Η “μικρή Βουλή” κάθε τόπου

«Ανασαίνουν ακόμα, σε κάποια χωριά, εκείνα τα παλιά καφενεία, που καθώς μπαίνεις εξακολουθούν να λειτουργούν όλες οι αισθήσεις. Πρώτα, ένας ευχάριστα βουερός χώρος από αντροπαρέες σε μία ατμόσφαιρα συγχρωτισμού και απόλυτης επικοινωνίας. Έπειτα, εκείνη η ανάμεικτη μυρουδιά καφέ, τσίπουρου και άλλων προϊόντων πρώτης ανάγκης. Η διακόσμηση λιτή, πολλές φορές με φωτογραφίες παλιές και με τον τιμοκατάλογο για τα προσφερόμενα είδη. Τα έπιπλα και  τα σύνεργα σαν να μην ήταν ποτέ καινούρια . Μα πάνω απ όλα γεύεσαι αυτή την αίσθηση του οικείου χώρου. Του χώρου όπου σε ξέρουν όλοι και τους ξέρεις και εσύ.Η ιστορία αυτών των παραδοσιακών καφενείων είναι μια σημαντική πλευρά της ζωής του κάθε χωριού. Γιατί ο κόσμος του καφενείου ήταν ένα μικρό τμήμα της κοινωνίας, που αντιπροσώπευε όλη την κοινωνία του χωριού. Το δημόσιου αυτό καταφύγιο δεν ήταν μόνο χώρος αναψυχής, αλλά είχε και ίσως εξακολουθεί να έχει ένα τεράστιο κοινωνικό , πολιτικό και πολιτισμικό ρόλο. Εδώ γίνονταν συναλλαγές, διαπραγματεύσεις και συνεχίζει να γίνεται κριτική της πολιτικής ζωής του τόπου, να ανταλλάσουν οι θαμώνες απόψεις γύρω από την επικαιρότητα. Εδώ συχνάζουν άνθρωποι όλων τοα παρατάξεων και το καφενείο είναι ο δείκτης των πολιτικών διεργασιών και του κυρίαρχου πολιτικού κλίματος.Κάθε χωριό έχει το δικό του καφενείο, τη δική του μικρή Βουλή…»Του Βασίλη Ρέμου από “Τα Νέα του Βρυσοχωρίου”