Για χρόνια, οι γιατροί απέδιδαν στο άγχος, ένα παράξενο σύμπτωμα που αντιμετώπιζε μια γυναίκα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μια σοβαρή κρίση οδήγησε στην αποκάλυψη της σκληρής αλήθειας και σε μια διάγνωση που άλλαξε για πάντα τη ζωή της. Μια ακόμη ιστορία που τονίζει τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης.
Το ασυνήθιστο σύμπτωμα και η λανθασμένη διάγνωση πριν από την αποκάλυψη της σκληρής αλήθειας
Συγκλονίζει η ιστορία της Charlotte Hargreaves-Wright, από το Bolton, για την καθυστερημένη διάγνωση μιας σοβαρής νευρολογικής πάθησης, της σκλήρυνσης κατά πλάκας (ΣΚΠ) και τον αγώνα της για ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια. Για 11 χρόνια, τα ανησυχητικά επεισόδια που βίωνε κατά τον ύπνο της απορρίφθηκαν και αντιμετωπίστηκαν λανθασμένα ως κρίσεις πανικού, με αποτέλεσμα να της χορηγηθούν αντικαταθλιπτικά.
Η ζωή της Charlotte πήρε μια απρόβλεπτη τροπή όταν τα παράξενα συμπτώματα, που εμφανίστηκαν στην εφηβεία της, δεν έτυχαν της σωστής ιατρικής εκτίμησης. Η 30χρονη σήμερα θυμάται να βιώνει επεισόδια ναυτίας και έντονης αίσθησης deja vu, τα οποία εσφαλμένα αποδόθηκαν σε άγχος και αντιμετωπίστηκαν με αντικαταθλιπτικά. «Μου έλεγαν “απλώς έχεις κρίσεις πανικού” και μου έδιναν κάποια φάρμακα», λέει η γυναίκα, αποκαλύπτοντας ότι δεν λάμβανε καν την αγωγή. Η αλήθεια αποκαλύφθηκε το 2014, όταν υπέστη μια επιληπτική κρίση και την παρέπεμψαν σε νευρολόγο.
Η διάγνωση με σκλήρυνση κατά πλάκας και οι προκλήσεις
Μια μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου αποκάλυψε βλάβες που προκλήθηκαν από νυχτερινές επιληπτικές κρίσεις. Τον επόμενο χρόνο, η Charlotte έλαβε την οριστική διάγνωση με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας (ΣΚΠ), μια αυτοάνοση νευρολογική διαταραχή που επηρεάζει τον εγκέφαλο, τον νωτιαίο μυελό και τα οπτικά νεύρα. «Ήταν μια ανακούφιση να ξέρω ότι αυτά που ένιωθα ήταν πραγματικά και ότι πλέον μπορούσαν να καταλάβουν τι μου συμβαίνει», εξομολογείται.
Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας επέφερε σημαντικές αλλαγές στη ζωή της Charlotte. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της στη νοσηλευτική, αντιμετώπισε συμπτώματα όπως, ίλιγγο, εγκεφαλική ομίχλη και μούδιασμα στο πρόσωπο, τα οποία την ανάγκασαν να διακόψει τις σπουδές της. Η επιδείνωση της μνήμης και τα κινητικά προβλήματα που αντιμετώπιζε, οδήγησαν στη χρήση αναπηρικού αμαξιδίου και κατέστησαν την εργασία αδύνατη. «Ένιωθα σαν φυλακισμένη στο ίδιο μου το σπίτι», παραδέχεται, περιγράφοντας την πάλη της με την κατάθλιψη και την οικονομική της εξάρτηση.
Λαμβάνοντας ένα ειδικό επίδομα, η Charlotte μπόρεσε να κάνει απαραίτητες προσαρμογές στο σπίτι της, όπως η εγκατάσταση ανελκυστήρα σκάλας και βοηθημάτων προσβασιμότητας στο μπάνιο, βελτιώνοντας σημαντικά την κινητικότητά της και την ανεξαρτησία της. Με τον σύντροφό της Adam είναι πλέον παντρεμένοι και ζουν στο Μπόλτον. Μπορεί να κινείται ανεξάρτητα και λέει ότι είναι πολύ πιο ευτυχισμένη.
Η Charlotte επιθυμεί να ευαισθητοποιήσει το κοινό για την Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, τονίζοντας ότι «κανένα ταξίδι δεν ξεκινάει το ίδιο για εμάς και κανείς από εμάς δεν γνωρίζει ακριβώς πώς αισθάνονται οι άλλοι». Υπογραμμίζει ότι πρόκειται για μια ασθένεια που μπορεί να αντιμετωπιστεί και ότι τα άτομα με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας μπορούν να συνεχίσουν να ζουν μια γεμάτη ζωή με την κατάλληλη υποστήριξη.
