Αυτός ήταν ο Τζούλιο Αντρεότι
Σε ηλικία 94 ετών απεβίωσε σήμερα στην Ρώμη ο Τζούλιο Αντρεότι, ο οποίος διετέλεσε επτά φορές πρωθυπουργός της Ιταλίας.
Ο Αντρεότι παρέμεινε στην ενεργό πολιτική επί πενήντα δυο χρόνια, από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι το 1992.
Ιστορικό στέλεχος της Χριστιανικής Δημοκρατίας, ο Αντρεότι, ως υπουργός Εξωτερικών, χαρακτηρίστηκε από έντονη φιλοαραβική στάση, σε ό,τι αφορά τις εξελίξεις του μεσανατολικού.
Είχε αναλάβει για πρώτη φορά πρωθυπουργός το 1973 και για τους Ιταλούς, και όχι μόνο, συμβόλιζε τον κατ’ εξοχήν «ανοξείδωτο» πολιτικό για την μακρά παραμονή του στην πολιτική σκηνή. Μια από τις γνωστότερες ρήσεις του ήταν ότι «η εξουσία φθείρει, τελικά, όποιον δεν την διαθέτει».
Κατά την δεκαετία του 70′ δέχθηκε σειρά κριτικών για το ότι, σύμφωνα με αναλυτές, δεν εξήντλησε όλα τα περιθώρια διαπραγμάτευσης με στόχο την απελευθέρωση του χριστιανοδημοκράτη γραμματέα ‘Αλντο Μόρο, ο οποίος απήχθη και στην συνέχεια δολοφονήθηκε, το 1978, από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες.
Είκοσι χρόνια αργότερα κατηγορήθηκε για συνέργεια με την μαφία της Σικελίας, για οργανική σχέση με την Κόζα Νόστρα του αρχινονού Τοτό Ριίνα. Οι κατηγορίες, όμως, δεν αποδείχθηκαν ποτέ και δεν οδήγησαν σε καταδίκη του Ιταλού ισόβιου γερουσιαστή.
Στενός φίλος, μεταξύ άλλων, του Χέλμουτ Κολ και του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο Αντρεότι είχε ταχθεί κατά της επανένωσης των δυο Γερμανιών, «δεδομένων των ιστορικών προηγούμενων», προκαλώντας σειρά πολεμικών.
Ο Τζούλιο Αντρεότι ήταν ο κύριος εκπρόσωπος της πολιτικής ως «τέχνης του εφικτού», μιας ατάραχης, φαινομενικά, αντιμετώπισης και των πιο δύσκολων και κρίσιμων περιστάσεων, σε συνεχή αναζήτηση του συμβιβασμού και ποτης λιτικής συναίνεσης.
