Σαν σήμερα γεννήθηκε, σαν σήμερα πέθανε η Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Η παγωμένη, εύθραυστη σταρ, τέταρτη στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες όλων των εποχών, γεννήθηκε στη Στοκχόλμη της Σουηδίας στις 29 Αυγούστου του 1915 και πέθανε στο Τσέλσι της Αγγλίας. Ακριβώς 67 χρόνια μετά τη μέρα των γενεθλίων της, στις 29 Αυγούστου του 1982.
Η Μπέργκμαν έχασε τους γονείς της από πολύ μικρή ηλικία και ζούσε με το θείο της, ο οποίος την αγαπούσε πολύ και τη στήριξε στο όνειρό της να γίνει ηθοποιός. Από την ηλικία των 17 ετών είχε ήδη εμφανιστεί στον κινηματογράφο σε ρόλο κομπάρσου, στη σουηδική ταινία LandSkamp.
Ξεκίνησε τις σπουδές της στη Βασιλική δραματική Σχολή της Στοκχόλμης και το 1939 πήγε στην Καλιφόρνια για να παίξει (ξανά) στο remake της ταινίας Intermezzo το ρόλο της Αννίτα Χόφμαν.Η εμφάνισή της εντυπωσίασε τους παραγωγούς του Χόλιγουντ, λόγω της εντυπωσιακής ομορφιάς της και του μοναδικού της ταλέντου, αλλά η Ίνγκριντ είχε δεσμευτεί να επιστρέψει στη Σουηδία, όπου και έπαιξε σε δύο ταινίες.Στη συνέχεια γύρισε στις ΗΠΑ και το 1942 έπαιξε στη ταινία που την έκανε γνωστή μέχρι σήμερα. Την Καζαμπλάνκα.Το 1943 ήταν υποψήφια για Όσκαρ για το ρόλο της στο «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» και το 1945 πήρε το Όσκαρ καλύτερου ηθοποιού για το ρόλο της στη ταινία «Εφιάλτης».Το 1949 πήγε στην Ιταλία για τη ταινία Στρόμπολι (1950), που σκηνοθετούσε ο Ρομπέρτο Ροσελίνι. Η Ίνγκριντ τον ερωτεύτηκε αμέσως και για χάρη του άφησε τον σύζυγό της Πήτερ Λίντστορμ και την κόρη της Πία.Οι υπερασπιστές της ηθικής του αμερικάνικου τύπου εξοργίστηκαν μαζί της, όμως εκείνη ήταν ήδη έγκυος και αποφάσισε να παραμείνει στην Ιταλία, όπου ο γιος της γεννήθηκε.Στο Χόλιγουντ επέστρεψε το 1956 με πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Αναστασία», που γυρίστηκε στην Αγγλία και της χάρισε το δεύτερο Όσκαρ της.Η τελευταία της εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη έγινε στη ταινία “Höstsonaten” το 1978 και την έβαλε υποψήφια για το βραβείο της Ακαδημίας. Αν και δεν το κέρδισε οι κριτικοί την θεώρησαν ως μία από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας της.Εμφανίστηκε ακόμη μία φορά στο κοινό, ως συνταξιούχος πια, στη τηλεταινία του 1982 «A Woman Called Golda» και λίγο καιρό αργότερα την κατέβαλε η επάρατη νόσος.
