
La propiedad privada es sagrada y así hay que defenderla, también cuando el caso es duro. Y el cariño que le tengas a tu vivienda no te hace su propietario, por mucho que quieras.
La salida para alguien como Maricarmen puede venir del Estado o de la solidaridad de la gente. Pero si rechaza la alternativa que le ofrecen, ¿qué solución hay?
Lo que no puede ser nunca es que el dueño de algo no pueda hacer lo que quiera con lo que es suyo.
Y aquí hay que decir que se intentaron las dos cosas. El Ministerio intentó comprar el piso y una escritora se ofreció a pagarle 2.150 euros al mes para el resto de su vida.
La empresa no aceptó ninguna. Estaba en su derecho: el piso es suyo.
Una puntualización. La empresa que la ha demandado no es un fondo buitre, como están diciendo, sino una sociedad limitada madrileña fundada en 2005. Se dedica a invertir y asesorar en edificios alquilados y a la compraventa de farmacias. Le compró el piso a Renta Corporación, una inmobiliaria cotizada que había adquirido el edificio en 2018.
Y en realidad da igual que sea Blackstone, Urbagesa o mi primo Paco: es el dueño legítimo de una propiedad.
Lo que está claro es que Maricarmen ha tenido a lo largo de su vida la posibilidad de tomar decisiones alternativas que no hubieran llevado a esta situación y que prefirió no hacerlo. Desde 1994 era ley que esto podía pasar. Tenía 56 años.
Y una cosa es evidente: muchas empresas y familias han estado en la misma situación que Maricarmen y han tenido que cerrar sus negocios, trasladarlos o mudarse a otra vivienda.
No se puede tener una ley a medida de cada situación personal: eso sí que es injusto.
Si Maricarmen no ha tomado decisiones necesarias a lo largo de su vida, la culpa es enteramente de Maricarmen.
Dejemos de infantilizarlo todo. Por mucha pena que nos dé.
— El Equidistante (@elequidistante) September 23, 2026
Μετά την εξαγορά του κτιρίου από επενδυτικό κεφάλαιο, η ηλικιωμένη βρέθηκε αντιμέτωπη με μεγάλη αύξηση του ενοικίου της, γεγονός που την οδήγησε στην απώλεια της κατοικίας της στις 23 Σεπτεμβρίου.
Η Αμπασκάλ πέθανε στις 7 Οκτωβρίου, περίπου δύο εβδομάδες μετά την έξωσή της, προκαλώντας νέο κύμα αντιδράσεων.
Η υπόθεσή της έγινε σύμβολο της κρίσης στέγης, οδηγώντας σε συγκεντρώσεις και καταυλισμούς διαμαρτυρίας στη Μαδρίτη και άλλες ισπανικές πόλεις.
Arden contenedores en las inmediaciones de la plaza Yamaguchi. Los radicales de la izquierda abertzale cruzan e incendian contenedores en la rotonda frente al tanatorio San Alberto https://t.co/aPSKP4IMHy https://t.co/TZCbB9t5JH
— Diario de Navarra (@DiariodeNavarra) October 15, 2026
Σύμφωνα με το ισπανικό πρακτορείο EFE, μεγάλα συνδικάτα έχουν προκηρύξει γενική απεργία για τις 11 Νοεμβρίου, με αιτήματα που αφορούν την κατοικία και τους μισθούς.
Sol ahora mismo.
Los profesores y alumnos en huelga se unen con la acampada por el derecho a la vivienda
En la manifestación los chavales gritaban “esto es lucha de clases”
Ayer los fascistas querían desalojar la acampada para entorpecer la lucha de la clase obrera
¡Adelante! https://t.co/swYxTeslEi
— Radix (@NombreFalso1231) October 14, 2026
Οι εξελίξεις έχουν ήδη προκαλέσει σημαντικές πολιτικές αναταράξεις.
Ο πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ προχώρησε στην προκήρυξη πρόωρων βουλευτικών εκλογών για τις 29 Νοεμβρίου, έπειτα από την απόρριψη κυβερνητικών παρεμβάσεων για την προστασία των ενοικιαστών.
Η στεγαστική κρίση αναμένεται έτσι να αποτελέσει ένα από τα βασικά ζητήματα της προεκλογικής αντιπαράθεσης.
Manifestations dans le centre-ville de Bruxelles, arrestations et violences policières… #Bruxelles #17octobre https://t.co/Efi54DmASR
— Maxime Azadi (@MaximeAzadi) October 17, 2026
Βέλγιο: Δακρυγόνα και υδροβόλα στις Βρυξέλλες – Αντιδράσεις για το κόστος της εκπαίδευσης
Στο κύμα κινητοποιήσεων προστέθηκε και το Βέλγιο, όπου σημειώθηκαν συγκρούσεις στις Βρυξέλλες το Σάββατο (17/10).
Εκατοντάδες διαδηλωτές, κυρίως νέοι, συγκεντρώθηκαν στο κέντρο της βελγικής πρωτεύουσας, διαμαρτυρόμενοι για τις αυξήσεις στο κόστος της εκπαίδευσης και τις μεταρρυθμίσεις που, όπως υποστηρίζουν, δυσχεραίνουν την πρόσβαση στις ανώτερες σπουδές.
Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων, ομάδα διαδηλωτών ανέτρεψε αυτοκίνητο, ενώ η αστυνομία χρησιμοποίησε δακρυγόνα και υδροβόλα.
Ο υπουργός Εσωτερικών του Βελγίου, Μπερνάρ Κεντέν, καταδίκασε τη βία και προειδοποίησε ότι οι Αρχές θα λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για την αποκατάσταση της τάξης.
Κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε επίσης στη Λιέγη, όπου φοιτητές έχουν εκφράσει ανησυχίες για τις αλλαγές στο γαλλόφωνο εκπαιδευτικό σύστημα.
NON, ce qui se déroule à Bruxelles n’est plus de la simple contestation !
C’est de la violence pure et simple, organisée et répétée pour déstabiliser notre société.
La police fédérale est en soutien de la police locale.
Tous les moyens nécessaires seront utilisés pour rétablir l’ordre face aux émeutiers.
https://t.co/zJXyu5xUO1
— Bernard Quintin (@BernardQuintin_) October 17, 2026
Ένα κοινό ευρωπαϊκό πρόβλημα με διαφορετικές εκφάνσεις
Παρά τις σημαντικές διαφορές μεταξύ των κινητοποιήσεων, οι διαδηλώσεις αναδεικνύουν μια ευρύτερη κοινωνική ανησυχία για το κόστος ζωής και τις προοπτικές των νεότερων γενεών.
Στη Γαλλία, η κρίση ξεκίνησε από τις ελλείψεις στην εκπαίδευση και εξελίχθηκε σε μαζική διαμαρτυρία κατά της ακρίβειας και της υποβάθμισης των δημόσιων υπηρεσιών.
Στην Ιταλία, οι πολίτες διαμαρτύρονται για την οικονομική πίεση και την ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών, ενώ στην Αλβανία τα αιτήματα συνδέονται με τη διαφθορά, την ανεργία και την πολιτική αλλαγή.
Στην Πορτογαλία και την Ισπανία, η αδυναμία πρόσβασης σε προσιτή κατοικία έχει μετατραπεί σε ένα από τα κεντρικά κοινωνικά ζητήματα, την ώρα που στο Βέλγιο κυριαρχούν οι ανησυχίες για το εκπαιδευτικό κόστος.
Παρότι δεν υπάρχει κοινός οργανωτικός φορέας που να συνδέει όλες αυτές τις κινητοποιήσεις, το γεγονός ότι εκδηλώνονται σχεδόν ταυτόχρονα σε διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες φανερώνει τη σημασία που αποκτούν ζητήματα όπως η κοινωνική ανισότητα, η αγοραστική δύναμη και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς.
Με τη Γαλλία να αποτιμά τις εκτεταμένες καταστροφές, την Ιταλία να προετοιμάζει κυβερνητική σύσκεψη, την Αλβανία να αντιμετωπίζει συνεχιζόμενες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και τους κινητοποιημένους πολίτες της Ιβηρικής να επιμένουν στα αιτήματά τους, η Ευρώπη εισέρχεται σε μια περίοδο αυξημένων κοινωνικών και πολιτικών πιέσεων, χωρίς να διαφαίνεται άμεση αποκλιμάκωση σε όλες τις χώρες.