• Η σημερινή απαγορευμένη ατζέντα του Μπουζ

    7:27 μμ, Τρίτη 12 Ιάν 2016 7:27 μμ, Τρίτη 12 Ιάν 2016

    Του Βασίλη Μπουζιώτη

    Διαβάστε τις σημερινές σημειώσεις στην απαγορευμένη ατζέντα του Μπουζ.

    Με μια πολύ δυσάρεστη είδηση μας βρήκε το πρωί. Ο χαρισματικός σκηνοθέτης Νίκος Παναγιωτόπουλος που μας «πλούτισε» με μια σειρά εξαιρετικών ταινιών του, απο το Μελόδραμα του 1981 μέχρι και την «Κόρη του Ρέμπραντ» που παιζόταν πριν λίγο καιρό στις αίθουσες, δεν είναι πια μαζί μας.

    "Έφυγε" λίγο μετά τα μεσάνυκτα, όταν σταμάτησε η καρδιά του στα 74 του χρόνια και ενώ βρισκόταν σε γυρίσματα για την καινούργια του ταινία, όπως είχε γράψει ήδη ο enikos.gr την καινούργια του ταινία που είχε θέμα της τους άστεγους.

    Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1941 στη Μυτιλήνη. Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Αθήνα και ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός σκηνοθέτη σε ελληνικές αλλά και ξένες παραγωγές.Το 1960-1973 έζησε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα κινηματογράφου στο ινστιτούτο Φιλμολογίας της Σορβόνης, ενώ την ίδια περίοδο συνήθιζε να περνά τον χρόνο του στην en:Cinémathèque Française, γαλλική ταινιοθήκη όπου κατέχει ένα από τα μεγαλύτερα αρχεία ταινιών στον κόσμο.

    Το 1973 επέστρεψε στην Αθήνα, πόλη που αποτέλεσε τη μούσα των ταινιών του: απ’ τον «Εργένη» (1997) και το «Αυτή η Νύχτα Μένει» (2000), έως το «Delivery» (2004) και τα «Οπωροφόρα της Αθήνας» (2010).

    Από το 1974 σκηνοθέτησε, με ξεχωριστό αφηγηματικό στυλ, ταινίες που θεματικά προσεγγίζουν ζητήματα ερωτικής αυταπάτης και φθοράς των ανθρωπίνων σχέσεων. Ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ και έχουν τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις:

    ♦ Τα Χρώματα της Ίριδος (1974)

    ♦ Οι Τεμπέληδες της Εύφορης Κοιλάδας (1978)

    ΟΛΕΣ ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ

    ♦ Μελόδραμα; (1981)

    ♦ Βαριετέ (1985)

    ♦ Η Γυναίκα που Εβλεπε τα Ονειρα (1988)

    ♦ Ονειρεύομαι τους Φίλους μου (1993)

    ♦ Ο Εργένης (1997)

    ♦ Αυτή η Νύχτα Μένει (1999)

    ♦ Beautiful People (2001)

    ♦ Κουράστηκα να Σκοτώνω τους Αγαπητικούς σου (2002)

    ♦ Delivery (2004)

    ♦ Αγρύπνια (2005)

    ♦ Πεθαίνοντας στην Αθήνα (2006)

    ♦ Αθήνα - Κωνσταντινούπολη (2008)

    ♦ Τα Οπωροφόρα της Αθήνας (2010)

    ♦ Δεσμά Αίματος (2012)

    ♦ Η Λιμουζίνα: κωμωδία παρεξηγήσεων (2013)

    ♦ Η Κόρη του Ρέμπραντ (2015)

    «Δεν έχω κλείσει στην κριτική επιτροπή του X- Factor όπως γράφεται!» λέει αποκλειστικά στο enikos.gr ο Δημήτρης Λιγνάδης για τις φήμες που τον θέλουν «κλεισμένο»στο talent show.

    «Μου τηλεφώνησε ο Σάκης Ρουβάς για να μου πει ότι θα ήθελε να είμαι μαζί του στο talent show, μετά ήπια έναν καφέ με την Άλκηστη Μαραγκουδάκη που μου μετέφερε την επιθυμία τους να είμαι στο νέο τους project, αλλά εκκρεμεί ένα ραντεβού για να δούμε τους χρόνους κι άλλες λεπτομέρειες Έχω τις παραστάσεις του Ριχάρδου και από τον Μάρτιο θα ξεκινήσω πρόβες στην Αντιγόνη, άρα είναι περιορισμένοι οι χρόνοι μου. Θα δούμε τι θα προκύψει από το νέο ραντεβού μας, αλλά για την ώρα ούτε έκλεισα, ούτε και …υπέγραψα!».

    Αξίζει να σημειώσουμε ότι Λιγνάδης και Ρουβάς συνεργάστηκαν εξαιρετικά στις «Βάκχες» του πρώτου και ότι ο Λιγνάδης είχε βάλει το χεράκι του και στον «Ηρακλή» που έπαιξε ο Ρουβάς…

    Ανεβαίνει ο πήχης στα talent show. Απ’ την μια Φασουλής-Φιλιππίδης στο YFSF [αποκλειστικό μου] κι απ’την άλλη Λιγνάδης στο X-Factor, αν τέλος πάντων τα βρούνε; Ανεβαίνει ο πήχης!

    Θυμάσαι που σε είχα ενημερώσει ότι ο Δημήτρης Γιώτης ετοιμάζεται να ανεβάσει το «Ημερολόγιο ενός τρελού» με σκηνοθέτη τον Κοραή Δαμάτη στο θέατρο Σταθμός;

    Ε, στην διαδρομή έγινε… αλλαγή πλεύσης για τεχνικούς λόγους και έτσι η παράσταση πρόκειται να ανέβει στο θέατρο Eliart με την σκηνοθετική φροντίδα του Αλέξανδρου Κλημόπουλου.

    Η πρεμιέρα προγραμματίζεται για τα μέσα Φεβρουαρίου και ο Δημήτρης Γιώτης έχει μεγάλη λαχτάρα για το νέο του «στοίχημα».

    «Πες μου το όνομά μου έστω μια φορά, άκου την καρδιά μου δίνει αναφορά. Έλα,για να αλλάξεις τον κόσμο πρέπει να αλλάξεις πρώτα τον εαυτό σου.Είναι ο Θεός σου αηδόνι σε χαμηλό κλαρί. Παιδιά ενός κατώτερου Θεού εμείς, στο λύχνο της γιορτής, αντέχουμε και ζούμε, Θεοί εμείς, ασήμαντοι, μικροί Θεοί, μπορούμε στη σιωπή το σ’ αγαπώ να πούμε-το σ’ αγαπώ να πούμε-το σ’αγαπώ να πούμε. Πες μου το όνομά μου, έστω μια φορά, άκου την καρδιά μου δίνει αναφορά…». Ένας μεγάλος άσσος της παράστασης «Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού»που ανέβασε στο «Βεάκη» ο Γιάννης Βούρος είναι αυτό το τραγούδι που έγραψε για αυτήν ο Σταμάτης Κραουνάκης. Υπέροχο τραγούδι στο οποίο «χωράει»όλο το τρυφερό έργο που δεν είναι παρά ένας ύμνος στην αγάπη…Θεωρώ πολύ σημαντική την «παρουσία»του Κραουνάκη στην παράσταση του Βούρου,που είναι εύρυθμη,ατμοσφαιρική, καλαίσθητη και «φωτίζει»καίρια όλες τις γερές πτυχές του-δραματικές αλλά και κωμικές…

    Άλλος μεγάλος «άσσος»της δουλειάς είναι η Χρύσα Παπά που «ντύνεται»με δεινότητα, αμεσότητα,ακρίβεια την Σάρρα,το κωφάλαλο κορίτσι που δουλεύει σε ένα ίδρυμα και λόγω παιδικών τραυμάτων της αρνείται να μιλήσει. Η Παππά έχει τις μεταπτώσεις της Σάρρας- στην αρχή «κλειδωμένη», «κλειστή»σα στρείδι, σκληρή,κοφτή.Κι έπειτα,όταν αυτή ερωτεύεται τον δάσκαλό της,αρχίζει να μαλακώνει και να γλυκαίνει,να γίνεται παράφορη,τρυφερή,για να περάσει ξανά σε εντάσεις-εκρήξεις μέχρι το φινάλε που δίνει το δικό του μήνυμα.Έξοχη η Παπά,πετυχαίνει την πληρέστερη ερμηνεία της στο σανίδι,οφείλοντας πάρα πολλά στον Γιάννη Βούρο -σκηνοθέτη,καθοδηγητή και συμπρωταγωνιστή της.Ο ίδιος που είχε ντυθεί τον ίδιο ρόλο το 2000 με παρτενέρ του τότε την εξαίρετη Πέγκυ Τρικαλιώτη, «γίνεται»ο ήρωας που ερωτεύεται το νεαρό κορίτσι και παλεύει για την αγάπη του, οδηγώντας το να εκφράσει όλες του τις αλήθειες.Με κύρος,δεινότητα, οίστρο φτιάχνει μια ζηλευτή λεπτοδουλειά.Πλάι τους ξεχωρίζουν οι έμπειροι Αντιγόνη Γλυκοφρύδη- Ντίνος Καρύδης.Η πρώτη συγκινεί βαθιά το κοινό στην σκηνή που παραδέχεται στην κόρη της πως την μισούσε θεωρώντας της υπαίτια που τους άφησε ο άντρας της-αχ αυτή η στόφα των παλιών καλών θεατρίνων.Εξαιρετικός ο Καρύδης:με αλήθεια,αμεσότητα και συνέπεια. Μαζί τους εύστοχες ερμηνείες επιτυγχάνουν ο Θοδωρής Αντωνιάδης,Τζωρτζίνα Κώνστα και Λουκία Πεσκετζή. Δείτε την παράσταση του Γιάννη Βούρου στο ιστορικό θέατρο Βεάκη και φεύγοντας ψιθυρίστε τους στίχους του Σταμάτη όπως και εγώ«Μπορούμε στη σιωπή το σ’ αγαπώ να πούμε…».Να το πούμε και να το εννοούμε…

    σχολίασε κι εσύ
    σχετικά άρθρα